yad adamın sənə etdiyi yaxşılıq

Bir neçə il əvvəl gecə idi. Kartım işləmirdi, cibimdə də avtobusa çatacaq pul yox idi. Dayanacaqda qaldığımdam yetim kimi fikirləşirdim indi ne pox yeyim. Yaşlı bir dayı yaxınlaşdı kartı vurub məni keçirdi. Dedim dayı pulunu verim dedi mənə qaytarma, nə vaxt mənim indi gördüyüm vəziyyətdə birini görsən, ona kömək elə. O gündən sonra neçə nəfərin kartını vurmuşam, neçə nəfərə yemək almışam, neçə adama kömək eləmişəm, sayını bilmirəm. Borcu bəlkə də min dəfə qaytarmışam. Amma o daydayı bir dəfə də görmədim ki, deyəm, dayı, sənin o bir dəqiqəlik yaxşılığın hələ də davam eləyir. Bəlkədə etdiyimiz kiçik yaxşılıqlar başqası üçün necə kritikdi

köhnə bakı binalarının qəribə hekayələri

Bizim bina 1901-ci ildə tikilib. Neft/buruq ərazisi olduğundan o illərin neft şirkəti işçiləri üçün tikilən ofis idi. Sonralar kommunalka adlanan birgə yaşayış binalarına çevrildi. məhəllədə eşidilənlərə görə, 50-ci illərdə burada cavan bir milis özünü asıb. səbəbi dəqiq bilinməsədə şərlənmə imiş. O vaxt bunun nə qədər doğru olduğunu heç kim bilmirdi, elə məhəllə söhbəti kimi qalırdı. Qəribəsi budurki illər sonra köhnə sənədlərə baxanlar hadisəni dəqiqləşdiriblər. Məlum olub ki, doğrudan da intihar hadisəsi baş verib. hadisənin baş verdiyi evdə indi də ailə yaşayır. Tavanda ipi bağlamaq üçün istifadə olunduğu dəmir qarmaq hələ də yerindədir təbii ki paltar asılır halhazırda :d. Sovet dövrü, xüsusən də o illərin Bakısı haqqında belə xırda detallar adamı qəribə hiss etdirir. Bir binanın divarları bəzən kitablarda yazılmayan qədər tarix görür.

bir gün qəfil yoxa çıxan insan

Adı ceyhun idi. Məhəllədə hamı onu qəribə uşaq kimi tanıyırdı. Çox vaxt tək gəzər, gözünün içində qəribə şeyler vardı. Sonralar böyüklərin söhbətlərindən eşitdik ki, evlərində ağır temalar yaşanıb. Deyilənə görə, atası bacısına illərlə zorlayıb. O vaxt bunun nə demək olduğu çatmırdı. Sadəcə ceyhunun niyə yaşıdlarından fərqli davrandığını anlamağa çalışırdıq.
Bir gün qəfil yoxa çıxdı. Hamı elə bildi köçüblər. illər sonra təsadüfən öyrəndim ki, Dağıstanda güllələnib.
indi həmin uşaqlığı xatırlayanda başa düşürəm ki, bəzən insanın qəribə görünən davranışlarının arxasında heç kimin görmədiyi çox ağır bir həyat olur.

illərdir online olmayan friend listdəki oyunçu

Bir nəfər var idi. Demək olar ki, hər axşam eyni saatda oyuna girirdik. Mikrofon onsuzda yoxuydu çox danışmırdıqda zaten. Sadəcə gəl, trd, gg kimi sözlərlə aylarla eyni komandada oynadıq. Nə adını bilirdim, nə də harada yaşadığını. Sonra bir gün oyuna girmədi. "Yəqin işi çıxıb" dedim. Sonra bir həftə, bir ay, bir il keçdi. indi profilinə baxanda sadəcə Last online 9 years ago yazısını görürəm. Bəzən fikirləşirəm, bəlkə universitetə qəbul olub, bəlkə ailə qurub, bəlkə də sadəcə oyun oynamağı tərgidib. Heç nəyi bilmirəm. Amma həmin profilə hərdən yenə baxıram. Sanki bir gün qəfil yaşıl işıq yanacaq və heç nə olmamış kimi "girirsən?" yazacaq. Maraqlıdır, bəzən insan həyatından elə çıxır ki, nə sağollaşır, nə də izah edir. Geridə isə cəmi bir Last online tarixi qalır.

bakı qızlar universiteti

Təhsilin keyfiyyəti barədə fikir yürüdəcək qədər məlumatım yoxdur. Amma Bakı Qızlar Universitetinin bir vaxtlar müəyyən sosial ehtiyaca cavab verdiyini düşünürəm. Mühafizəkar ailələrdə böyüyən, qarışıq mühitdə təhsil almasına razılıq verilməyən bəzi qızlar üçün bu universitet ali təhsil almağın real alternativlərindən biri idi. Ola bilsin ki, bir çox ailə qızının universitetə getməsinə məhz bu seçim olduğu üçün razılıq verirdi.
Son illərdə isə cəmiyyətdə qadın təhsilinə münasibətin nəzərəçarpacaq dərəcədə dəyişdiyini müşahidə edirik. Bu gün valideynlərin əksəriyyəti qız övladının ali təhsil almasını təbii və vacib hesab edir. Çünki artıq hamıya aydındır ki, təhsilli qadın yalnız öz gələcəyinə deyil, gələcək ailəsinə və övladlarının inkişafına da müsbət təsir göstərir. "təhsilli qadın, təhsilli ailə" deməkdir.

