bugün məsləhət təsadüfi
sözaltı sözlük
postlar Yoxlama mesaj

...

yazarların hazırda düşündükləri

| anket
478,513 | 595 | 1449

əjdahalar  googlla
sözaltı sözlük - keçən ayın ən bəyənilənləri - sözaltı günlük - sözaltı etiraf - sözaltı sözlük üçün tövsiyələr - ekşi sözlük - türkiyə - yazarı sözlükdən soyudan şeylər - dünənin ən bəyənilənləri
« / 38 »


    💛

    Yalnız deyilsən!

    Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.

    Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.

    Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:

    ☎ 860
    361.
    Cfmoto 450 CL-C Bobber

    1 əjdaha!

    04.04.2026 00:47, hattori
    362. Çəhrayı güllərin başını kəsib saxlamışam neçə gündü. mürəbbə eləyəcəm axırda. Dondurma fəsli də gəlir onsuz. Maks ya tiktokda gördüyüm gül çayını eləyəcəm ya da gül mürəbbəsi. Başını kəsib kökünü yarpağını atıram zibilliyə onsuz da xd

    Dostumun da ad günü hədiyyəsini indidən hazır eləmişəm. Nə əcəbsə böyük it oyuncağı var evimdə mysterious şəkildə. Yəqin ya dostuma verəcəm ya da satacam. Satmaq daha cazib gəlir nəsə
    363. Yaxşı Timidus o vaxtı sözaltını yaradıb, bu gün sabah ölüb gedib zad eləsəm ən azından gələcək nəsillər entryləri görəcəklər, ölsək belə ən azından entrylərimiz əbədi olaraq yaşayacaq.

    1 əjdaha!

    16.06.2026 03:51, adsızinsan
    364. Insan bu həyatda fikirdən, qəmdən kədərdən bezir amma əlindən heçnə gəlmir
    (youtube: )

    0 əjdaha!

    28.06.2026 06:06, adsızinsan
    365. Ta ki seni görene kadar mahnısı çalır telefonumda, son 1 ayıma baxdıqda uzun zamandı qanlı bıçaqlı savaşlarımın nəticələrini yaşayıram. inanmazdım ki insan uşaqkən zehnində qurduğu bir obrazı böyüyəndə başqa birində tapa bilər, bilmirdim məsələn niyə məni özünə bu qədər çəkir amma dünən ikimizdə anladıq. O balaca sincab nə qədər yoluma işıq tutub əslində. Birisi olmaq arzusu, zehnimdəki formada bir insan, istədiyim şeylərə əlimin çata bilməsi, kimsə inciyər deyə deyil öz qəlbim niyə qırılır deyə özümü seçdiyim anlar, boynumda anamın tqxdığı görünməz tikanlı zəncirə toxunub hər səfərində biraz daha parçalarını qıra bilmək və bir cüt gözə baxıb o gözlərin içinə çəkilmək. Hamısı bir xəyalı idi o sincabın, bilirəm hələ daha çox şeyıər yaşayacam amma tam bu anda hiss etdiyim birşey var. Yaşayıram, yaşaya bilirəm, nəfəs alıram və havanın bədənimə necə daxil olduğynu hiss edirəm. Hə birdə bir zamanlar cəhənnəmin içində cənnəti yaratmağa çalışırdım , indi o sərpdiyim toxumlardan alov içində kül içində yenidən yaşıllanan çiçəklər var artıq. Bilirəm ki tamamən o cəhənnəm birgün cənnətə dönəcək, hələ kiçik bir rəng belə bu qədər həyatımda yaşamaq hissi verirsə daha çox aydın səmalar olanda necə hisslər yaşayacam təxmin belə edə bilmirəm.
    Xəyallar gerçək ola bilir dostlar, önəmli olan cəhənnəmdə yanıb kül olsan da təkrar açabiləcəyin qönçə olduğunu bilmək lazımmış.
    366. elə bil geriyə qayıtmışam, qayıtmaqdan qorxduğum özümə geri dönmüşəm. halbuki bu hissləri çoxdan geridə qoyduğumu sanırdım. yenə ən kiçik problem saatlarla beynimdə böyüyür. gecələr uzanıb saatlarla tavana baxıram, yata bilmirəm, yatmağı bacarsam da gördüyüm yuxular kabusuma çevrilir. yemək yemək də yadımdan çıxır. özümü də unuduram hərdən. hər gün səhər düzələr inşallah deyirəm, amma hər səhər daha betəri olur. tez-tez ölüm haqqında düşünməyə başlamışam. yaşamaq istəmədiyim üçün yox, sadəcə yorulduğum üçün. ən azından sabah öləcəm deyə bir bəhanəm olardı. yəqin ki, səhər tezdən sahilə gedərdim, günəşin çıxmasını izləyərdim. ən sevdiyim insanları görməyə çalışardım. bəlkə məni ciddiyə almazdı, bəlkə mesajımı cavabsız qoyardı. yenə də cəhd edərdim. sonra sakitcə oturub indiyə qədər edə bilmədiyim hər şeyi düşünərdim, qəbullanardım. insan bəlkə də ölümdən yox, yaşaya bilmədiyi anlardan qorxurmuş. bütün bu düşüncələrin içində ən ağır olan ölüm deyil, ən ağır olan yaşamaq istədiyin həyatdan bu qədər uzaqlaşdığını hiss etməkdir. insanın canını alır bu hiss, hər səhər "bəlkə bu gün düzələr" ümidi ilə oyanıb, hər axşam eyni yorğunluqla gözlərini qapamağa çalışmaq bir yerdən sonra dözülməz olur. insanı ən çox yaşamaq yox, yaşaya bilməmək yorurmuş. beynimdəki yorğunluq bədənimə də yansıyır, yorğunluq o qədər ağır gəlir ki, ayağa qalxmadan öncə uzun-uzun düşünürəm. ümid edirəm, hər şey yaxşı olar.
    son olaraq da bunu qoyub gedirəm.

