Notice: Undefined variable: querycheckrows2 in /var/www/soz6/sds-themes/vengeful-light/header.php on line 161

mariya kürüsü


253   30   1   3
mariya kürüsü
9.nəsil partizan
reytinq xalı: 1583
entry sayı:253
karma xalı: 9312
izləyənlər: 18
sifariş sayı: 10



məndən bir də olmayacaq...




son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| lövhə

depressiya #319219 nə ümidlə yazıbmışam entrini. indi nəinki 2 ay, 1 ay belə çəkmədi "yaşadığım" müddət.

depressiya haqqında deyəcək çox sözüm var, ancaq gücüm yoxdu. yazdığımdan fərqli olaraq, yavaş-yavaş rənglərimi itirirəm, həmin boşluqları doldurmaq üçün bacardığım heç nə yoxdu. özümü aldatmaqdan da yorulmuşam, "hə, vəssalam, düzəltdim, yaxşıyam, hər şey yaxşı olacaq" bla bla bla kimi cümlələrə sığınmaq etdiyim ən boş hərəkətlərdən biridi. sözdə keçir, bir müddət üstünü ört-basdır edə bilirsən, sonra betonu yarıb keçən ot kimi çıxır üzə. sən ha özünü yor, dərindən həll olunmayıbsa mütləq qayıdacaq. sarmaşıq kimi gəlib dolaşır adama, bütün bədənini, zehniyyətini əlinə alır, yavaş-yavaş qırıb atırsan qırağa, day demirsən ki, kökü hələ ordadır, darıxma, gəlib cəlladlıq edəcək yenə sənə.

emosionallıq mənim şəxsiyyətimin ayrılmaz vahəsidi, ayrı cür ola bilmirəm, ancaq hər poxa görə incinib qırılmaqdan, qalaq-qalaq yığılandan sonra da depressiv havalarda sürünməkdən bezmişəm.

2 gün özünə gəlirsən, həqiqətən yaxşı olursan, sonra həyat, ya hər nə zibil qabağına elə şey çıxarır ki, 2 ay boynun bükük qalır. "sən bədbəxt olmaq üçün doğulmusan, sevindiyin hər an sənə haramdı və əvəzini daha ağır şəkildə çıxardacam. qəbullan artıq, özünü sağaltmağa da çalışma, ömür-günü belə sürəcəksən, öyrəş" deyərmişcəsinə.

ətrafında düz-əməlli dostun da yoxdur ki, nə bilim e, bəlkə başını qata, bəlkə elə bir söz deyə, cümlə qura sənə həqiqətən yaxşı təsir edə filan. gördüyünüz kimi, bu qədər düşmüşəm. xoş şeylərə, hətta cümləyə belə bu qədər həsrətəm. yorulmuşam.

bunu həmişə demişəm, yenə deyirəm. bədbəxt ailədən xoşbəxt övlad heç vaxt çıxmır, çıxmayacaq da. bədbəxtliklə xoşbəxtliyin ortaq cəhəti ondadır ki, hər birində digəri müvəqqəti ola bilir. yəni, sən xoşbəxtsənsə, arada kiçik bədbəxtliklər gəlib səni tapır*, amma keçəcək. bədbəxtsənsə, ayda-ildə bir dəfə xoşbəxt ola bilərsən, darıxma, bu da keçəcək.
doğulandan 10:0 geridəsən. heç vaxt xoşbəxt ailə övladı kimi ola bilmirsən, olmayacaqsan da. bu həyatda qısqandığın tək adam sevgiylə böyümüş adamlardı.

hisslərimi itiririrəm yavaş-yavaş. hətta daha pis adama çevrilirəm və bu məni qorxudur. tükənirəm. boğuluram. ölürəm.
yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər Gedək asaq özümüzü
mən ağacdan, sən də məndən.
ikimiz də yorulmuşuq,
çıxıb gedək bu bədəndən.

Dimdikləsin qara quşlar
burnumuzu, gözümüzü.
Bu bədəndən gülə-gülə
yola salaq özümüzü.

Sonra başqa bədən tapaq
daha rahat, daha isti.
iki bədən nəyə lazım?
ikimizə biri bəsdi.