kəndli olmaq

Şəhərdə kəndlilərin sıxıldıqlarını, dışlandıqlarını həmişə eşitmişəm amma bircə dəfədə olsun rastlamamışam, Kəndlilərin şəhərdə müəyyən çətinlik çəkməsini anlamaq olar hətta müəyyən yox çoxlu çətinliklər amma bu o demək deilki vəziyyətləri acınacaqlıdır yada ağlanılası, insan içinə çıxanda çəkiniləsi haldadır. Azərbaycanda vəziyyət necədirsə ümumi olaraq orada elədir. Heç kimədə sirr deilki biraz ağılı olan kəndçinin həqiqətən çox pul qazanması çox mümkündür. Nəysə bunlar iqtisadı problemlərdir burda əsas məsələ sosyal və status məsələsidir
Yaradılan kəndli imici nədir? Palçıqlı ayaqqabı, kobud üzcizgiləri, savad, bir qədər kobudluq biraz naməlumluq, sözsüz inkişaf etmək istəyən insan kənd/şəhər bu format üstündə işləyəcək və bunları aradan qaldıracaq. Amma bu onun kəndli olduğunu dəyişdirmir o yenədə kəndlidir elədə qalacaq çünki "Kəndli" olmaqda heç bir qüsur yoxdur. Kəndli olmaqda ayıb birşey yoxdur. Amma burda məsələ ikiyə aralanır. Kəndlilərə belə əyri rəftar olduğu kimi şəhərlilərədə eyni şablon var. Eləbilirlər hamı verməklə məşğuldur. Böyük əksəriyyəti elə düşünür ki Bakıya gedən, orda yaşayan çevrilir olur avtomatik şayba. Şəhərli olmaq deyəndə elə fikirləşirlər ki şəhərlilər ancaq narkotik istifadəçisidir, Əxlaqsızlıq mənbəyidir, qızdısada "evlənməlik" deyil
Yada rayonlarında açılan yeni masaj salonun günahkarlarıdır Dediklərimi məncə rayon uşaqları başa düşəcəklər. Dəfələrlə şahidi olmuşam həm rayonda həm də burda ki qohumlardan hamısı şəhərli qızla tanış olmaq istəyir, sevgi həyatı istəyir, amma evliliyə qalanda hamısı sifət turşudur.
Şəhərli kəndliyə mız qoyur kəndli şəhərliyə. Ümumiyyətlə isə kənd uşaqları adətən mehriban,ürəyi açıq, saf olurlar. Şəhərdə isə daimi rəqabətə əsasən biraz daha "məsafəli" ola bilərlər. Bu məsələ o halda öz həllini tapacaq ki, şəhərli kəndliyə cahil kimi kəndlidə şəhərliyə deşik kimi yanaşmaqı dayandırsa, bəlkə həll olar.

meyxana islahatı

meyxananın düz formaya düşməsi üçün əvvəlcə bir həqiqəti qəbul etmək lazımdır: problem sənətdə yox, onun ətrafında yaranan zibil mühitindədir. Narkotik, söyüş, alçalma – bunlar meyxananı gücləndirmir, əksinə, sənətin adını batırır. Ona görə ilk addım sərhədi çəkməkdir. Nə qəbul olunur, nə olunmur – aydın şəkildə.

Sonra gəlir səviyyə məsələsi. Sözə dəyər verən münsiflik sistemi olanda adamlar artıq “kim daha çox söydü?” deyə yarışmayacaq. Ustalıq tələb olunanda söyüş öz-özünə sıradan çıxır.

Leqallaşma da sistemlə olur. Lisenziyası olan tədbir, səhnədə minimum qayda, təhlükəsizlik – hamısı meyxananı qaldıran şeylərdir. Online platformaların filtr etməsi də vacibdir. Söz gücü başqadır, hər zibili “sənətdir” deyib bazara çıxarmaq başqa.

