bugün məsləhət təsadüfi
sözaltı sözlük
postlar Yoxlama mesaj

...

acı uşaqlıq xatirələri

| tarix
136,978 | 273 | 2347

əjdahalar  googlla
sözaltı günlük - sözaltı etiraf - keçən ayın ən bəyənilənləri - acı həqiqətlər - darıxmaq - yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər - məhəmməd əmin rəsulzadə ensiklopediyası - yalnızlıq - snuff
« / 18 »


    💛

    Yalnız deyilsən!

    Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.

    Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.

    Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:

    ☎ 860
    171. Deməli bu 9 yaşımda olmuşdu. Qohumlarımla çimərliyə gedəcəkdik.Mən də çox istəyirdim ki gedim. Amma babam qohumlarıma dedi ki onu aparmayın. Elə dediyini öyrənəndə çox pis olmuşdum və ağlamışdım. Amma sonra çimərliyə getdim. Bu hərəkəti o vaxt mənə çox təsir etmişdi.

    2 əjdaha!

    12.09.2024 17:09, randomentry
    172. Sinif yoldaşlarımın məni qaranlıq otağa atıb qapını kilidləmələri. 6-cı sinifdə oxuyurdum. Bir gün kənan adlı q.b sinif yoldaşım "müəllim dərs aşağı mərtəbədə olacaq" deyib apardı. Yanında da murad adlı başqa bir q.b sinif yoldaşım var idi. Məktəbin alt qatında padval kimi bir otaq var idi. Ora gendəndə məni içəri salıb qapını kilidlədilər. Sonra qaçıb getdilər. 12 yaşımda uşaq idim. qorxudan altımı batırdım. Sonra bir xidmətçi gəlib qapını açdı. Qapı açılan kimi heç nə demədən qaçmağa başladım. Qaçıb özümü məktəbin ayaq yolusunda gizlətdim. Sonra məktəbin arxa tərəfindən qaçıb getdim. Qorxudan evə də gedə bilmədim. Soyuq bir qış günü sidikli şalvar əynimdə qurudu. Sonra qızdırmam qalxdı.* deyəsən qorxudan . Sonra da 1 həftə dərsdən qaldım.
    O iki qəhbə sinif yoldaşımın var-yoxunu sikim

    5 əjdaha!

    13.12.2024 23:12, Akbarovv
    173. yadıma gəlmir

    0 əjdaha!

    17.05.2025 17:35, heci qasdu yaver
    174. Biri var idi, biri yox idi. yüksək dağlıq ərazidə yerləşən kiçik bir kənddə Atonik (əslində tam atonik deyildi daha kompleks bir forma idi) epilepsiya xəstəsi 6 yaşlı bir bayquş var idi. Bayquş heç həyətdən kənara çıxmazdı. Çünki insan görməkdən zəhləsi gedərdi. Bir tərəfdən də, epilepsiya tutmaları o qədər artmışdı ki, həftədə 2 dəfə atak keçirdiyi belə olurdu. Bayquş uşaqlığını yaşamırdı. Tez-tez bakıya gedib gəlirdi düzgün nevroloq tapmaq üçün. Amma müalicələr çox da təsir etmirdi. Bayquş epilepsiyanı qavrayacaq yaşda deyildi. Bir tərəfdən də körpə cücələrin öldüyünə şahidlik etmişdi. Bayquş ölümü artıq beyninə kodlamışdı: ölümdən qabaq ürək döyüntüləri yavaşıyır, cücə yıxılır və bir də qalxmır. Bayquşun epilepsiyası eynilə belə baş verirdi. Əvvəlcə əzələlər kontroldan çıxır, ürək döyüntüsü getdikcə yavaşıyırdı, bədən sanki ölü bədəni kimi soyuyurdu. Şüur qapanır, tutmadan sonra bir müddət yatırdı. Ona görə hər epileptik tutmada öləcəyini zənn edirdi. Xüsusilə epileptik tutmanın xəbərdar edicisi "aura" deyilən zəhrimar gələndə bayquş çarəsizcə çırpınırdı. Allaha dua etmələr, bəlkə epileptik tutma gəlməz deyə həyətdə qaçmalar, yatmağa çalışmalar... Amma nə xeyri. Epilepsiya öz işini görürdü. Bura qədər oxudunsa əziz oxucu, bunlar o qədər də acı deyil məncə. Çox uşaq bunu yaşayır. Acı hələ indi başlayır.
    Bala bayquş günlərin bir günü anası və babasıyla kənddən rayona gedir. Amma niyə gedir? Çünki artıq monotonluqdan, bir evə, həyətə həbs olmaqdan bezmişdi. Anasına yalvarıb yaxarır, ağlayıb özünü yerlərə atır və məqsədinə çatır. Bayquş, anası, babası və nənəsi birlikdə rayona gedirlər. Nəhayət bayquş evdən çıxmış olur. Amma xəstəliyi bu gözəl günü də necə deyərlər "fitil fitil" burnundan gətirir. Rayonda bir mağazada bayquşun halı dəyişir. Birdən babasının əlini tutub "baba, yaxşı deyiləme mən" deyir və oradaca həmin ölü cücələr kimi büzüşür. Amma bu dəfə epilepsiyanın çox nadir bir simptomunu yaşayır. Bayquş o qədər insanın içində yerə yığılmağı bəs deyilmiş kimi mağazanın orta yerinə qusur. 6 yaşlı bir uşağın keçirdiyi utancı bu entrini yazarkən yenə keçirirəm sanki. Həm öz günümü həm də ailəmin "bazar səfərininin" içinə gül qoymuşdum. Heç nə almadıq. Gəldiyimiz kimi qayıtdıq evə. Yenə yatdım. Amma bu dəfə heç kəsin üzünə baxa bilmirdim. Düzü hamı belə bir hadisə olmamış kimi davranırdı ancaq mən girməyə yer axtarırdım. Bir də onlardan belə bir şey istəmədim. Çünki yük kimi hiss edirdim özümü. Bayquşun epilepsiyayla mübarizəsi, daha doğrusu epilepsiyanın slindir kimi 6 yaşlı bir bəbənin üzərindən keçməsi bayquşun 10 yaşına qədər davam edir. Nəhayət 10-11 yaşlarımda epilepsiya azalaraq yox oldu. Bayquş bu arada bakıya köçür. Amma xəstəliyi arabir yenə tutur yeni sinif yoldaşlarının arasında olarkən. Bayquşun "Bayquş" kimliyi beləcə şəxsiyyətinə oturmuş olur. Yaşıdları əvvəllər onu mama uşağı, dəymədüşər elan edirlər. Bayquş onsuz da içə dönük biri olduğu üçün əməlli başlı içə dönür. insanlara nifrəti də beləliklə artmış olur. indi bayquş 20li yaşlarının başındadır. Nə dostu var nə sevgilisi. Düzü bayquş bunlara həvəslidir mi? Təbii ki də yox. insanlar üçün "qanlı ət torbası primatlar" deyə düşündüyüm doğrudur.

