əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
keçən ayın ən bəyənilənləri
-
həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlar
-
sözaltı günlük
-
həyatın nə qədər gözəl olduğunun anlaşıldığı anlar
-
yalnızlığın ən çox anlaşıldığı anlar
-
insanın böyüdüyünü anladığı anlar
-
sözaltı etiraf
-
keçən ilin ən bəyənilən entryləri
-
acı uşaqlıq xatirələri
-
yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:
+24 əjdaha
2. 8 yaşında anamı itirmişdim. Orta məktəbdə 5-9 cu siniflər əsasda. Arada dəcəllik edirdim müəllimələr hirslənəndədə naxadı deyirdiki axşam anana zəng eliyəcəm sənə çəki düzən versin və s. Sinif yoldaşlarımında çoxu hissəsi bilirdi bunu. Həmin sözü müəllimədən eşidəndə birdən boğazım düyümlənib gözüm dolurdu AĞLAmağım bilinməsin deyə Tez başımı partaya əyib uzanırdım . Ardından Hansısa şagirdin səssizcə yerindən durub sürətlə gedib müəllimənin qulağına zazozanın anası rəhmətə gedib pıçıldamasını eşidirdim. Ardından müəllimədə pis olub biraz sakit durğunduqdan sonra dərsə dəvam edirdi. Bu hadisə orta məktəbdə çox təkrarlanıb məndə təəsüf. Ümumən bəlirli bir yaşa qədər kiminsə bilmədən anamla bağlı sual verməsi - nəsə deməsi mənim boğazımı düyünləyib həmşə.
Qeyd: Düzdü müəllimələr hamının ailə vəziyyətini bilməli deyil amma belə mövzulara görə dəqiq bilmədiyi ailələrin uşaqlarına Valideyninə şikayət edəcəm- Evinizə yığacam tərzi ümumi şeylər desəydilər pis olmazdı.
+18 əjdaha
1. Ən sevdiklərinin gözünün önündə can verdiyi andır. Onsuz udquna bilsən, gözündə beş yerdən yaş töküləcək, adətən zəif görünməmək, başqasının yanında ağlamamaq kimi səbəblərdən soxursan içinə, ya da o ankı şokdan başa düşmürsən orda nə baş verir, O dəqiqələrin içində sadəcə flashback yaşayırsan, artıq geridə qalan deyilməmiş sözlər, peşmanlıqlar, xatirələr, gülüşlər.
Yaxınlarımla söhbət eləyəndə düşük-düşük həyat fəlsəfəsinə enib, ölmək üçün doğuluruq onsuz, əşi e hamımız öləcəyik, bərk dayanmışam söhbətlərinə enirəm ki, soyuqqanlı görünüm, neqativ yükləməyim qabağımdakın, birinin ölümünün geridə qalanlarda buraxdığı təsir görünməsin məndə də. Gecə olanda da ərgən kimi üsyanlara başlayıram ki, Böyüməyin bu qədər ağrılı olacağını bilsəm, böyüməzdim ala.
Ya da normal uşaqlar kimi məni mamam və atam böyüdərdi ki, uzun müddət iki yerdə ailəm olmuş, bu gün də məni böyüdən ikinci insanı və bütün uşaqlığımı itirmiş olmazdım.
Rasional düşünməyə başlayanda da ayağımdakı damaşniki çıxarıb başıma vurmağa hazırlaşıram ki, mamana edə biləcəyin yardım budur bu halında? Ərgən üsyanı? Ya da ölüm üsyanı?
"Ahh get, mamanı qucaqlaaa, ondan yapış" romantikası da ətimi tökür. Heç üzünü taraz görə də bilmirəm.
Nə bilim vallah, bir onu bilirəm ki, heç hənanın yeri deyildi.
Sözlüyü təmiz "ölümünü bizə danış" proqramına çevirdim bu 2 ayda haha. Anonimlik sağ olsun. Ağır doza dramatik entrylərimi və pişiklərimi də götürüm, gedim, pişik doğmaq ixtira ediləndə gələrəm. I need this.
Həyatdır, hər şey olur, amma elə sağlıq da, demək olar, hər şeydir, meows, sağlam qalın. -*
hamısını göstər
