həkimlik



əjdaha lazımdı   googllalink

    1. adamın götünün həndəsi silsilə ilə qalxmasına vəsilə olan peşə.
    2. Ağırlığına görə dünya miqyasında marağın azaldığı peşə. Ümumiyyətlə ÜST-in proqnozuna görə tibb sahəsinə marağın azalması nəticəsində 2030-cu ildə dünyada 1 milyondan çox tibb kadrı çatışmazlığı olacaq.
    3. Çox qəribə şəkildə həkim olduğu üçün deyinən, amma yenə doğulsam, yenə həkim olardım deyənlərin seçdiyi peşə. Deyəsən həkimlər mazoxistdir. Lol. Bir müddət sonra qabağından adam gələndə adamı analiz edə bilən, türk demiş insan sarrafı olan az deyil bu peşədə. Evində uşağın qızdırsa da,xəstəxanada xəstəyə baxmaq və bunu içdən gəldiyi üçün eləməkdir həkimlik. Ona görə özünü tam həkimliyə verən insanın ailəsində problem olur. Çünki onu anlamırlar.
    Həkimlik həm də səbr edə bilməkdir. Gecə 12 belə olsa, sabah soruşa biləcəyi sözü illah o gecə vaxtı sənə zəng edib soruşan xəstə yaxınına səbr eləmək, mənasız sual verən xəstə və yaxınına səbr eləmək, insanların dəhşətə salan axmaq hərəkətinə səbr eləmək. Heç nə demirəm, elə təkcə Terapevtik sahədə işləyənlərdə həqiqətən daş səbri var. sən aydan sual verəndə qabağındakı çaydan danışar. Sən də elə etməlisən ki, nə şiş yansın, nə kabab. Həm normal anamnez yığa biləsən, həm də pasient "sözümü kəsdi, mənə hörmətsizlik elədi" tripinə girməsin. Pediatriya isə dəhşətdir. Biz bir dəfə dərsə gedəndə yalan olmasın, bir uşağın yanında 5 adam gəlmişdi. Həkimin yanında hərəsi bir avaz danışacaqdı indi. Hələ əl vurmamış, həkim qapıdan girən kimi var gücü ilə çığıran uşaqlar var. Uşağın qabağında öz anası olsa, uşaq evdə elə eləsə, 100 faiz qapazı yeyər. Amma təəssüf ki, bəzən o səbr kasası daşar və səni səbrini basmadığın üçün də günahlandırarlar. Həkimlik həm də yersiz minnət yeməkdir.
    Demirəm, həkimlərin hamısı bombadır, əladır. Amma olan-qalan motivasiyaları ağır iş rejimiylə sömürülən, üstünə də at minnəti yeyən insanı günahlandırmaq düz deyil.
    4. düzgün olmayan yanaşmalar nəticəsində öz mənasından uzaq düşmüş, təhrif edilmiş peşə; anlayış.

    əvvəla, hər anlayış növünə 2 cür yanaşma var: internal yanaşma və eksternal yanaşma.
    internal yanaşma, adından da bəlli olduğu kimi anlayışın əsas mahiyyəti ilə, daha dəqiq desək, onun faydası, yararlılığı, dəyəri ilə maraqlanan hissəsidir.
    eksternal isə, bunun əksi. daxili yanaşma yox, zahiri yanaşma. anlayışın insanlar tərəfindən necə qarşılanması, necə başa düşülüb, qəbul edilməsi, daha çox faktiki və praktiki tərəfləri.

    beləliklə, biz hər hansı bir anlayış haqqında danışarkən onun eksternal yönündən tutub internalı haqqında dəqiq və konkret nəticələrə gəlsək, yanlış nəticəyə gəlmiş olacağıq. çünki eksternal yanaşma həm də insandan-insana, cəmiyyətdən-cəmiyyətə dəyişən, aqreqat halı maye olan, düşdüyü "qab"ın formasını alan, həm də həmin "qab"ın xüsusiyyətlərini özünküləşdirmə qabiliyyətində olan yanaşmadır.
    demirəm eksternal yanaşma mənfilərlə doludu, lazımsızdır, xeyr. sadəcə düzgün istifadə edilməyəndə yanlış nəticələrə gətirib çıxarır. eksternal baxdıqda tamamilə mənfi görünən anlayış belə, əslində, kifayət qədər yararlı, əhəmiyyətli olmağından, mahiyyətindən heç nəyi dəyişmir.

