yazarların ölümlə üz-üzə gəldiyi anlar



əjdaha lazımdı   googllalink

    1. Bir hollywood filmi edasında olmasa da bizim də öz çapımızda əzrahili görmüş olduğumuz anlardır.

    Ən tragikomik olanı isə çox dəxlisiz bir vaxtda binaların arasından keçməyim idi. *

    1. Binanın damında ustalar işləyir, xəbərim var, amma elə də vecimə almamışamsa demək. * * sən gəl məndən böyük bir taxta parçasını yuxarıdan yerə burax, * düşərkən Cizgi filmlərdəki o "fşüüüü" səsinə qədər eşitdim... yaxşı ki taxta ağaca ilişdi, bir az yavaşladı, * mən də qırağa atdım özümü. 1 metr də o yan bu yan olsa idi mən oyanlıq olmuşdum artıq. Düz təpəmə! ölməsəm də adam olmazdı məndən, samanyolu seriallarına dönərdi həyatım.

    2. Hələ məktəblərdə astronomiya fənni keçilən vaxtlar idi, gecə harasa gedirdik maşınla. Qatar yolunun üstündən keçəndə sürücü * gördü ki qatar gəlir (35 metr), maşınist işığını yandırdı, başladı siqnal verməyə (30 metr). Əcəl tərləri tökməyə başladıq (25 metr), sürücü maşını sürür, amma getmir qabağa (20 metr) *, təkərlər qalıb relslərin içində (15 metr) Qapıları açıb çıxacaqdıq ki, anasını andığım maşın çıxdı qatar relsindən.
    Üstümə öküz oturmuşdu sanki, başına qusum!

    3. 20 yanvarda idim, orda da qulaqlıqla yol keçmək igid işidir. Taxmışam qulaqlığı, indi hansı qrupdusa özümdən keçmişəm. diqqətsizlik edib atıldım yolun ortasına, avtobus gəlirmiş * düz 1 metr qala sürücü avtobusu saxladı, 1-2 saniyə geciksə idi indi çox güman bunu yazmırdım. Ən az həyəcanlandığım da bu olub. Mahnının təsiri var imiş demək.

    4. Pilləkənlərdən sürətli düşüb enənəm, təzyiqim düşdü o an, gözümə qara pərdə endi. Kürəyi üstə arxaya yıxılacaqdım, mən deyim onurğam sınacaq, siz deyin başın partlayacaq...
    amma heç biri olmadı. bir təhər yapışdım tutacaqdan. O an üz-üzə gəlmişdik anubislə *

    Ölmək çox qəribə gəlir hərdən, "nası ölürüm la ben" deyə fikirlər keçir içimdən.
    (bax: biz de mi öldük bizinıstık biz)

    Bəzən də ölməyim gəlir, nolar görəsən. Ölənlər party verir, bəlkə, nə bilirik.
    (bax: var hurma veriyorlar)
    2. Qaz zəhərlənməsi hallarının bir çoxunun ölümlə nəticələndiyini hamımız bilirik. Mən də dünyadan tam siktirirdim ki, alınmadı. Detaylı şəkildə sizinlə bölüşmək istəyirəm bu hadisəni.