    5 əjdaha!

    07.07.2025 12:46, abadyerinbülbülüxarabanınbayquşu
    175. uşaq vaxtı butün yaşıdların küçədə oyanadığı halda valideynlərinin səni qorumaq adıyla sırf başına iş gələr qorxusuyla məhləyə belə buraxmaması və bu cür ailə tərbiyəsinə görə utancaq olmaq digər bir çox yaşıdlarına nisbətən daha gec sosyallaşmaq mal saftrik biri olmaq bədəncədə zəif və ürəyiyumşaq olduğun üçün qızlı oğlanlı sinif yoldaşların tərəfindən əsasən sözlü zorbalığa məruz qalmaq uşaqlıqda nə qədər yaxşı xatirələrdə olsa belə bu cür acı xatirələrin olması uşaqlığı tam yaşamadığını göstərir yarımçıq uşaqlıqdır.bu olanlar boyüdükdə də xarakterinə və sonrakı həyatına təsir edir amma qismində olsa bu təsirdən qurtula bilirsən bundan təmamilə qurtulub sanki yenidən doğulan şəxsə ki varsa eləbiri və ya olacaqsa o kəsə halal olsun

    2 əjdaha!

    09.07.2025 01:46, Qocaqurd
    176. Evdə hər dəfə dava olanda, bütün bıçaqları gizlədirdim. Qardaşıma, baxıb qaqa bütün bıçaqları gizlətdinmi deyərdim. Nə qədər böyüyürsən böyü, o qorxu heç keçmir..
    Bəzən özümədə, deyirəm kaş bu travmaları, yaşamasaydım.

    7 əjdaha!

    28.10.2025 02:52, Macar bəyi
    177. ibtidai sinifə aid olan xatirələrdir. Niyəsə mənim ibtidai sinif rəhbərim mənimlə bərk düşnüşmüşdü. Günü bu gün səbəbini bilmirəm, hansı səbəbdən yekə arvad 7-8 yaşında uşaqla prinsip apararki blət. Hərcür variantla məni qaralayırdı, tualetə icazə vermirdi, nəm lövhəyə çıxardıb məzəyə qoyurdu evdən yemək gətirməyimi. Dərsdə məsələn hamı danışırdı imenni məni danışdığıma görə döyüb 2 yazırdı. Sinif yoldaşlarım da balaca uşaqlardı, onun dediyinin təsirinə düşürdülər məni danışdırmırdılar, kollektiv harasa gedəndə çağırmazdı valideynləri. Heç yadımdan çıxmaz bir dəfə nə qədər yalvardım tualetə icazə vermədi mən də dözə bilmiyim qaçdım sinifdən tualetə. Qayıdanda məni döyüb düz 1 saat küncə qoymuşdu, özdə dizlərim üstə. Zaman keçdi gəldim 10-11-ci siniflərə. Bu müəllimə də 4-cü sinifə qədər dərs deyib mənə. Nəysə atamı tutub şikayət eləyirdi ki bəs uşaq məni görəndə salam vermir, hamı imtahan nəticələrini atıb mənə bu uşaq yox, köhnə sinif uşaqları yığılıb gəlib bizə amma oğlun yox. Day bi zəhmət eləmiyim də. Yox hələ durub sənə hörmət mi eləyəcəm. Məktəbə qədər mən dəhşət sosyal bir uşaq olmuşam, bağçada da oğlanlı qızlı hamıyla dost idim. ibtidai dövrlər necə iz buraxdısa əsər əlamət qalmadı bu sosiallıqdan, özgüvən zad sikdirdi, nitqim pozuldu. Düzdü sonralar bir qədər düzəldi amma hələ də əziyyət çəkirəm bir kollektivə isinişməyə, arada tanımadığım adamlarla danışanda nitqim pozulur. Ara sıra görürəm o müəlliməni, məktəb bizim evə yaxındı deyə yolum düşür yanından. Hər dəfə də göznün içinə baxıb salamsız zadsız keçirəm. Bir dəfə də məni çağırdı yanından keçəndən sonra, özümü eşitməməzliyə vurub keçdim.

    2 əjdaha!

    17.11.2025 08:31, Hydra1917
« / 18 »



üzv ol
Modalı bağla





...