1. Keçən il iyul-avqust ayında aptekdə işləyirdim. Hər gün eyni rutin idi. Həyatımı ən çox sorğuladığım dövrlərdən biri idi.
Çöldə həyat axırdı, sən isə səhərdən gecəyə qədər bir otağın içində qalırdın. Bir tərəfdən nəsə öyrənməyə çalışır, bir tərəfdən müştəri axınına, oğrusuna yön verməyə çalışırdın. Bir xalaya vaginal geli izah edir, bir əminin hava atmaq üçün qurduğu əhvalatı dinləyir, bir narkomana "abi, satmırıq" deməyi başa salırdın.
Mən sadəcə praktikant idim. Orada işləyənlərin isə az maaşla, üstəlik vaxtı keçən və ya itən malların məsuliyyətini daşıyaraq necə işlədiyini düşünəndə vəziyyət daha ağır görünürdü.
Həyatın axması məsələsinə gəldikdə, bəli, çöldə yay yaşanırdı. insanlar səyahət edir, dostları ilə görüşür, yeni xatirələr yığırdı. Sən isə hər gün nəyisə qaçırdığını hiss edirdin. Sanki içəri girən müştərilərin həyatından keçib gedən yan bir obraz idin.
Sonradan anlayırsan ki, o günlər də sənin həyatının bir hissəsi imiş. Hətta çox vaxt insanın ən çox inkişaf etdiyi dövrlər məhz həmin monoton və darıxdırıcı görünən dövrlər olur. O vaxt bunu bilsəm də, aptekin içində saatın keçməsini izləyirdim.
Amma geriyə baxanda ən çox anamın günün altında mənə gətirdiyi yemək yadıma düşür.
insan əziyyət çəkdiyi dövrlərdə yanında olanları unutmur. Amma o dövr üçün bu da kifayət deyildi. içdəki boşluq daha da böyüyürdü..
Bəlkə də buna görə FOMO-nun ən güclü hiss olunduğu aylar yay aylarıdır. insanı yoran işin özü yox, vaxtının əlindən sürüşüb getdiyini hiss etməsidir, həmin vaxtı istədiyi kimi yaşaya bilmədiyini düşünməsi, yay günlərinin sənsiz keçib getdiyini düşünməkdir.