    Sıradan bir gün idi. Hamı öz kefində idi. Axşam tərəfi anama nə isə oldu, özünü yerə atdı. Bir neçə gün bundan qabaq da belə bir şey olduğundan çox da üzərinə düşmədik bu hadisənin. Nəysə, axşam oldu. Balaca qardaşım dayanmadan ağlayırdı, nədənsə anamın da gözündən yaş gəlirdi. Bir təhər getdilər yatmağa. Atamla mən qalmışdıq, dedi ki deyəsən zəhərlənmişik, get ayran düzəlt. Nədənsə mənə heç nə təsir etmirdi, getdim yatmağa. Dədəm də nə etsə yaxşıdı, gedir çimməyə. Baxın, kişi deyir dəm qazından zəhərlənə bilərik, sonra da gedir çimməyə ( digər entrylərimə baxsanız dədəmin gicdıllaq olduğunu anlayacaqsınız, bu hərəkəti ilə artıq bunu təsdiqlədi. ). Nə isə gedib çimməyə, çıxanda başı ağrımağa başlayıb ( görəsən niyə amk ), üz qırxmağa gel almaq üçün digər otağa keçib. Geli alandan sonra görüb yıxılacaq özünü atıb kresloya, orda da huşunu itirib, gel də əlindən düşüb. Gelin düşmə Səsinə anam oyanıb, atamı şillələyib ki oyansın, atam oyananda anam huşunu itirib. Atam görüb vəziyyət xarabdı, telefonda ilk qabağına çıxana zəng vurub, deyib " zəhərlənmişik, tez gəlin ". Mən də öz kayfımda, mışıl-mışıl yatıram. Bu arada, hər yer qaranlıq idi, ak sakallı dede zad görmədim ( demək ki soxurlar bəylər, olsa idi görərdim ). Nəysə, Həkimlər filan gəldi bizi apardılar tez, ən çox zəhərlənən sən demə atamla mən imişəm. O gün məni burax, bütün ailəmin həqiqətən bəxti gətirdi.
    Tanrı o geli göndərməsə idi, mən indi sağ deyildim.
    (bax: hadi ateistler bunu da açıklasın )
    3. abort edəcəkmişlər. düzü o vaxtı üzüm var idimi bilmirəm.
    4. Bir dəfə şalvarımı paltaryuyana atmaq üçün ciblərini boşaldanda qardaşımın mənə "gizlədim" deyə verdiyi siqaret qutusunu atamın qabağında stolun üstünə qoymuşdum.
    Hətta bir müddət də qaldı stolun üstündə... dədəm bəxtdən fikir verməyib, elə əşyalarımı götürürdüm ki qutunu görüb içəri doğru sıçış yaşadım. Sonra heç nə olmayıbmış kimi əşaların içində apardım təhlükəsiz yerə.
    5. Birneçə il bundan əvvəl həkim (onun əcdadını sim!) xəstəliyim üçun antibiotik yazmıştı. Bundan 5 dənə yazdı və hər gün bir dənə vurulmalı olduğunu söylədi. 5-ci iynədən sonra üzümdə biraz qaşınmalar hissetməyə başladım amma nənəmin yəqin 'xüdühlənifsən' ay bala sözüne inandım və üstüne getmədim. iki həftə sonra 5'ini yenə yazdı, mənim qaşınmam biraz da olsa arttı amma yenə də üstüne getmədim. Taa ki, 11-ci iynə vurulana qədər. Həkim iynəni vurdu, haradasa 20 dəqiqə içində ciyərim xışıldamağa başladı. Sonra da 2 dəqiqənin içində bədənim tamamilə əks gösttəricilər göstərməyə başladı. Mən o zaman uşaq idim və qorxudan yaranan adrenalin sayəsində olan ağrılarımı hissetmədən atamı çağırdım. Atam tezcə maşını hazırladı və ən yaxındaki həkimə apardı ki, çatmağa 200 metr qalanda maşının təkəri sıradan çıxdı. Mən də aşırı antibiyotik dozasından şok keçirərək yerə yıxıldım. Duyduğum sadəcə atamın qorxu hissi ilə insanlardan yardım istəməsi idi. Sağolsunlar iki dənə adam gəlib məni hekimə çattırdılar. Birneçə saat sonra özümə gəlməyə başladım. Həkimin dediyinə göre bu antibiyotik maksimum ayda 1 ədəd, o da ancaq yetkinliyə çatmış insanlara vurulabilər. Həkimin dediyinə görə egər 5-10 dəqiqə gec çatsaydıq indi getmiştim. Tanrı heçkimi bilgisiz həkimin əlinə salmasın.
    6. 2 dəfə hamamda qazdan boğulmuşam. 2ci daha dəhşətliydi. Çünki hərəkət edə bilmirdim və yıxıldığım yerdən də qalxa bilmirdim. Ara ara huşum itirdi ara ara gəlirdi. Əvvəlində çünki sürünərək də olsa qapını açmağı bacamışdım ara ara hava gəlirdi ( hamam evdən ayrı yerdədi ) hava dəyəndə ayılırdım qismən. Opşim gözümü açanda çarpayımdaydım. Ölməmişdim. Ama qəribə şəkildə anlıq ağlama istəyi gəldi və hönkür hönkür ağlamağa başladım. Başıma yığışmış ailəmdə mənə qoşuldu. Ya ölsəydim düşüncəsi məni daha da ümidlə yaşamağa təşvik etdi. Sonra edərəm dediklərim, bu sfər deməyim fikirləşim deyərəm dediklərim. Anam, atam oları qucaqlamadan öləcəkdim düşüncəsi. Off . Odu ki hər gününüzü son gününüz kimi yaşayın. Nə zaman nə olacaq bilmək olmaz. Sevirsən get de. Etmək isdəyirsən et. Toxun qucaqla. Həyatla əli boş vədalaşma. Boşluq heçlik yaşayıb ölmüş olma. Qəlbin zehnin sevgi, xatirə dolu vidalaş dünyayla.
    7. Klassik "gör indi qaqan nağayrajax" söhbəti. 11-12 yaşımda Şəkidə idik, qonaq gedib qonaq getdiyimiz adamlarla başqa yerə qonaq getmişdik (ancaq azərbaycanda mümkün olan şeylər). Getdiyimiz yerdə də kustar üsulla düzəldilmiş boks kisəsi (el arasında "qruşa") var idi. Beton döşəmənin üstündə idi. Mən də "kruqun" kiçiyi olaraq özümü göstərməyə çalışdım və karate filmlərindəki həmin o təpikdən atmağa cəhd etdim. Bir şey yaddan çıxmışdı: mən karateyə getməmişəm aq. Ayağım boşa getdi və deyəsən 2 saniyə havada qaldım (çünki digər ayağım da o birinin ardıyca getmişdi). Və bütün o cəmdəyimlə kürəyi üstə betona çırpıldım. Məsələ odur ki, əgər başımı qaldırmasaydım, kürəyim yox başım dəyəsi idi və yəqin ki, xəşil olacaqdı. Belə amma 2-3 həftə düz gəzə bilməməklə və otura bilməməklə qurtardım.
    P.S. boynum hələ də sola tam dönmür.
    8. Yolayrıcında idim. Svetofor yox idi. Bir qırmızı Vaz-06-da bir gədə mənə yol verdi. Yolu keçdim . Ardımca yolayrıcını keçən bu qırmızı VAZ-06-dakı maşını yolayrıcının o biri tayındakı boş moskviçə çırpdı. Qayıdıb ikinci dəfə çırpdı .yəqin ki , məcərəyi varmış , hədəfi onu vurmaqmış,ya da ki, içmiş narkotik istifadəçisi olub ki, hallı vəziyyətdə çıxrpıb. Dönüb baxdım və bir anlıq məni yolu keçmək üçün buraxdığına, vurmamasına sevindim və cəld aralandım hadisə yerindən.


sən də yaz!