Bir gözündən sən baxarsan,
bir gözündən mən baxaram.
Sənə düşən əl payını,
əlimdə möhkəm sıxaram.

Bir ayaqda sən gəzərsən,
bir ayaqda mən gəzərəm.
Saçların sən tərəfinə
ara-sıra gül düzərəm.

Bu sevincdən, səadətdən
bir ömür cavan qalarıq.
Bir ev kimi bir bədəndə,
mən ölüm, xoşbəxt olarıq.


ikimiz bir bədəndə - Orxan Bahadırsoy
sertab erener səsi və mahnıları ilə ürəyim ən incə tellərinə toxuna bilən tək qadın müğənni.
bu da həmin müğənninin ən sevdiyim 3 parçasından biri:
(youtube: )

məni məndən daha yaxşı.

qismət olsun, bu səsi canlı eşidim..
vəfat edən yaxınlarımıza demək istədiklərimiz əmimin əvvəl başqa evliliyinin də olduğunu 6-7 ildir öyrənmişəm. bizdə var axı, əlaqəni kəsməli olduğun dostunu düşmənə çevirmək, yolunu ayırdığın biri haqqında heç kimə danışmamaq, yeri gələndə pisləmək və s. qaldı ki boşandığın adam. elə vedrə bağlayacaqlar ki, insanların ucuzluq göstəricilərinin həqiqən bu qədər çox olduğunu düşünüb, üzvü olduğun bulanıq cəmiyyətə bir daha məəttəl qalıb, bir daha təəssüf edirsən.

həmin evlilikdən 2 uşağı var imiş, 1 qız, 1 oğlan. boşandıqdan sonra əmim onlarla əlaqəni minimuma endirib, nə qədər minimum olduğu 1-ci abzasdan bəllidir. başı qarışır yeni ailəsinə, köhnələr bir qıraqda.

gün gəlir, 1-ci yoldaşının qardaşı vərəmə yoluxur, bacısı bunu uşaqlarının yanında-evdə müalicə etdirir. bəli, evdə. yəqin edirəm ki, gigiyenaya max. önəm vermir və bu səbəbdən ki, uşaqların iksi də vərəmə yoluxur.

oğlanda problem ciddi deyil, qızda məsələ başqa yerdədi. həssas yanaşmalı, müalicə olunmalıdır.
xəstəliyini qəbul etmir və belə-belə vaxt keçir, gəlir çatır 21 yaşa. xəstəlik ağır formasını alıb, vəziyyət çətinləşib. türkiyədən-almaniyaya, almaniyadan-amerikaya, dünyanın dörd bir yanını gəziblər, ancaq heç bir həkim xəstəni öz üzərinə götürmür. sadəcə dərman yazır, vəssalam. qız inadından dönmür, xəstəliyini yenə qəbullanmır..

vəziyyət bu qədər ciddiliyə minəndə, əmim köhnə ailəsinin, qızının yanında olmağa çalışır. bizi onlarla tanış edir. bacımla onlara gedirik, yolda bir oğlan görürəm, yanımda bibim deyir əmimoğlu olduğunu. evə girirəm, çox, lap çooxx arıq bir qız, rəngi qaralmış, bənizi solmuş, beli bükülmüş şəkildə dayanıb, üzü gülür, amma gözləri fəryad dolu.. bir-birimizə yaxınlaşır və görüşürük. mən şokdayam, nə hiss etdiyim haqqında 1 qram fikrim yoxdu və tək gördüyüm ikinci mənin qarşımda oturduğudu. mən heyrət içindəyəm.

ağzını açır danışmaq üçün, ciyərdən bir dərin öskürək gəlir ki, qız artıq danışmağa cəhd də edə bilmir, boğulur. deyə bildiyi 1-2 söz o qədər xırıltılı səslə çıxır ki.. axx, xəstəlik...

bir az keçir, tibb bacısı gəlir sistem vurmaq üçün. qızın səbri çatmır, artıq dava-dərmandan bezib, qışqırıb sistemi tullayır bir qırağa. mən dolmuşam. bütün bunların nə demək olduğunu anlamağa çalışıram və dərin bataqlıqla itib-batıram sanki..

gün gəlir, qızın ürəyi tort istəyir və anasını yollayır tort almağa. o tortu yeyə bilmir, çünki anası evə gəlməmiş qızı bu dünyadan köçür.

