ata
| sosial214,811 | 242 | 1570
əjdahalar googlla
suzuki akira
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Sonra da deyir məni niyə boşadılar.
(baxma: yatıram-yatıram)
✦ jurnaldan
Əsrlər əvvəl, bir memar Parthenonun əyrilərini ağıllı bir optik illüziya kimi təsvir etmişdi. İndi isə bir riyaziyyatçı fərqli düşünməyə çağırır.
necə oldu, buraya gəldik, bilmirəm. düzü, heç bir ciddi əsas da yoxdur deyə düşünürəm. mənim susquluğum onun susqunluğu ilə dostdur.
gənclik illərimdə düşünürdüm ki, heçnə öyrətməyib mənə və öyrətdikləri də cəfəngiyyatdan ibarətdir. özüm inşa etmişəm öz piramidamı. hansı dərin yaraları daşımışam, bilməyib. qəhrəmanım deyildi deyə çox əsəbləşirdim bəzən. niyə vito carleone, ama o yox?
bu gün isə onu daha yaxşı başa düşürəm. deyəsən böyümüşəm və deyəsən bütün səhvlərimin səbəbkarının o yox, özüm olduğunu anlamışam.
bir iran filmi vardı: qapının kandarında ailə üzvlərinin ayaqqabıları. atanın ayaqqabısı bütün fəsillərdə eyni idi, ailə üzvlərinki isə mövsümə görə dəyişirdi. çox təsirlənmişdim həmin səhnədən. və bu yaxınlarda qapının kandarına baxdım, eyni mənzərəni gördüm. tələbə vaxtı aldığım, köhnəlmiş və illərdir geyinmədiyim krasovkalarımı atam geyinir hazırda. soruşdum və dedi: “çölə geyinməyə elə bunlardır təkcə, amma lazım da deyil”.
bədənimi titrətdi bu iki cümlə, əllərim əsdi…bir anlıq özümü dünyanın ən oğraş insanı kimi təsəvvür elədim. partilər, jagerlər, tekilalar, bodrum, qlamurkalar, hədiyyələr- bütün bunlar üzümə sillə kimi çırpıldı. və bunların fonunda köhnəlmiş krasovkam.
əlindən tutaraq çölə çıxardım. hara gedəcəyimizi soruşdu, hava alaq dedim. ən yaxşı geyim mağazalarından birinə getdik. 2 köynək, 2 şalvar, 2 ayaqqabı aldım ona, etiraz etdi, amma dinləmədim. sonra apardım kabab yeməyə. o uşaq kimi iştahla yeyir, mən ona baxıram. niyə yemirsən?- deyə soruşur, yalandan “iştaham yoxdu” deyirəm. amma boğazımdan keçmir yemək…keçmir ki, ona olan etinasızlığım boğazımda düyünlənib... keçmir ki, ona qarşı bu günədək etdiyim haqsızlıqlar məni yeməkdən küsdürüb…
Yadımda düşür, uşaq olanda o aparırdı məni kabab yeməyə. mənə kabab yeyirdi, özünə isə qutab. Mən yemək yeyirdim, o mənə baxırdı. niyə özünə kabab deməmisən? - deyə soruşduğum zaman, “iştaham yoxdu” deyirdi...bu gün anlayıram ki hər iştahasızlığın arxasında dərin bir kədər yatır…
Bir dəfə atamdan, məni uşaq vaxtı döyməkdən tapdağ altında qalmış əncirə saldığı halda niyə balaca qardaşımı belə ərköyün böyütdüyünü soruşmuşdum. Cavabında isə "o vaxt ilk dəfə idi bu təcrübəni yaşayırdım (ata olmaq təcrübəsini). Bilmirdim necə hərəkət etmək lazımdır, uşağı necə tərbiyələndirmək lazımdır. Sonra başa düşdüm ki uşaq döyməklə uşaq tərbiyələndirmək olmaz". Bəli. Bir növ məni təcrübə siçovulu kimi istifadə etdiyini peşmanlıqla da olsa vurğuladı.
Böyüdüyüm rayonun sakinlərinə görə mənim gəncliyim atamın gəncliyinə nisbətən çox fərqli keçir. Mən sakitəm, atam isə düşdüyü ortamda əsas diqqət mərkəzini etdiyi söhbətlərlə istəmədəndə olsa özünə çəkən biri kimi tarixə düşüb o vaxtdan.
Amma illərdir dəyişməyən tək bir şey var, o da yaşım artdıqca doğurdanda bir vaxtlar nəyi necə demişdisə elədə olduğunu başa düşməyimdir. Və indi böyümüşəm, başa düşürəm ki mənim getdiyim yolları bu adam geri qayıdır, sözlərində həqiqətən dürüstlük payı var. Artıq verdiyi nəsihətləri və tövsiyələri qulaqardına vurmaq yerinə əməl etməyə çalışıram. Açığı çox xeyrini görürəm.
üzv ol
xəbər lentindən
bütün xəbərlər →
azerbaijan
Məktəb direktorlarının işə qəbul mexanizmləri təkmilləşdiriləcək
azerbaijan
Çinin Şanxay şəhəri 2026-cı ilin avqust ayında yeni ev qiymətlərində 3% illik artım qeyd etdi
azerbaijan
Azərbaycan Ordusunun Qarabağda keçirdiyi antiterror əməliyyatının ildönümüdür
