Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
×
Yazı Saatları
Tip: gündüz yazarı
Pik saat: 14:00
Gecə (00-06):8 post
Səhər (06-12):6 post
Gündüz (12-18):9 post
Axşam (18-00):10 post
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
×
Səviyyə Sistemi
Səviyyə 2: Başlayan
XP: 299 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 1 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
×
Yazı Statistikası
Təxmini söz sayı: 5,141
Toplam simvol: 30,848
Orta entry uzunluğu: 935 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0.1 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
Bir gün hər şey bitəcək. Bütün o zəng etdiyimiz nömrələr cavabsız qalacaq, adımız yaddaşlardan silinəcək, şəkillər solacaq, səslər unudulacaq. Bəs niyə bu qədər yaşamaq çabası, bu qədər qarışıq hiss, bu qədər acı və sevinci bir arada daşıyırıq? Məncə biz yolun sonuna görə yox, yolun özünə görə yaşamalıyıq. Bəlkə də tək dəyərli olan şey, kiminləsə bir xatirəni paylaşmağımızdır. Bu bəlkə bir gülüş, bəlkə bir baxış, bəlkə bir mesaj, bəlkə də bir gecə saat 4-də kiməsə " yaxşı ki varsan " deməyimizdi. Əgər yolun sonunda heçlik varsa belə, bu heçliyin içində özümüzdən kiçik bir iz buraxmaq, bəlkə birinin həyatına toxunmaq, ölsən belə ağlında yaşamağa davam etmək, sahib olduğun anlam və dəyəri qorumaqdır varlığın mənası. Bəlkə də doğru sual "niyə varıq?" deyil də "var ikən nə etdik?" olmalıdı. Bəlkə də hər şeyin doğrusu heç bir şeyi bəlkələrə buraxmadan yaşamaqdır. Günün sonunda hər halda bizdən geriyə yalnız etdiklərimiz, edə biləcəkkən etmədiklərimiz və çox təəssüf ki sözün əsl mənasında edə bilmədiklərimiz qalır. Bəlkə də, sonuncu şans elə bu andı..
həyatın hər bir anında işinizə yaraya biləcək qutudur. o qədər qarmaqarışıq olur ki, itirib-axtardığınız hər şeyi o qutudan tapa bilərsiniz.yaşa dolduğca bu qutu bəzi oğlanlarda dəyişib qaraj olur və içərisində hər-cürə maşınların,elektronik əşyaların ehtiyyat hissələrini,detallarını tapa biləcəyiniz bir yerə çevrilir sifarişi verən: ares
dəyişdirə bilməyəcəyini bildiyin amma hər xatırlayanda içinə oturan o soyuq hiss. bəzən bir anlıq susmaq, keçmişdə verdiyin bir qərar, etmədiyin bir hərəkət və ya sadəcə gecikdiyin bircə dəqiqə əbədi peşmanlığa çevrilir. zaman keçir, insanlar dəyişir, sən dəyişirsən amma o anlar dəyişmir. elə bil yaddaşının içinə mismarlanıb qalır, nə vaxt toxunsan qanayacaq bir yara kimi. bəzən bir söz, bəzən tanımadığın bir mahnı, xatirəsi olan bir yer və bəzən də heç bir səbəbi olmadan həmin peşmanlıq gəlir oturur boğazına düyün kimi. o peşmanlıqlar var ki onları heç kim bilməz çünki deməzsən, desən də heç kim tam başa düşməz. çünki o hissin içində bir sən varsan, bir də heç vaxt geri qayıtmayacaq edə biləcəyin halda edilməyənlər. əbədi peşmanlıqlar zamanla barışsan da unuda bilmədiyin bir ağrı, içində susmaq bilməyən və heç vaxt tam səsləndirilməyən qaranlıq bir pıçıltıdır.
böyümək uşaqlıqda qucaq açdığın adamların indi şəkillərdə gülümsəməsidi. telefon nömrəsinə baxanda gözlərinin dolmağı, amma qarşıda cavab verəcək heç kimin olmamağıdı. bayram süfrəsində boş qalan stullardı, artıq döyülməyən qapılardı. insanın yaddaşında qalan səs tonları, amma həyatda heç vaxt təkrar yaşanılmayan xatirələridi. böyümək sevdiklərinin torpağa qarışmağına alışmaq, onların adını ancaq dualarda çəkməkdi. böyümək həm də qəbirstanlıq yollarını öyrənməkdi, saatlarla danışacaq sözlərin varkən susmaqdı. və məncə böyümək heç kimin əbədi olmadığını qəbul etməkdi. hər kəsin bir gün xatirə olacağını bilib, qalanlara daha möhkəm sarılmağı öyrənməkdi.