öləndən sonra bir topa dərman tapılır. evdəkilərin yanında ağzına atıb, fürsət düşən kimi çıxarırmış. xəstəliyinə qəbullanmaq göstəricisi idi bu, ya qəbullanmamaq? qəbullanıbsa, deməli, artıq dərmana ümidi yoxdu və bunu boş akt olduğunu, özünü nəyin gözlədiyini bilir. ağır olmalıdı..

indi, sənə nə deyə xitab edim, nə deyim bilmirəm. atan 2 qat olub, ananı arada görürəm, duruşu, əndamı yerindədi, amma gözləri hayqırır, baxmağa cəsarət gərək. bəzən tort yeyəndə sən yadıma düşürsən və davam edə bilmirəm. kaşla başlayan cümlələr qururam öz-özümə.
kaş hər şey tamam fərqli olardı. başqa ailələrdə doğulardıq məsələn, daha xoşbəxt, daha mehriban, daha isti. heç olmasa,... ən azından səni daha öncədən tanıya bilərdim. elə ürəkdən istəyərdim ki, bunu. o qədər doğma gəlmişdin ki, mənə. o qədər ürəyimə yatmışdın ki..
var olduğuna ilk başlarda inanmadığım kimi, indi də artıq 4 ildir ki, ölümünə inana bilmirəm. məzarını da ziyarət etməmişəm heç. olmadığını qəbullanıram, ancaq səni o cür görməyə cəsarətim çatmır..

mikayıl müşfiq deyir,

bunda olmadı, neylək,
tək ömür bu deyil ki.

bu deyil, hə, ilahi?


indi mən də bu misralara sığınaraq soruşuram ki, varsa, başqa dünyada mütləq görüşəcəyik, hə?
yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər Mənsiz qalacaqdır bu dünya bir gün,
Kiminsə gözünə yaş gələcəkdir.
Mənsiz qalacaqdır bu dünya bir gün,
Bir daş qəmli-qəmli dikələcəkdir.

Dodaqdan gülüştək silinər adım,
Ömür-sonu gələn keçilən yoldur.
Dünya gəlişimdən xəbər tutmadı,
Bəlkə gedişim də xəbərsiz oldu.

Köçüb gedəcəyəm günün birində,
Hicran göyərəcək yerimdə mənim.
Kimlərinsə gizli cib dəftərində
Öləcək telefon nömrəm də mənim.

Qara çərçivədən bacaxaq şəklim,
Donuq gözlərimdə daldalanar qəm.
Sinəmdə duyğutək yatar əllərim,
Oyadıb son şeiri yaza bilmərəm.

Qara daş doğular, soyuq, mən adda;
Bir qadın hıçqırıb saçını yolar.
Ayrılıb gedərəm tabutum altda
Dörd çiyin görüşər, dörd ürək vurar...

Mənim çarpayımda süküt uyuyar,
Artar bir sakini qəbristanın da.
Bir çiçək kökünü sinəmə qoyar,
Rəngi ləçəklərə keçər qanın da.

Gəlib bu çiçəyi dərənim olmaz,
Bahar göyərdəcək,
Qış solduracaq.
Kiçik bir təpədə çiçəklər hər yaz
Yorulmuş çiynimdə qəm qaldıracaq.

Köçüb gedəcəyəm dünyadan bir gün,
Bəlkə yüz il sonra,
Bəlkə də sabah.
Bəlkə bir qu kimi çırğınıb bu gün
Nəğmə oxuyuram ölümdən qabaq...


nüsrət kəsəmənli.
azərbaycanda təhsilin geri qalma səbəbləri azərbaycanda təhsilin olmaması?

