Lakin Pərini Şahın sarayında çalışan bir dövlət adamı pul gücünə alır. Bunun üzərinə Şəhriyar onunla Tehranın "Behcət abad" məhəlləsində son görüş istəyir. Qızın getməsini əngəlləyirlər. Şəhriyar sabaha qədər orada gözləyir. O günə qədər fars ədəbiyyat ortamında ad çıxaran Şəhriyar sabaha qədər çəkdiyi acını türk dilində bu şəkildə bəyan edər:
Ulduz sayaraq gözləmişəm hər gecə yarı,
Gec gəlmədədir yar, yenə olmuş gecə yarı.
Gözlər asılı yox nə qaraltı, nə də bir səs,
Batmış qulağım gör nə düşürməkdədi darı.
Yatmış hamı, bir Allah oyaqdır, daha bir mən,
Məndən aşağı kimsə yox, ondansa yuxarı.
Qorxum budu yar gəlməyə birdən açıla sübh
Bağrım yarılır, sübhüm açılma səni tarı.
Dan ulduzu istər çıxa, göz yalvarı çıxma!
O çıxmasa da ulduzumun yoxdu çıxarı.
Gəlməz, tanıram bəxtimi, indi ağarar sübh,
Qaş böylə ağardıqca, daha qaş da ağarı.
Eşqin ki, qərarında vəfa olmayacaqmış,
Bilməm ki, təbiət niyə qoymuş bu qərarı?
Sanki xoruzun son banı xəncərdi soxuldu,
Sinəmdə ürək varsa, kəsib qırdı damarı.
Rişxəndilə qırcandı səhər, söylədi: durma!
Can qorxusu var eşqin, uduzdun bu qumarı.
Oldum qara gün ayrılalı, ol sarı teldən,
Bunca qara günlərdir edən rəngimi sarı.
Göz yaşları hər yerdən axarsa, məni tuşlar,
Dəryaya tərəf bəllidi çayların axarı.
Əz bəs məni yarpaq kimi, hicrində saraldıb,
Baxsan üzünə, sanki qızıl güldü qızarı.
Mehrabi şəfəqdə özümü səcdədə gördüm,
Qan içrə qəmim yox, üzüm olsun sənə sarı.
Eşqi var idi Şəhriyarın güllü çiçəkli,
Əfsus qəza vurdu, xəzan oldu baharı.
Səsli olaraq dinləmək istəsəniz mark eliyahunun musiqisini yazdığını belə bir möhtəşəm versiyası var.
(youtube: 
)
)(bax: Məhəmmədhüseyn Şəhriyar)