sözaltı günlük
| sözaltı1,930,422 | 1497 | 7379
əjdahalar googlla
Aşmış kamazın şoferi
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Gün ərzində o qədər sayda dəyişik mooda girirəm ki, artıq təngə gəlmişəm. Əvvəllər bu durum sadəcə günlər çəkirdi, yəni bir iki gün yaxşı olurdum, bir gün pis moodda olurdum. Və pis moodda olduğum vaxtlar çox az idi. Ama lənət olası son 2 3 hətta bir ayda saat içində moodum dəyişir. Səhər duranda , hansı ki, mənim səhər durmağım saat 3-dür, göt gündə, əsəbi oluram. Güzgünü sındırasım gəlir. (Bu arada o güzgüyə çox pis takmışam, sındıracam yumruqla). Sonra düzəlirəm, yaxşı hiss edirəm, nəm hoppana- hoppana gəzirəm yolda. Sonra yenə nəsə ağlıma gəlir, yenə çökürəm. Əsasda bunlar səbəbsiz olur. Bu mood swings mənim həm sosial, həm də işdə performansıma təsir edir. Artıq təngə gəlmişəm qısaca. Bəzən elə olur ki, dünyanın ən ən ən ən ama ən vecsiz insanıyam, dünya aləm qozuma deyil, özgüvən falan hamısı yüksək, insanları qozuma almıram, tanrı mərtəbəsinə yüksəlmişəm. Bəzən isə ən aşağı, alçaq səviyyədə insan oluram. Elə bilirəm hamı mənə baxıb "ayble dalbayoba baxe" deyib gülür. Belə anlarda bayıra çıxmaq istəmirəm.
Bəzən olur işlədiyim yerdə ən sosyql insanam, bəzən də tək otağa keçib orda işləyirəm, molaya belə çıxmıram, özümü izolasiya edirəm hər kəsdən. Günümdən və o an üzərimdə hakim olan hissfən asılıdır.
Ən pisi isə, bu qədər mood swings olanda insanın öz duyğularını ciddiyə ala bilməməsidir. Çünki bilirsən ki, pissənsə ani bir şeydir, bir saata keçəcək, və ya yaxşısansa o da bir saat içində dəyişib dünyanın ən bədbəxt insanı ola bilərsən.
(baxma: invalidation of fellings)
Digər problem insan ilişkilərinin içinə pox qoymasıdır. Hər yerdə, işlədiyim və öz tanışlarım arasında hər kəs deyir ki, "ay pikolo səni tutmaq olmure, bir gün beləsən, bir gün başqa. Bir gün heç salam verməyib oturursan arxada, bir gün isə party animal olursan, event falan təşkil edirsən."
(baxma: anlatım bozukluğu)
ne gündü ama!
səhər yatıb qalmaq azmış kimi çoxdandı qapımı döyməyən bütün günümü alt-üst edən köhnə amma sadiq dostumun gəlişi, bacararam-bacarmaram arasında gedib gəlişim, amma başqa yolun olmaması və özümü hələ də yad olan şəhərin küçələrinə atmağım. kefimə görə hərəkət edə biləcəyim günlər bitdiyi və mənim məsuliyyət almalı olduğum günlərin başladığı üçün bu dəfə çıxış yolu yox idi. dözəcəkdim əgər bir az insanflı olsaydı, azca da olsa güzəştə getsəydi.amma yox, bu dəfə daha acımasız idi. belə anlarda məsuliyyət almalıyamla həyatda qalmalıyam arasında seçim etməyə məcbur oluram. hər şeyin canı cəhənnəmə deyib özümü həmin an ehtiyac duyduğum tək şeyə çatdırmağa çalışıram. bu dəfə də elə etdim. amfinin soyuq oturacaqları, pəncərədən düşən işıqlar, stulların altında olan cızma-qaralar. vəziyyətin nə qədər acınacaqlı bir o qədər