+7 əjdaha
4. aldığı bütün mükafatlara layiq filmdir. hətta oskar da almalıdır deyə düşünürəm.--spoiler--
diqqət spoiler var:
film boyu damien chazelle bizə öz arzularının ardınca getməyə çalışan iki gənc və onlar arasında baş tutan sevgidən danışır. bütün film boyu əsas fokus nöqtəsi insanın arzuları, onlara çatmaq yolunda keçməli olduğu çətin yol və heç vaxt bu yoldan əl çəkmədən çalışması olur. hər iki gənc sonda buna nail olur, yalnız arada çox vacib bir məqamı - öz sevgilərini itirirlər. bu itki onların həyatında yeri dola bilməyən dərin boşluq buraxır. filmin sonundakı o möhtəşəm səhnədə sebastianın mianı gördüyü anda bütün olanları gözü önündən fərqli versiyada keçirməsi, sebastianın bir anlıq necə dərin ağrı ilə vaxtında sevgilərini qorumaq üçün lazım olanları etmədiyini peşmançılıqla duyaması təsvir olunur. mia da onun baxışlarından bu hissləri duyur. o baxışlarda artıq heç nəyə ehtiyac yoxdur, hər şeyi - bütün hissləri və sözləri onlar bir-birlərinə o baxışlarla deyirlər. sebastianın pianoda ifa edərkən "kaş ki hər şey fərqli olardı" deyə düşündüyü o fərqli ssenarinin sonunda, o an piano qarşısında belə özünün yox, həmin oğlanın (mianın ərinin) oturmasını təsəvvür etməsi o deməkdir ki, - sebastian "kaş heç mən yox başqası açaydı bu klubu, heç arzuma belə çatmazdım, təki mia ilə birlikdə olaydım" deyə iztirab çəkir. damien chazelle sonda bütün film boyu saxladığı əsas mənanı üzə çıxararaq deyir ki, insan, onun arzuları və arzulara gedən o yollar həyatda çox vacib olsa da, daha vacib olan sevgidir. insan yaşayır yaradır, amma sevgi olmadan yaşayıb yaradanda heç vaxt mükəmməlliyə çata bilməz.
--spoiler--