tək başına kilometrlərlə gəzmək



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    2. Xüsusilə Bakıda yaşamağa başladığım illərdən etibarən bu kateqoriyadakı insanlar sinfinə daxil oldum deyəsən. Tanımadığım şəhər idi deyə həm hər yerini görmək istəyirdim həm də kimdənsə yol soruşmadan rahat hər yeri tanımaq istəyirdim. Fəsil fərq etmədən telefon/qulaqlıq olduğu müddətcə düşürəm yollara. Azadlıq metrosundan elmlərə və ya elmlərdən neftçilərə filan. Həmin gün hara getməlisənsə əvvəlcədən hesablamaq lazımdır ki, vaxtında orada olasan. Təbii ki, boş-boş gəzdiyim vaxtlar da olub, amma o tip vaxtlarda çox vaxt daha mərkəz tərəflərdə 4-5 dəfə "kruq"layırdım. Ancaq, bir şey var ki, diqqət etmişəm Bakıda böyümüş insanların əksəriyyətinin qətiyyən arası yoxdur gəzməklə. Bəlkə də gözünü açandan marşrut/metro sisteminə öyrəşməyinə görədir. içərişəhərdən sahilə* də heç metroyla gedərlər heç ay oğraş? Bu nə tənbəllikdir? Mən böyüdüyüm şəhərdə marşrutlar əsasən yaxın kəndlərə gedir və taksiyə də hər dəfə 1 azn vermək baha başa gəldiyindən insanlar gəzməyə daha çox üstünlük verir.
    3. fəsildən asılı olmayaraq həftədə ən az 3 gün min 7-8 km gəzən biri olaraq hər şey üçün müalicə üsulumdur. xüsusilə anxiety ilə başa çıxa bilməyəndə artıq boğulanda, nəfəsim çatmayanda tək dərmanımdır.stresslə əlaqədər anasını ağlatdığım mədəmin də ağrısını kəsmək üçün çıxış yolum dərman, bol su və gəzməkdi. özü də sürətli addımlarla, bir növ psixoloji olaraq arxamda qoyuram pis hər şeyi, sürətlə uzaqlaşıram və bir müddət sonra tozumda qalıb heç çata bilmirlər mənə ehehe -*


sən də yaz!