yazarların etdiyi umbaylıqlar
| sözaltı104,740 | 53 | 389
əjdahalar googlla
wayne
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Not: səbəti geri qaytardım
Not 2: içkili vəziyyətdə heç bir nəqliyyat vasitəsi idarə etməyin
Hərdən illər əvvəl tanıyıb əlaqəmizin kəsildiyi adamlar ilə birdən qarşılaşıb danışanda hərdən o dövrdən onlarla bağlı ağlımda qalan xırda detallardan söhbət açıram və özləri də soruşur ki "aa sən bunu necə yadında saxlamısan? Heç mənim yadımda qalmayıb bu şey" və mən də çaşıb deyirəm ki lazımsız şeylər həmişə yadımda qalır. Əslində həmin qabağımdakı adam xətrini çox istədiyim adamdır ha, amma nəsə həmin an belə xiyar cümlələr qurub anı korlayıram. Gərək script-i "xırda detallar həmişə yadımda qalır" deyə dəyişim onda daha mənalı görünər amma dilim yenə həmin eyni cümləni qurur və pərt eləyir bəzən.
Ya da bir-iki il əvvəl dostumla gəzərkən elə belə səssiz qalmamaq üçün danışırdım ki bəs kişilərdən zəhləm gedir, Qadınlardan zəhləm gedir, uşaqlardan, böyüklərdən, cinsinə və irqinə fərq qoymadan hamıdan zəhləm gedir. Bir də gördüm dostum mənə belə əsəbi (?) şəkildə baxır. Əlimi çiyninə qoyub dedim ki "qorxma, heyvanlardan zəhləm getmir!" guya mənim də "yumşaq" tərəfimin olduğunu göstərmək üçün demişdim amma sırf bu dilimə görə dostumu "heyvan" çıxarmış oldum.
Cümlə qura bilmirəm...
Bu gün də əlimi yuyurdum birdən qapı döyüldü. işdə də əmr eləməyə öyrəşdiyim üçün dedim "gir" (tualetin içində). Qapını döyən oğlan da girdi amk elə bil ofisə gəlib girmək üçün icazə alır. Elə o addım atanda ikimizə da çatdı neynəyirik amk biz. Baxışdıq qaldıq.
(youtube: 
)
)Sonra başladıq gülməyə mən də çıxdım tualetdən (bir zəhmət)
təxminən iyul-avqust ayları idi, həmişəki rutinim olan işdən gəlib bir az dincələndən sonra sunkamı götürüb içərişəhərdə olan Vedi'yə kofe içməyə gedirdim. ora sakitlik və nisbətən arxa olan bir yerdi deyə çox vaxt ora gedirdim, həm də adam az olurdu. nəysə günlərin birində, oturmuşdum və heç kim yox idi. 2 padruqa gəldi, səsli söhbətlər və uzun çəkən şəkil çəkdirmə proseslərindən filan sonra bunlar pıçıltı ilə danışmağa başladı. pıçıltılardan əvvəl bir çox söhbətlərini artıq eşitmişdim və hiss etdim ki nədirsə personal məsələlər haqqında danışırlar. mən də həm kitab oxuyurdum, həm də ümumiyyətlə onların absurd söhbətlərini eşitməmək üçün qulaqlıq taxıb, fon musiqisi tərzində bir şeyə qulaq asaraq kitabımı oxumağa davam etdim. nəysə bunlar sırayla gedənə yaxın wc'yə gedib, hər ikisi qayıdanda gözü ilə məni süzdü. mən isə kitab prosesini bitirib, gündəlik yazırdım qırmızı üzlü feministik dəftərimə. mən çox fikir vermədim çünki öyrəşmişdim belə yan gözlə baxılmalara. nəysə, səhər tezdən işdə olanda bir də gördüm mənim instagramıma kimsə uzun bir mesaj yazıb. yəqin ki kimsə film tövsiyəsi filan istəyir deyə düşündüm mesajı oxumadan(letterboxd hesabımı görüb oradan yazanlar olurdu həmişə). mesaja girdim ki həmin qızlardan biridir, və necəsə olub mənim hesabımı tapıb. mesaj uzun idi amma xülasə şəklində: "sizi yaşadığım ərazidə 2-3 dəfə görmüşdüm, dünən də Vedi'də görəndə şok oldum, çünki oranı çox az adam bilir və mənim comfort yerimdir. stalker deyiləm və ümid edirəm ürkütmədim.." həmin vaxtlar da, mənim yeni başlayan bir münasibətim var idi, və qıza bundan bəhs edəndə məni qısqanmağa başlayıb, onu bloka atmağımı istədi. çünki, bu situasiyadan təxminən 1 həftə əvvəl münasibətdə olduğum qızın bacısı, qızdan məni haradan tanıdığını filan soruşubmuş bəyəndiyinə görə..