çox yaxşı bilirik ki, bir uşaq üçün ən böyük əhəmiyyət kəsb edən şeylərdən biridir insanların onun bacarıqlarına inanması. erich fromm deyir ki, belə bir inamın varlığı təlim və manipulyasiya arasındakı fərqi təşkil edir. təlim nədir? ingilis dilində təlim, təhsil, tərbiyə mənasını verən söz var, education. e-ducere sözündən götürülüb, hərfi olaraq "irəliyə getmək", "potensial var olanı üzə çıxarmaq" kimi tərcümə olunur. yəni, sən təhsil, təlim verirsən, uşağa kömək edirsən ki, daxilində var olan bacarıqlarını dərk etsin və şəxsi bacarıq və qabiliyyətlərindən istifadə edərək müəyyən bir yerə çatsın. yoxsa bizdə? müəllimlərin çoxu, ya elə valideynlərin, bizə nə aşılayır ki? ancaq arzuolunan, bəlli bir "reputasiya"sı olan şeyləri. müəllim ol, həkim ol, hüquqşunas ol. danışdıqca əsəbim kəllə-çarxa çıxır, amma kodlaşdırma etdiyim günə qədər bütün qohumlar bir-bir zəng edib beynimin anasın ağlatmışdı. "müəllim ol, dövlət işidi, əsl qız sənətidi, səhər dərs keç, gəl evə ər-uşaq, rahat yaşayacaqsan, nə başını ağrıdırsan". ya da "mühəndis qız harda görmüsən? qadın işidi bəyəm? nə işin var zavodda bütün gün kişilərin içində ora-bura". sikdir get də, xahiş edirəm.
mənim bəxtim onda gətirdi ki, mənim kimya qabiliyyətimi hiss edə bilən müəllimlər çıxdı qabağıma və bu gün mənim öz yolum olmasına kömək etdilər.

indi isə, nə vaxt ki bu ayrıseçkilik, bu manipulyasiya son tapacaq, bax, onda təhsilin geri qalma səbəbləri haqqında danışa bilərik. onda hiss edərik ki, bizdə təhsil var, amma irəliyə doğru getmir, 1-2 səbəb var və onları tapıb həll etməliyik.

qadın-kişi peşə diskriminasiyasına gəlincə, "mən müasir qadınam və ərim istəsə, evdə oturub uşaqlara atalıq etməkdən başını qaldırıb, işləyə bilər".
sitatın sonu.
sevil atakişiyeva "ölüm" sözünü heç vaxt heyvanına, insanına ayırmamışam. hətta deyərəm hər ikisinə eyni qədər üzülürəm, tanıdım-tanımadım, bildim-bilmədim mənə eyni şeyləri hiss etdirir. bir həyat sonunu yaşayıb nə də olmasa.

mərhum yazarımızın ölüm xəbərini təxminən 6 saatdır görmüşəm və indi ayılıram. bu gün onun ölümü hər birimizə xatırlatmadı. sabah mən ola bilərəm, birigün qeyrisi, fərqi yoxdu. ölüm xəbəri vaxtı qurulmuş zəngli saat kimidir. gəlir, xəbərdarlığını edir, çıxır gedir. bizə vura-vura xatırladır ki, necə gəlmişiksə, elə də gedəcəyik. hə, belə olacaq.

məni üzən tərəf isə "vaxtı qurulmuş zəngli saat" qismi oldu. 20 yaşlı bir gəncin ölümündən gedir söhbət. vaxtı idimi həqiqətən də? bax, bu suala cavab tapa bilmirəm və altında qalıb xıncım-xıncım oluram.

yazarımız və onun qismində öz həyatına özü son qoymaq məcburiyyətində qalmış insanların ölümünü gördükcə, cəmiyyətimizin böyük bir çirkab içində olduğunu daha yaxşı başa düşür və daha çox nifrət edirəm. ya gərək sən də qoşulasan sürüyə, yol alasan mənasız və iyrənc yaşama doğru, ya özünü dağa-daşa çırpıb bir çarə tapasan, bütün bunlar əlindən alınıb və üz tutmağa yerin olmayanda da...