sözlükdə əksəriyyətdən fərqli olarağ başı olub oxumuyaraq zayın çıxartmışam:
buraxılış 228.1
blok 175.5
ümumi - 403.6
iyulun 14-ü hələ fizika,riyaziyyat verəcəm görək artırırığmı yoxsa murovdağda xidmətə gedirik.
düşünürəm ki, birşeyi bacarmağ üçün əlimizdən gələ biləcək hərşeyi ən üst səviyyədə etməliyik çünkü, hərşeyi etməsəniz özünüzü günahkar biləcəksiniz ki, vaxtında filan şeyi etsə idim indi belə olmazdı. ona görə də əlimizdən gələn hərşeyin maksimumunu etməliyik ki, günün sonunda bacarmasaq hansı ki, bu biz artıq bütün potensialımızı ortaya qoymuşuq deyə çox az ehtimalla baş verəcək,yəni o zaman bacarmasaq belə günahkar hiss etməyəcəyik.
yeni tanış olduğun insanlarla ünsiyyət. müəyyən yaşdan sonra həyatına yeni insanlar ala bilmirsən, nə desən də səni anlamırlar deyə ətrafın tanışlardan o tərəfə nadir hallarda keçir.
inanma. insan hər zaman inandığı şeylərlə sınanırmış. inandığımız şeylər bizim ən zəif olduğumuz yerlərdir və insan da ən çox inandığında qırılar. o inam öldükdən sonra əslində biz də ölərik və bir də qırılmarıq.
qəbullan. bəzən nə qədər çalışsan da olmaz, bir tərəfindən tutmağa çalışarsan hər şeyin ama digər tərəfindən tökülər, nələrisə birləşdirməyə çalışarsan ama əlində dağılar. bəzi şeylərin çoxdan bitdiyini əslində qəbullanmalıyıq, hər şeyi ilk dəfəsində buraxmalıyıq. elə hər şeyin ilkində, hər şeyi atıb getməliyik. əslində insanın ən böyük düşməni də elə özü imiş, seçdiyi seçimlər hansı ki onu hər dəfəsində uçurumun kənarına aparan. bəzən insan bunu çox gec anlayır. nələrəsə ümidlənir amma elə ümid dediyimiz şey bəzən bizi içdən-içə yeyib bitirir. bir şeyi çox istəyəndə, onu itirmə qorxusu da eyni dərəcədə böyüyür və o qorxu bizi zəiflədir. çünki insan alışdığı şeyi sevir, hətta o şey ona zərər versə belə. bir növ öz yarasına bağlanır, çünki artıq o ağrı tanışdır. tanış olan hər şey isə qəribə bir şəkildə təhlükəsiz hiss etdirir. halbuki bilmədiyin, qorxduğun o boşluq bəlkə də sənin xilasındır. amma insan bunu qəbul etmək istəmir. çünki buraxmaq demək, itirdiyini qəbul etmək deməkdir. itirdiyini qəbul etmək isə bizi sonsuz bəlkələrlə baş-başa qoyur, bəlkələrlə dolu suallar beynində dönüb durur. amma sonda anladım ki, bəzi şeylər nə qədər çalışsan da düzəlmir. çünki problem sənin nə qədər çalışdığında deyil, o şeyin artıq bitmiş olmasındadır. bəzən insan sadəcə hər şeyi qəbul etməli imiş. bütün hər şeyi. düzdü bu çox çətin olur, tamam başqa bir insana çevirir səni və bir gün gəlir, artıq heç nə əvvəlki kimi təsir etmir. nə sözlər, nə xatirələr, nə də o vaxtlar həyatının mərkəzi olan şeylər. o an anlayırsan hər şeyi və qəribəsi odur ki, bu səni əvvəlki qədər incitmir. sadəcə boşluq qalır. sakit, səssiz bir boşluq.
və bəlkə də insan hər şeyi qəbullandığında böyüyürmüş.