    1 əjdaha!

    08.07.2026 19:54, s7r4x

    1 əjdaha!

    11.07.2026 03:23, hattori
    368. niyə bəzi insanlar ilk seçimlərindən düzgün qərar verə bilirlər?niyə bəziləri səhvlərini başa düşsələr də bunu dəyişdirə bilmirlər? bu suallar məni həqiqətən düşündürür.hər bir yanaşmadan baxanda cavabsız qalır.insanların hamısının travmaları var,dəyərsizlik olsun yaxud digər qorxular olsun.heç birimiz mükəmməl həyat yaşamamışıq.indiyə kimi qismətə inanmaq istəməmişəm,astrologiyaya,numerologiyaya,dinlərə və.s inanmaq istəməmişəm.təkcə elmi əsas götürmüşəm,bunların cavabını isə heç bir yerdən tapa bilməmişəm.nə keçmiş həyata inanıram,nə cənnət cəhənnəmə.mən özümüzün etdiyimiz davranışların,əməllərin nəticəsinə inanıram və bir az da qismətə.amma çətin an gələndə əlimdən heç nə tutmur.allah hamının ürəyinə versin deyəndə rahat oluram sadəcə.amma illərdir ki istər öz həyatım,istər yaxınımın həyatı olsun,görmüşəm ki oturub gözləməklə olmur,səhv də olsa qərar vermək lazımdır,allah bəlkə illər sonra verəcək,amma indi bizə rahatlıq lazımdır.heç cür rahatlıq tapa bilmirəm.səhvlərimi analiz edirəm,artıq keçmişə getmirəm,indiyə baxıram,əlimdə olana baxıram.amma yenə də rahatlıq tapmıram.hansı yerdən baxıram əlim boş qalır,cavabsız suallarla qalıram.mən ən çox özümə inanıram,bundan başqa əlimdə çarə qalmır,bəzən inanmaq,nəyəsə tutunmaq lazım gəlir.məni tanıyanlardan heç kim məni burada yazdığım qədər tanımır,nə fikirlərimi,nə hisslərimi və artıq yorulmuşam,yaxın bildiyim sadəcə anama deyə bilərəm içimi,çünki bilirəm o həmişə məni dəstəkləyəcək,yanımda olacaq.bəzən dostlara da hisslərini danışırsan,sanki məzələnirsən,səni ciddiyə almırlar,mən də danışmıram heç kəsə.mən çox emosional,həssas insanam,bəlkə mənim kimisi çoxdur,amma hələ içimi rahatca tökə biləcəyim birisini tapmamışam,hər dostum fərqlidir,dindara etdiyim günahları danışmıram,dinsizə də etdiyim savabları.mən isə orta yoldayam,kimsə səhv eləsə belə onu tənqid etmərəm,çünki bilirəm özümüz o səhvlərin ağırlığını nə qədər daşıyırıq.mən artıq etdiyim səhvlərin yükünü tək daşıya bilmirəm,əksinə demədiyimə görə insanlar bilmir,elə bilirlər hər şey okaydır,günahlandırırlar.mən daşıya bilmirəm artıq,güclü olacam,hər şeyi edəcəm deyib hər şeyi üstlənməkdən yoruldum artıq.bəlkə də məni ən çox yoran da ən sevdiyim insanın mənim bu anlarımda məni günahlandırıb,tərk etməyi oldu.
    369. Əvvəllər çox yatırdım ki problemlərdən azda olsa qaça bilim amma indi yuxuda məndən əl üzüb, belə gedişlə yəqin dəli zad olaram yaxınlarda.