ölümünün qarşısında sözlərim lal olur və özümü çox günahkar hiss edirəm.
kaş bu yazını yazmağa səbəb olmasa idi..
uşaq ağlı ilə inanılanlar elə bilirdim sumqayıtda "kimyaçılar evi" dedikləri yer bütün kimyaçıların birlikdə yaşadığı bir evdi. hər qabağından keçəndə fikirləşirdim ki, bu boyda yekə evdə yaşamaq üçün gərək kimyaçı olam..
napaleon tortu bilinənlərin əksinə, adının fransa imperatoru napaleon bonapartın adı ilə əlaqəsi olmayan çərəz.
belə ki, bu tortun adı italiyanın neapol şəhərində hazırlanan oxşar şirniyyatın adından götürülüb. fransız dilində "neapollu" kimi tərcümə olunan "napolitain" sözü müxtəlif dillərə təhrif olunaraq keçir və hazırki şəklini alır.
sağlam fanta yaxın oturun, bu gün qollarımızı çirmələyib fanta hazırlayacağıq!

qazlı içkini var edən əsas komponenti almaq üçün lazımdır;
- 1 çay qaşığı şəkər tozu;
- 1/2 çay qaşığı limon turşusu
; (limon duzu)
- 1/4 çay qaşığı çay sodası.

maddələri yaxşıca qarışdırırıq, zövqə görə apelsin, ya portağal şirəsinə tökürük. sizinçün video da düzəltmişəm, təxmini belə bir şey olur:
(youtube: )

ilk təcrübəm idi əvvəldən ağlım kəsmədi ki, maye azdı, düzəltdiyim toz çox. ona görə aşdı, amma maraqlı oldu. siz nəzərə alarsız.

artistliyimizi etdik, indi keçək kimyəvi tərəfinə. ümumiyyətlə, qazlı suyun qazlılığı bildiyimiz co2 qazından asılıdır. və yaranması turşu və əsas tələb edir. apardığımız reaksiyada da turşu rolunu limon duzu, əsas roluny isə çay sodası oynayır. şəkəri də dad üçün əlavə etmişik. fikir verdizsə videoda mayenin dibində şəkər hələ həll olmamışdı.
"su da əsasdı, onu sadə limon duzuyla qarışdırsaq eyni şey olacaq?" soruşanlar az olmur. su nə turş nə əsas xassəlidir, bunu limon duzunu əlavə edəndə qazın çıxmaması kimə sadə yolla sübut edə bilərik. ona görə də, mütləq ki bubbles üçün bizə əsas - baking soda lazımdır..

qeyd: mən apelsin suyu ilə hazırladım fanta olsun deyə, siz istədiyiniz meyvə suyundan istifadə edə bilərsiz. adi su belə işinizi görəcək, onda türklərin gazozu kıvamında qəşəng içki alınır.
qeyd2: ingrediyentlər təxminən 100-150 ml maye üçün nəzərdə tutulub.
qeyd3: sodanın miqdarına xüsusi diqqət yetirin, əksi təqdirdə acı bir şeylə qarşılaşacaqsız. çünki soda bütün turşuyla reaksiyaya girəcək, turşluq azalacaq.

sweet sweet Fanta diallo
ouh, ouh, fanta diallo!
fəlsəfə daşı metalı qızıla çevirdiyinə inanılan kimyəvi maddə.

qızıla çevrilmə prosesi əlkimya ədəbiyyatlarında kifayət qədər ətraflı, lakin məcazi və alleqorik formada verilmişdir. hətta prosesə aid məşhur əlkimyəvi "komiks" - "lal kitab" mövcuddur. lakin bunların heç birində fəlsəfə daşının hazırlanmasında istifadə olunan ilkin maddələr yoxdur. mənbələrdə, adətən, "fəlsəfi kükürd" və "fəlsəfi civə"nin adı çəkilsə də, bu maddələrin heç biri konkret deyil, sadəcə materialların quruluşunun ilkin prinsipləridir.
müxtəlif mənbələrdə də fəlsəfə daşı və onub materiallara təsiri haqqında məlumatlar mövcuddur. nəcib olmayan materiallardan qızılın alınmasına dair və bir çox şahidlərin imzaladıqları protokollarda daha çox şüşə qırıntıları kimi parıldayan tünd və ya açıq qırmızı, nadir hallarda isə sarı rəngli tozlardan danışılır. adətən, bir az toz dənəciyi mum ilə suvanır və ya kağıza bükülür, "daş" formasına gətirilirdi. sonra fəlsəfə daşı ərimiş metalın içərisinə atılırdı. sözügedən metal civə, qurğuşun, sink və ya dəmir ola bilərdi. prosesdən 1-2 dəqiqə sonra həmin metal "qızıl"a çevrilirdi. əlkimyaçılar hesab edirdilər ki, fəlsəfə daşının bir hissəsi eyni ölçüdə 19 mindən çox bir parça metalı qızıla çevirə bilir.
həmçinin, şahidlərin iştirakı ilə aparılmış fəlsəfə daşının hazırlanma prosesi və dəqiq tərkibi haqqında heç bir məlumat yoxdur.