    gəldiyimiz səhv nəticələrə nümunələrdən biri elə həkimlik anlayışını izah edərkən ona qoyduğumuz "qəssab", "pulsovuran" kimi adlar və "həkimlər adamı soğan kimi soyur" tipində cümlələrdir. sən axı ümumi anlayışdan söhbət açırsan, niyə konkret şəxs və ya şəxslərə göndərmə edərkən "həkimlər" deyərək onu ümumiləşdirib, əsl məna və mahiyyətinə xələl gətirəsən ki?

    məsələ yalnız anlayış haqqında mənfi fikirlər səsləndirənlərdə deyil, həm də müsbət fikir səsləndirənlərdədi. hansı ki, bu fikir onun eksternal yanaşması üzərindən ortaya çıxıb, internal yanaşmaya bu yöndən baxır. yəni, əgər mən yenə də tanıdığım yaxşı həkimlərdən istifadə edib "həkimlik" haqqında ümumi danışıramsa, bunun nə fərqi oldu öncəki yanaşmadan? "mənim tanıdığım həkimlər pisdi, kıxıdı", "mənim ətrafımdakılar çiçədi, yaxşıdı" kimi cümlələrlə ümumi anlayışa toxunmadan, yalnız öz şəxsi mövqemizdən öz fikrimizi izah etsək daha düzgün olmazmı sizcə də?

    bunun daha ümumi halı, bəlkə də hamımız yaşamışıq məktəb dövrlərində, dərsdə 1-2 nəfər nadinclik edir deyə müəllimin hamıya qışqırması, acıqlanması hətta bu azmış kimi "2" yazıb evə göndərməsidi. indi gəl evdə başa sal ki, mən sakit-dinməz oturmuşdum yerimdə, aldığım "2" mənə aid deyil. izah edə bilmirsən və yanıb tökülürsən. eynilə öz peşəsi haqqında xoşagəlməz, ikrah dolu fikirləri oxuyub eşidən, vicdanı və şərəfi ilə işləyib, daim öz işini düzgün, qərəzsiz görməyə çalışan həkimlər kimi, müəllimlər kimi, polislər kimi..
    5. bu peşəyə hörmət edirəm bir peşə kimi. lakin həm də zəhləm gedir. çünki blet bunların götü qalxığ olur egolu olurlar, ayrıca bahalı peşədir.

    amma həmişə bir yaxına tanışa ya da kiməsə nəsə olduğunu eşidəndə içimdəki o xilasedici oyanır və mənə deyir ki, sənin ağzıva soxum niyə oxumadın bu pox peşəni? mən də deyirəm ki, istəmədim. xoşum gəlmirdi. o da əvəzində qayıdır ki, ala bəs oxuyardın indi kiməsə əl tutardın, atovun başın xarab eliyib hərşeyini satdırardın sikdirib gedib izraildə oxuyardın sora da gələrdin bəlkə bir yanan barmağa zad eliyərdin də.

    bax bu argument məni minə bilir. o andan bu zəhləm gedən peşə mənə elə şirin gəlməyə başlıyır ki başa sala bilmirəm daha necə.

    sağlıq və təhsil sisteminin pula bağlı olmağından zəhləm gedir.

    varsa tibb tələbələrinə səslənirəm. siz allah nəsə eliyin çıxın gedin izrailə. orda oxuyun ya təcrübə keçin. ya da nəbilim gedin nəsə bir yolla girin ora oranın tibbini öyrənin. bu bir xahişdi.


sən də yaz!