nəysə uzun sözün qısası, mən qızı bloka atdım və heç cürə sonradan əlaqəyə keçmədim.
üstündən aylar keçib bu söhbətin, münasibətim də bitdi, o kofeshopa getməyi də azaltdım. bu yaxınlarda isə mən alman dilinə başlamağı plana aldım və bir kurs ilə danışdıqdan sonra, sınaq dərsləri olduğunu və gəlib qoşula biləcəyimi dedilər. mən də həvəslə kursa getdim, çox maraqlı idi necə keçirlər filan dərsləri. və o həmin hadisə baş verdi.. həmin gün üçün sınaq dərsi keçəcək olan müəllim, məhz həmin o qız təyin olunmuşdu..
1 saat boyunca, göz təması qurmaqdan necə qaçdığımı bir özüm bilirəm. qızın məni tanıdığına əminəm, çünki direkt mənə yönləndirilən "necəsiniz" sualından bu bəlli oldu..
həmin gün özümü çox pis hiss elədim, uşaqlıq elədiyimin və hörmətsizlik etdiyimin fərqində idim. həmçinin həmin münasibətdə olduğum qız yerinə, bəlkə də bunu seçsə idim, indi pulsuz alman dili öyrənə bilərdim, bu umbaylığı həyatımın sonuna qədər unutmayacam yəqin ki..
Az əvvəl koşu bandı dedikləri treadmill' də bir anda 8 ə basıb pakovkalı o biri dünyaya gedirdim. Bəlkə sadəcə göyərmə olacaqdı. Amma anlıq sos vəziyyətində bütün ssenariləri cızdım. Məsələ budur ki, başımda iki səs var idi.
“fight–flight–freeze” modunda
(Flight) zibildəsən, yıxıl çənən qanasın, bitsin.
Əlin tərdir, özünü saxlaya bilməyəzsən.
Ayaqların yorğundur, dözəməyəssən.
(Freeze-analiz) Digər səsim səsini çıxarmırdı, kömək istəmirdi. Tuşlara və ayaqlarımın dolaşmasına baxırdı. Qəribə pozisiyalara girib özünü saxlamağa çalışırdı. Sürət çox olduğundan ayaqlarım geridəydi, "stop" düyməsinə yaxınlaşmaq çətinləşirdi. iki səs də mənə heç nə qatmadı. Və qısa zaman sonra nəhayət, Ayağımın birini sağa atdım (fight) və trainerin qorxu içində mənə yaxınlaşdığını gördüm. Bu qədər mühüm olduğunu anlamadım. alternativ dəstək panelini göstərdi. Hər bir halda narahat olmuşdu.
Nəticə: birilərindən kömək almaqda çəkinməmək
Ekstreminal vəziyyətlərdə özünü idarə və digər halda səsini çıxarmaq
Buda mənim zərbəcilik yolunda etdiyim ən böyük umbaylıg hadisəm(belə onsuz özümdə umbayam). Zatən sonra 25% nən bagladım kəsrimi.
üzv ol