Çox maraqlıdır, görəsən, necə assimilyasiyaya uğramadıq? Axı bizim də beynimizə yeridildi ki, onlar vəhşidir. Nə üçün onların da insan olduğunu düşünə bildik, bilirik? Sən, mən... Bəs niyə o yox? Məgər beynimiz daha iridir? Məgər hər şey beyində bitir? Bəs duyğular? Axı xocalı kimi emosional bir hadisəni eşidən insan mütləq ki, cəzasını orada yaşayan yerli xalqdan çıxmalıdır? Niyə mən üzülürəm? Məgər o da insan deyilmi? Əsəbindən etməyibmi? Yox, yox. Vətəninə olan sevgi duyğusu etdirib. Əsəbin təzahürü olan sevgi duyğusu. Çox üzülürəm e. Görəsən, yenə əksi olsaydı necə? Təsəvvür edin, qardaşınızın başını, bacınızın başını kəsirlər. Eynilə qurban edilən heyvan kimi. Axı bunlar üçün empatiya qurmalıyıq? Axı sıravi insan beləbunu anlamalıdır, bilməlidir. Axı nə vaxta kimi qəlbimizə həm ölən adamın, həm də o canini qara olaraq yaxmalıyıq? Çox məyus oldum.