də yöndəmsiz olduğunun fərqində idim. ona görə əbədiləşdirmək qərarı aldım. hətta belə deyim. həmişə yöndəmsiz vəziyyətlərə düşmüşəm, amma beləsi görülməmiş bir şey idi. qəribə tərəfi o idi ki, mən heç vəziyyətdən narazı deyildim. sanki alışmış kimi, özümü daha da pis hadisələrə hazırlamağı bacaran bir o qədər də vecsiz ola bilən birisi kimi sanki belə olmalıydı düşünürdüm. və həmin anda kimsə mənə məsuliyyətdən söz açsa özümdən çıxmamağa zəmanət verə bilməzdim. dostumla vidalaşdığımı düşünürdüm, düşündüm soyuq və bir o qədər də narahat, bərk oturacaqlar onun xoşuna gəlməyib və çıxıb getməyi düşünür. o isə müvəqqəti məni tərk edib, sonra yenə tək qalmağa icazə vermədi. hətta indi 3 nəfər idik. mən, köhnə dostum və yeni dostum. bir saat sonra özümü yenə yollarda tapdım. üzü yuxarı, davamlı idman etməyən, passiv deyilə biləcək biri olan üçün cəhənnəm əzabına bərabər olan küçələr. üstünə arxa fonda azan səsi də əlavə oldu. bir anlıq bu sondu deyə düşünmədim deyil. soyuq tər, qaralan gözlər, taxikardiya, tezləşən tənəffüs hərəkətlərim və qaçmaqdan yorulan ayaqlar. və hər şeyə rəğmən bu dəfə də bacardığım üçün məni gözləyən o şirin mükafat. günün ilk yarısı heç vaxt dönüb xatırlamaq istəməyəcəyim tərzdə olsa da axşama doğru ssenari dəyişdi. özümü stolüstü tennis klubunda, sanki səhər olanlar mənim başıma gəlməyibmiş kimi yeni dostumla əylənərkən tapdım. indi isə evdə balqabaq tumunun bu qədər ləzzətli olduğunun ilk dəfə fərqində oluram :d
(bax: overthinking)
Nəyə qarşı?,-Desən, ya da sənin nə vecinə axı.
Bəzi şeyləri etməliyəm artıq, problemləri küçümsəməyi, insanlara tahamül etməyi, məni qovalayan iti saymamağı.
Get-gedə yanlızlaşıram sanki, ruhsuz birinə dönüşmüşəm. Beynimə 24 saatlıq səs yazısı yerləşdirilmiş kimiyəm, halisunasiyalar belə görürəm artıq, içimi yeyib bitirən o ad verə bilmədiyim hissi təxəyyülüm canlandırır, bədənimi içinə çəkir sanki, bunları saatlarla düşünürəm, an olur reallıqla əlaqəm itir, bunlar kimləsə danışdıqda, nəsə iş görəndə pərdənin digər ardında baş verir, o qədər yoruducudur ələ almaq, beynimdəki eyni anda səslənən bir neçə səsi susdurmağa çalışmaq. Yorulmuşam.
Problemləri küçümsəməkdən danışırdım axı, nə ara bura gəldim nəysə.
Problemləri küçümsəməkdən zənnim odur ki, nə qədər çalışsanda arxanda səni qovalayan iti vecinə almasan dırnağınla gəldiyin yerdə o rifah dediyimiz şeylə qarşılaşmazsan.
Bayaq düşündüm xoşbəxtliyi heç vaxt duyğu olaraq arzulamamışam, sanki heç vaxt o səviyəyə çatmayacağam hissi kimi bir şeydir. Onsuz da albert camus da boşuna deyinməyib ki bunun üstündə.
Çox vecsizləşmişəm bəzi şeylərə qarşı, insanlara, mövzulara, hadisələrə sikdiri çəkməyi çox rahat edirəm. içimdə çox pis sadistlik baş qaldırıb həyatıma mənfi təsir edən insanlara qarşı. Ürəyimin artıq bir ət parçasından ibarət olduğunu hiss edirəm.
