+32 əjdaha
1. keçən yay həm ailəmin corona keçirməsi həm də isti yayın vermiş olduğu mütəmadi depressiya ilə çökmüş bir halda olarkən hal-hazırda həyatımın ən qəşəng günlərini yaşamağıma səbəb olmuş sevgilimlə uzun-uzun danışmağa başlamağa səbəb olan və nə zaman eşitsəm sevincək olduğum o söz - "haralardasan"ilk dəfə eşidəndə sanki ən əziz, ən yaxın biri səslənirmiş kimi hiss etmişdim və zaman keçdikcə həqiqətən də, həmin şəxsin, həyatımın ən önəmli və həyata tutunduğum budaq yox elə həyatın özü olduğunun fərqinə vardım. Fərqinə vardıqca daha çox bağlandım, daha çox sevdim.
Bir dəfə oyun oynarkən "sənin ruh ekizin var?" sualına cavab verə bilməmişdim. Çünki normal ünsiyyət saxlaya bilməyəcəyim və onu üzəcəyimdən qorxmuşdum. elə həmin günlərdə qaqaş olar mən də atım? adlı yazarla həmsöhbət olarkən onu üzüb-üzməmə seçimini sənin yox onun özünə buraxmalı olduğunu deməsilə qazımı tuta bilməyib sənsən cavabını verdim və hal-hazırda əmin olduğum tək şey ona qarşı hisslərimindir və bu məni çox rahatladır. insanın bütün toxiclikdən uzaqlaşması və sadəcə həyatı kimi gördüyü biri ilə vaxt keçirməsi çox gözəl bir hissdir və əvəzolunmazdır.