    0 əjdaha!

    12.07.2026 09:39, adsızinsan
    370. Saat Gecənin 1i. Çoxdandır yazmıram bura da. Günlük başlığına da yaza bilərdm əslində. Bilmirəm.

    Qarışıq gün idi. Retro həyatımızı birtəhər elədi flashback yaşatmaqdan, keçmişi təkrarlamaqdan.
    2014ə qayıtdım bu gün.
    Hərşeyin axarını dəyişən o vaxta. Hazırladığım çanta, evdəki abu-hava, özümün düşüncələrim. 2014.
    illərin törpüləyib, tərbiyə etdiyi yetkin yox, orta məktəbdə oxuyan uşaq vincent.
    Bilmirəm əvvəlkilərdə heç bəhs etmişdimmi, narsist sayılacaq xasiyyətdə olub valideynlərim.
    Uşağının həyatını yaxşı etmək üçün əlindən gələni edib, bunlar vaxtında mənə olunmamışdı deyə öz verdiklərini qısqanan valideyn olublar. Bir gün onların valideyn borcu olaraq yaratdıqları imkanlarla nəyisə bacaranda "vaxtında mənə imkan versəydilər mən bundan da yaxşısını bacarardım", "sənə filan şeyi eləmişəm niyə qədir bilməzsən?" Kimi fikirlərlə burnundan gətirmə ayini həmişə olub. Bu gün də olur.
    Qınayırammı? Yox. Empatiya da qururam. Bu da mənim başımın bəlasıdır. * Küçədəki bomja da yazığım gəlir, empatiya yaratmağa çalışıram. Axmaq. amma onlarla eyni imkanlara sahib bacı qardaşları elə olmayıb uşaqlarına.
    Bu gün disiplinliyəm. Ən azından onların qarışdığı mövzularda. Problem də burdadır. Əgər həyatımdaki nəyəsə qarışmırlarsa o disiplini qoruya bilmirəm. Artıq ədalət tərəzim onların gözləridir. Bacarıqlılığım onların təriflədiyi qədərdir. Danışıq qabiliyyətim onların icazə verdiyi qədərdir. Artıq 2ildir onlardan uzaqdayam. Hələ də sırf ürəyimi istədiyi üçün nəyisə edəndə vicdan əzabı çəkirəm. Danışıq tərzimdə yaranan dəyişikliyə görə qınanıram onlar tərəfindən.
    Xırda şeylər kimi görünür belə baxanda. Ömrünü bu formada keçirən birisi anlaya bilər yəqin məni.
    Mən istəyirəm deyə birşey etməyim mənasızdır. Gərək onlar istəyə. Onlar istəyirsə var bir səbəbi. Mən istəyirəmsə, qələt edirəm.
    Artıq öz həyatımı qurmuş sayılıram. Bu da müəyyən yaş həddinə çatdığımı bariz göstərir. Digəl onların təsir dairəsindən çıxa bilmirəm. Keçən günlərdə bir video çıxmışdı rastıma. Qadın öz anasının mənfilərini sıralayırdı. Tək olmadığımı, və göz yumduğum şeylərin nə qədər çox olduğunu öyrəndim. Qadın hər pis cəhət sadaladıqca anası özündən çıxmış bir şəkildə müdaxilə edirdi. "Sevdiyim yeməyi hazırlayanda atamla qardaşım yeməz, xoşlamaz deyə hazırlamağa qoymur heçvaxt". Bu cümləni düşündüm xeyli. Ortancıl uşaq mənəm evdə. Nə məndən böyüyün nə kiçiyin təsirini vermirdilər əsla. Atam da qızı olmasını istəmirmiş onsuz. Mən mamamın uşaq vaxtı qurduğu xəyala görə dünyaya gəlməyə haqq qazanmışam. Onsuz xəyalındakı kimi biri də ola bilmədim.
    Onlar kimi valideynlər azalsa nə olar deyə düşünürəm. Yazar hazırda bunu düşünür.
« / 38 »



üzv ol
Modalı bağla





...