bunu vurğulamaq da gərəkdir ki, fəlsəfə daşı anlayışı ancaq əlkimya elmində mövcuddur. kimya elminə görə isə qızıl kimyəvi birləşmə yox, kimyəvi element olduğu üçün, heç bir maddəni qızıla çevirmək mümkün deyil.
instagramda şedevr sözlüyün söz6 sözlükdən daha çox izləyicisi olması kəmiyyət keyfiyyət göstəricisi deyil cümləsinin başqa cürə izahı.

bu dəqiqə igda mənim izləyicilərimdən biridir şedevr sözlük. və əmin olun, söz6 ig səhifəsi də hər yoldan keçənə follow atıb "qarşılıqlı izləmə" güdsəydi, çoxdan kəllə-çarxa çıxmışdı say olaraq. obyektiv yanaşsaq, doğurdan da 2 ig səhifəsi arasında yerlə-göy qədər fərq var..

sözlüyün özünə baxanda isə, dizaynı-mizaynı nə qədər burdan yaxşı olur-olsun, bir söz6 deyil həqiqətən də. girirsən, nik qoyanda limit. heyif deyil wp statusu kimi nə uzunluğunda söz6 nikləri? adam sıxılır e qısalıqdan, vallaxa. hələ bir entrylərdə də limit var. qeydiyyatdan birtəhər keçdim, entrydə də limit olduğunu görüb şütədim bayıra, 3 aydı hələ də girməmişəm. halbuki mən də şans vermək istəmişdim.

bundan əlavə 2013-2014 facebook zarafatlarını entry olaraq cəhənnəm, hələ bir ig hesabında paylaşmaları ümumiyyətlə diksindirdi məni. bizim burda bəyənməyib göz süzdürdüyümüz entrylər orda səhifəyə çıxır, a kişi. ümid edirəm, daha keyfiyyətli bir hala gələrlər yaxın zamanlarda.*

qədrini bir də bu cür bildik, sözlük...
əvəzolunmaz qoxular "şirvan" siqaretinin qoxusu. nənənin qoxusu da qarışmışsa, ne ela.

uşaq vaxtı nənəmə çox, həddən çox bağlı idim. kənddə molla idi, yasa getməsin deyə özümü öldürürdüm, olmadı deyirdim məni də aparsın, bir yerdə ağlayaq daha çox pul qazanaq*, həm də onsuz qalmayım, yoxsa ağlamaqdan ürəyim gedər... təbii ki, qoymurdular, mən də nənəmsiz nə edəcəyimi bilmirdim. ilk başlar çarpayısında uzanıb yastığını, paltarlarını, şallarını qoxulamaqla keçirirdim vaxtımı. o ki şəhərə gəlmək vadəsi yetişdi, nə özümlə yastıq gətirə bilirdim, nə şal.. nənəm də o vaxt üstü çirkli narıncı rəng olan qalın "şirvan" siqareti çəkirdi. maşına minib sumqayıta düşən moment ağlıma gəldi ki, tez yerdən bir siqaret kötüyü götürüm, yəqin ki, ən yaxşı ora hopub iyi. götürdüm, bükdüm cıpcıqqılı sellofan parçasına, ağzını düyünlədim. üstünə də kağızda yazı yazıb yapışdırmışdım:
"nənəmindi əl vurma!!!"