Qarışıq hisslər, açmağa çalışdıqca dolanan iplər. Fikirlərim çox qarışıqdır, hiss etdiklərimi ifadə edib birləşdirəcək başlıq belə ağlıma gəlmədi.
içimizdə yaratdığımız cəhənnəmə həbs olmamaq diləyi ilə, gecən xeyirə sözlük.
Səhv edənləri qınamırıq çünki özümüz güclə öyrənmişik.
çox məyusam, sözlük. gələcəyimlə bağlı çox ciddi qərar vermişdim. özüdə bu qərarı ilk dəfə düşünəndən bəri neçə gecə, neçə gün,neçəsə də ay hər zehnim açıq olduğu zamanımın boş olduğu vaxtlarda bu məsələni götür qoy edirdim. düşünüb qərarımı vermişdim sonunda.
təzəcə "məzuniyyətə" çıxmışdım işdən. dedim elə nə gözəldir belə beyin boş, fikir yox sadəcə gəzmək-tozmaq, əyləncə var. sözsüz arada bəzi şeyləri fikirləşirəm fikirləşmədən dura da bilmirəm onsuz. amma o qədər dərindən yox. bayaq anidən öyrəndiyim xəbər bütün hər şeyi alt-üst elədi sanki. həyat qarşıma 2 seçim sunur. ya mən akademik təhsil həyatımı seçib yalnız onu tamamlamalıyam. ya da öz gələcəyimə yatırım nəinki yatırım elə yaşamağım üçün iş həyatımı seçməliyəm. təkrar cüzi də olsa ailədən asılı vəziyyətə düşməyi qaldırmaz bünyəm. hər əziyyətimin hədər olduğunu hiss edirəm sanki. daxilimdəki kədəri heç kəs anlamaz deyə düşünürəm. yaxın 1-2 nəfərə danışdım çox da ciddiyə almadılar niyə onları günahlandırım ki, vəziyyət elədir ki, empatiya qurmaqla da mənim hisslərimi hiss etmək və nəyə görə belə hiss etdiyimi başa düşəcək qədər anlaşıqlı yaxud onlara önəmli bir durum deyil bəlkə də.
artıq yenidən qərar verməliyəm. həm də cəmi bir neçə gün ərzində. nə edəcəyimi bilmirəm. öyrəndiyim hələ heç 1 saat deyil mən artıq düşünməkdən baş ağrısına dözə bilmirəm. və çox ciddi yorulduğumun fərqinə varıram. davamlı olaraq qərarlar verməkdən, nə yaşadımsa, nə yaşayıramsa psixoloji durumumu stabil saxlamağa çalışmaqdan, düşməməyə çalışmaqdan və çox düşünməkdən. artıq qaldıra bilmirəm deyə düşünürəm. ya da yox qaldırmaq istəmirəm sadəcə. daxilimdəki hisslərin beynimdəki sözlərə, cümlələrə də sığmadığını görürəm. yazmaq da əvvəlki qədər təsir etmir. hətta uzun müddətdi də öz gündəliyimə heç nə yazmıram. son qeydlərim əsasən bəzi şeylərin başlanğıc və sonlarına aiddi. onlar da bir neçə ay əvvələ qədər davam edirdi.
mən bəzilərinin sonunu görmək istəməzdim, elə indi də görmək istəmədiyim sonluqlar var. ancaq məcburiyyət qarşısındayam, sözlük. hələlik necə toparlayacağıma dair heç bir fikrim yoxdur. sadəcə eyni anda 100dənə şeyi düşündüyümü bilirəm. hansı ki, sonu mənə heç nəyi bəxş etməyəcək.
(youtube: 
)
)bayaqdandı beynimdə səslənir. musiqi ifadə edə bilmədiyimiz sözlərin vücud tapmış halıdır həqiqətən. sözlərim yetmədi izaha ancaq musiqi sanki tamamladı.
üzv ol