4. ev sahibi ilə birlikdə zirvədəki yalnızığı yaşayan televizordur.
21 ci əsrin stantart yaşam tərzinin bir ünsürü olan televizordur. sahibini haqqlı olaraq dəstəklədiyim televizordur. atam/anam çərçivəsində mövzunu ələ alıb yaşlıları nəzərə alsaq, onlara sınıq pəncərənin təsiri ilə xəstələnib bir yanları quruyub qısa yaşamaqdansa, o sınıq pəncərəni təmir etdirib uzun yaşamaq yox, evinin görkəmli olması yox, vaxt keçirmək, vaxt öldürmək, sabirabadın mənasız bir küçəsinin mənasız bir küncündə geri qalan ömrünü, heç olmasa evdən çıxan bir səs varsa o da "keyfiyyətli səs" olsun və madam ki yalnızdı, gördüyü sadəcə serial qəhrəmanlarıdı, onları "keyfiyyətli" görsün məntiqi ilə yaşayacaq olan, oturub əzrailin gəlməsini gözləyəcək olan insan üçün çox mənalar daşıyan və sahib olduğu tək dostu olan televizordur.
bu nöqtədə, məsələyə fərqli bir pəncərədən baxsaq, belə bir cümlə qura bilərik; əslində televizorlar göstərdikləri və real olmayan "dramlardan" daha betər dramlara, bədbəxt, cansıxıcı, üzücü, kədərli, yazıq və yoxsul həyatlara şahid olurlar. bizim televizor məsələn, iki qocanın bir-birinə hiss etdirmədən yaşadıqları kədəri, iki otaq və bir televizordan ibarət, hər günü eyni olan faciəvi bir həyata şahidlik edir, və bu kədər illərə yayılıb, 2 saatlıq bir dram filmi də deyil onun göstərdiyi kimi.
yəni, siz siz olun, heç vaxt divarları uçub tökülən o evdəki plazma televizoru qınamayın. onun da yerinə gətirməsi gərəkən bir misiyası var; madam ki bədbəxt həyatı olan insanlar var, onlara daha keyfiyyətli bir bədbəxtlik bəxş etmək.