+11 əjdaha
1. amerinaklı şair *Henry Wadsworth Longfellow* tərəfindən 1942-ci ildə yazılmış tutqun şeir.The day is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
The vine still clings to the moldering wall,
But at every gust the dead leaves fall,
And the day is dark and dreary.
My life is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
My thoughts still cling to the moldering Past,
But the hopes of youth fall thick in the blast
And the days are dark and dreary.
Be still, sad heart! and cease repining;
Behind the clouds is the sun still shining;
Thy fate is the common fate of all,
Into each life some rain must fall,
Some days must be dark and dreary.
yazıçı ilk həyat yoldaşını trajik şəkildə itirdikdən sonra yazıb bu şeiri. ilk abzasda çarəsizlik, depressiya var. ikinci abzasda ümid, son abzasda isə qəbullanmaq. şeirdə "rain"(yağış) sözü bir növ metaforadır və çətinlikləri ifadə edir.
"Into each life some rain must fall" - yəni hər birimiz zaman ərzində çətinliklərlə qarşılaşmalıyıq.
2009-cu ildə atamın ad günündə iş yoldaşı* həm də dostu kitab hədiyyə etmişdi. bayaq gördüm, ilk səhifəyə şeirin üçüncü abzasını yazıb. altdan da *winston churchill*in "Success is not final; failure is not fatal: it is the courage to continue that counts" replikasını. bu gün diqqətlə fikir verib şeir olduğunu anladım, search edib aydınlandım. amma kitaba "be still, said the heart" yazıb atamın dostu. bilmirəm, yanlışlıqla yazıb, ya bilərəkdən... nəysə ki, sayəsində gözəl bir şeir kəşf etdim.
*the raven* və *eloisa to abelard* sonrası aşiq olduğum növbəti poemdir.