Bir də təşkilatlanma. Meyxanaçı assosiasiyası olsa, həm hüquq qorunar, həm də öz içlərində nizam yaranar. Nəticədə yarış söyüşdən ustalığa keçir.

meyxana sənətdir. Düşüncə tələb edir, refleks tələb edir, məna tələb edir. Sadə “dedi-qodu ritmi” deyil. Ona görə bu sənəti təmizləmək, doğru formaya salmaq və qorumaq lazımdır. Əks halda, bu ölkənin ən güclü söz ənənələrindən biri öz dilinə görə yox, ətrafındakı səs-küyə görə itəcək.

dinləyirmiş kimi etməyin ümumbəşəri qaydaları

insanların bir-birini həqiqətən dinləməsi nadir haldır. Çünki dinləmək diqqət, enerji və səbr tələb edir. Amma dinləyirmiş kimi görünmək nisbətən asandır və demək olar ki, hər kəs gündəlik həyatında bu üsullardan istifadə edir. Üstəlik, çox vaxt bunu niyə etdiyimizi özümüz də bilmirik. Sadəcə sosial vəziyyətlər bunu tələb edir. Ona görə də müəyyən davranışlar zamanla “ümumbəşəri qaydalara” çevrilib.

Birincisi, göz təması saxlamaq dinləyirmiş kimi görünməyin əsas dayağıdır. Qarşıdakı insan gözlərinə baxıldığını görəndə danışdığı mövzunun diqqətdə olduğunu düşünür. Bu, bəzən həqiqətə uyğun olmasa da, ünsiyyətin axmasını təmin edir.

ikincisi, başın yüngül tərpənişi. Nə mövzunu təsdiqləyir, nə də təkzib edir. Sadəcə danışanın içində “mən dinlənilirəm” hissini yaradır. Bu, ən çox avtomatik şəkildə edildiyi üçün diqqətdən yayınır.

Üçüncüsü, qısa reaksiyalar – “hə”, “hı-hı”, “doğrudan?”, “başa düşdüm”. Bu sözlər əslində məlumat vermir, amma söhbəti axıdaraq pauza yaranmasının qarşısını alır. Bir çox insan üçün bu kiçik reaksiyalar söhbəti fırlatmaqın ən təhlükəsiz yoludur.

Dördüncüsü, üz ifadəsini sabit saxlamaq vacibdir. Söhbət maraqsız gəlsə də, gərginlik yaransa da, neytral üz ifadəsi danışanı narahat etmir. Çünki həddindən artıq mimika bəzən yanlış mesaj ötürə bilər.

Və ən təsirli üsullardan biri: danışığın sonunda deyilənlərin kiçik bir hissəsini təkrarlamaq. “məzələnmə”, “payblə” kimi sadə sözlər insanı inandırır ki, diqqət həqiqətən buradadır. Halbuki çox vaxt diqqət yalnız bu son cümləni tutacaq qədər saxlanılıb.

jonestown qətliamı

1978-ci ildə Cənubi Amerikada, Qvianada baş verən kütləvi ölüm hadisəsi. “Jonestown” adlı yaşayış məntəqəsini Jim Jones adlı kult lideri qurmuşdu “People’s Temple” adlanan dini-ideoloji icma. əvvəlcə sosial ədalət, bərabərlik və sevgidən danışırdılar, amma zamanla bu, tam itaət və paranoya ilə idarə olunan təcrid olunmuş sekta çevrildi.

nəticədə Jones, hökumət təzyiqi və daxili dağılma qorxusu içində icma üzvlərini “azadlıq uğruna ölüm”ə çağırdı. 900-dən çox insan — qadın, kişi, uşaq — sianidli içki içərək öldü. çoxu könüllü, bəziləri məcburi şəkildə.

bu hadisə psixoloji və ruhani baxımdan insanın liderə kor inamının ən qaranlıq nümunəsidir. “kütləvi ruhi qırılma” kimi tarixə düşdü. Jonestown göstərdi ki, inanc və ümidsizlik birləşəndə, insan ağlının sərhədi sadəcə bir mikrofon məsafəsində itir.

jfk reloaded

2004-cü ildə çıxan, videooyun tarixinin ən mübahisəli layihələrindən biri. “Traffic Games” tərəfindən hazırlanıb və məqsədi 1963-cü ildə prezident John F. Kennedy-nin qətlini balistik dəqiqliklə yenidən simulyasiya etmək idi. yaradıcılar bunu “tarixi və elmi təcrübə” kimi təqdim etdilər, amma nəticə — bir insanın ölüm səhnəsini idarə etdiyin, etik cəhətdən narahatedici bir oyun oldu.

oyunçular üçün təcrübə qəribə idi: sən faktiki olaraq bir prezidentin qətlini “düzgün atış bucağı” tapmaq üçün təkrarlayırsan. bu, oyun ilə reallıq arasındakı sərhədi bulanlaşdırır, insanda soyuq, sapık bir müşahidəçi hissi yaradır. bəzi oyunçular üçün bu, sui-qəsd nəzəriyyələrini test etmək imkanı idi, bəziləri üçünsə sadəcə iyrənc bir hiss.

oyun həm psixoloji, həm də parapsixi baxımdan qəribə bir effekti açıq göstərdi: insan bəzən faciəyə baxmaqdan qorxmur, əksinə, ona yaxınlaşmaq istəyir. JFK Reloaded bunu ortaya çıxardı — ölümün elmi şəkildə “təkrar qurulması” adı altında, insanın içindəki qaranlıq marağı göstərdi.