921. Bu gün iki illik ilk sevgi münasibətimdən artıq tam əmin idim ki, ayrıldım. Təcrübələndik, ya da həyat təcrübə adı ilə soxuş gəldi, bilmirəm.

Anama daha Zülfiyyənin adını deyib başqa biri ilə görüşməyəcəkdim. Ona görə evə gələn kimi mətbəxə keçdim.

Hər dəfə ənənəvi olaraq Zülfiyyəyə dair bir detal əlavə edərdim. Amma bu səfər onu səyahətə yolladım.

— Ana, Zülfiyyə getdi.
— Hara?
— Gəlməyəcək.

Ən qəribəsi odur ki, mən Zülfiyyə obrazına çox öyrəşmişdim. Saçı, gözü, qaşı vardı. Anamın təsəvvüründə bir yerdə gəzərdik, yeməklər bişirib bir-birimizi qonaq edərdik. Ondan inciyərdim.

Sevgilimdən sarı darıxacağam, bəlkə. Amma Zülfiyyədən sarı da darıxacağam. Mənim təsəvvürümdəki şıltaq dostum..

Ümid edirəm, elə bir dostum burada da - Bakıda -olar.