evdə mebelin lap başına qoyduğumuz səbətin içində ayı suveniri var idi, anamdan xahiş etdim ki, bu siqaret kötüyünü qoy ayının yanına, heç kim görməsin. nə də heç kim götürüb baxmasın, nənəmindi, birdən qoxusu uçub gedər, pis olaram.

bu kötük təxminən 12 il qaldı məndə. bu 12 ildə cəmi 5 dəfə açıb qoxlamışam, ya yox. hər qoxunu içimə çəkəndə kövrəlib ağlayırdım. nənəmə qarşı o qədər həssas idim ki, telefonda danışanda səsin eşitcək qəhər boğurdu məni. həməncə gözüm tərləyirdi. indi də eyni şey, tək fərq gözyaşımı ona göstərməməyimdi. danışandan sonra yenə həmin qəhər boğazımdan tutur, udquna bilmirəm.

siqaretin poetik yanı odur ki, dodaq yeri üçün xətt çəkilir ha, bax o hissəsi sırf sənə aid olur. hər hücrəsi, hər boşluğu sənin nəfəsinlə dolur və məni nənəmin siqaret kötüyünə bağlayan şey də bu idi. fikirləşirdim ki, bundan yaxın heç nə olmur adama. ən yaxşı bu kötükdən duya bilərəm nənəmi.

sonradan ağ siqaret kötüyü döndü oldu sarı. mən bacardığım qədər sellofanı açmırdım ki, ömrümün axırına qədər saxlaya bilim. təəssüflər olsun, bir gün köçəndə bacım məndən xəbərsiz harasa qoyubmuş itməsin deyə. amma indi hara qoyduğu yadına gəlmir və hər yadıma düşəndə içimdən çox dərin sızıltı keçir. içində ağrı, özləm, sevgi olan qarışıq duyğu və hislərlə dolu.

indi tək arzum, möcüzə olsun və o kötük tapılsın.
pilatro de roze ilk dəfə hidrogenlə tənəffüs etmək qərarına gələn fransız kimyaçı.
tənəffüsdən sonra heç bir dəyişiklik hiss etməyən alim hidrogenlə yenidən dərin nəfəs almış və aldığı nəfəsi yanan şama vermişdir. alovun alışacağını gözləsə də, hidrogen ciyərdə hava ilə qarışdığından güclü partlayış baş vermişdi. roze keçirdiyi hisləri belə xarakterizə edirdi: "mənə elə gəldi ki, bütün dişlərim yerli-dibli kökündən çıxdı".
həyatını risk altına alan bu təcrübədən razı qalan kimyaçı yenə sakit durmadı. 1783-cü ildə dünyada ilk dəfə hava şarında səyahət etməyə cürət etdi. təəssüf ki, bu cəsarətliliyi onun həyatına son qoydu. 1785-ci ildə la-manş boğazını uçub keçməyi qərara alarkən, hidrogen və isti hava ilə doldurulmuş hava şarı partladı və onu müşayiət edən alim pyer romen ilə birlikdə həlak oldu. hal-hazırda isti hava və heliumun təhlükəsiz qarışığı ilə doldurulmuş hava şarları rozenin adını daşıyır.
nailə mirməmmədli ölümü ilə azərbaycan incəsənətinə, musiqinə ağır itgi yaşatmış, hələ bir müddət sonra yoxluğu daha çox hiss olunacaq mərhum bəstəkar.

ölkədə həqiqətən sırf bəstəkar kimi fəaliyyət göstərən neçə nəfəri tanıyırsız? mənim hal-hazırda sağ olanlardan tanıdığım bir firəngiz əlizadədi, bir aygün səmədzadə. başqa varsa da, mən bilmirəm. düzün deyək, hansı biri nailə xanıma çatır? ya çata bilər? heç biri. iş orasındadır ki, görkəmli sənətkarlarımızı itiririk, ancaq yerinə heç kim gəlmir. valideynlərimizin uşaqlıq illərində dinlədiyi sənətkarlar şövkət ələkbərova idi, rəşid behbudov idi, rübabə muradova idi, müslüm maqomayev idi. bizdə ağlıma ancaq röya gəlir, aygün kazımova gəlir, faiq ağayev, tünzalə ağayeva, lalə məmmədova, zülfiyyə xanbabayeva. bəs indiki uşaqlar? təsəvvür edəndə dəli oluram axı. indikilər özlərini "barbie" edib, verilişdə bir canlı mahnı oxumağa götü çatmayacaq qədər səsi olmayan məşhur müğənnilərlə böyüyür. 3 nəsil arasında fərqi hiss etdiz? sadəcə üzücüdür. demirəm ləyaqlı müğənnilər yoxdur, xeyr, var. çoxluğun, ağlı heç nə kəsmədən uşaqların qulaq asıb bəyəndiyi, zövqlərə uyan musiqiçilərdən danışıram.

niyə sözü müğənnilərə çevirdiyimə gəlincə, yaxşı bəstəkar olmasa oxuyan nə qədər bacarıqlı olur olsun, oxuduğu mahnı heç olduğu müddətdə özü elə də qiymətə minməz. aygün dedim, qulağımıza qazınan əfsanə mahnılarının bir çoxu eldar mansurov bəstəsidi, röya dedim, demək olar bütün hit mahnılarının bəstəkarı idi nailə mirməmmədli. o birilər haqqında çox şey deyə bilmirəm yenə də. nəysə ki, bu ikinci nəsildəkilər yaxşıdırsa, yenə köhnələrin hesabına. indiki ara mahnıları bilirsiz kim "bəstələyir"? bilməsəz yaxşıdı, adamıb ürəyi bulanır, vallah.
amma bir şey də var ki, çoxluq nə tələb edir onu yazırlar. bəs yazanlar birinci yazdıqlarını çoxluğa göstərməsə bu çoxluq dediyimiz hardan biləcəkdi istədiyini? bu da ayrı mövzudur, deyəsən, amma və lakin sonu hər cürə yenə gəlib musiqiçilərdə dayanır, zənnimcə.

yenə və yenidən, nailə xanımın ölümünə, müasir azərbaycan musiqisinə yanıb tökülürəm. əlbət ki dahi sənətkarların özləri kimi əsərləri də ölmür, mütləq kimlərsə ifa edir, hə. amma kaş bu vaxtsız ölüm bu qədər tez tapmayaydı onu. kaş daha çox bəstələyərdi, kaş belə boşluğa, belə həsrətə düçar etməyəydi sevənlərini.

yaxşı ki eldar mansurov, akif islamzadə və başqa ağlıma gəlməyən karifeylər sağdı. fəal olmasalar belə, varlıqları insana ümidlə baxmağa güc verir.
və sonda, ümid edirəm, çox çəkməz, nailə xanımın yetişdirdiyi tələbələri ən az onun qədər unikal olmağı bacarıb azərbaycan musiqisini son nəfəsindən tutub ayağa qaldıra bilər..
nur içində yatsın.
günü ifadə edən şeir çıxacaq yollara çiçəkli qızlar,
nə baxmağa güc var, nə göz yummağa.
nə çiçək verməyə bir kimsəmiz var,
nə bir kimsəmiz var çiçək ummağa..


*
14 fevral 2012-ci ildən bəri qeyd edilən beynəlxalq kitab bağışlama günü.

"delightful children's book" saytının yaradıcısı emmi broodmorun balaca oğlu ondan niyə insanların bir-birinə kitab verdiyi xüsusi gün olmadığını soruşub və beləliklə anasına ideya verib.
2013-cü ildə sinqapurdan ingiltərəyə, hindistandan yeni zellandiyaya və s.-ə qədər fərqli ölkələrdən olan bloqqerlər, müəlliflər və uşaq yazıçıları insanları həmin günü "uşaqlara kitab vermə günü" kimi qeyd etməyə çağırıb. bununla da 14 fevral dünyanın bir çox ölkəsində "dövlətlərarası kitab vermə günü" olaraq yayılmağa başlayıb. təşəbbüs yarandığı ildən etibarən böyük rəğbət qazanır və hər il həm oxunmuş, həm yeni kitablar ölkədən-ölkəyə yola düşür. bu da uşaqlarda kitaba sevgi, onlara həmin kitabları bağışlayanlarda isə bağışlamaq sevinci yaradır.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20