antik yunan mifologiyasından çıxan, amma bu günə qədər kimlik, eyni qalmaq kimi mövzuları sorğulamağımıza səbəb olan paradokslardan biri. bu hekayəni ilk dəfə plutarx teseyin bioqrafiyasında qeyd edir. hekayəyə görə kritdən*
yunanıstana məxsus ada
uğurla qayıdan teseyin gəmisi afinada xatirə olaraq qorunub saxlanılır. zaman keçdikcə gəminin köhnə parçaları yenisi ilə dəyişdirilir. hər dəfə köhnə taxta çıxarılır, yerinə yenisi qoyulur. bu proses o qədər davam edir ki, sonda gəmidə orijinal hissələrdən heç nə qalmır. və burada əsas sual ortaya çıxır: "bu gəmi hələ də teseyin gəmisidirmi?"
ilk baxışda cavab hə kimi səslənir, çünkü gəmi birdən-birə deyil də tədricən dəyişilib. bu sırada ikinci marağlı bir sual yaranır. təsəvvür edin ki, çıxarılan bütün köhnə taxtalar atılmır, kənarda saxlanılır. sonra kimsə onları yenidən yığıb əvvəlki formada bir gəmi düzəldir. indi əlimizdə iki gəmi var, biri bütün hissələri dəyişdirilmiş teseyin gəmisi, digəri isə orjinal parçalarla qurulmuş teseyin gəmisi. bu halda əsl teseyin gəmisi hansıdır?
teseyin gəmisi paradoksu bu suallara cavab vermir. hətta heraklit'ə görə bu paradoks sayılmır, çünkü teseyin gəmisi afinaya gələndən fərqli gəmi olmuşdur. eyni çaya iki dəfə girə bilmərsən misalı kimi, çünkü çaya ikinci dəfə girdikdə artıq o çay əvvəlki çay deyildir. bəzi fikirlərə görə kimlik davamlılıqdır yəni dəyişsə də proses kəsilmirsə eyni qalır, bəzi fikirlərə görə də gəminin məqsədi dəyişmirsə gəmi hələ də eyni gəmidir.
bu paradoks fəlsəfədə “identiklik problemi” kimi tanınır. yəni bir şeyin eyni şey olaraq qalması üçün nə lazımdır? bu məsələni bir azca real həyatla əlaqələndirdikdə daha da maraqlı olur. məsələn əgər yaddaşımızı silsələr, amma bədənimiz eyni qalarsa biz yenə biz olarıq mı? və ya əksinə, bütün bədənimiz dəyişsə,*
düşünək ki, alternativ gələcəkdə mümkündür
amma yaddaş və şüur eyni qalsa bu bizi biz edər mi? john locke'a görə insanın kimliyi bədəndə yox, yaddaşın davamlılığındadır. yəni keçmişini xatırlayırsansa, sən hələ də o insansan. bunun ardınca derek parfit*
respect derek
isə deyir ki, eyni olmaq o qədər də vacib deyil, əsas olan psixoloji davamlılıqdır. yəni sən 100% eyni qalmasan belə, kifayət qədər oxşarlıq varsa, bu artıq “sən” sayılır. bunun ardınca mereologiya haqqında da danışmaq olardı, amma mövzunu qarışdırmaq istəmirəm, yəqin ki, başqa yazarlar bir gün bu başlıqları doldurar.
son olaraq məncə *
sən kimsən ala
eyni olmaq obyektiv bir reallıq deyil də, bizim bir şeylərə verdiyimiz addır. yəni necə düşünməyi istəyiriksə o daha doğrudur. elə bizim özümüz də zamanla dəyişirik, ama buna rəğmən özümüzü sabit bir "mən" kimi hiss edirik *
1-il əvvəlki sən ilə indiki sən eyni deyil
. uzun sözün qısası bəlkə də elə hamımız tədricən dəyişdirilən gəminin bir parçasıyıq.
ekranı klikləyərək,günlük müəyyən missiyaları yerinə yetirərək,saat başına gəlirinizi artıracaq alətlər alaraq coin qazana biləcəyiniz telegram oyunu. keçən il notcoin çıxanda istifadəçilərinə qazandırdığı pulu görəndən sonra tendensiya halına çevrilmiş oyunlardır. bir qədər vaxtdan sonra bu coinlərin bazara çıxacağı və müəyyən dəyərinin olacağı deyilir. sifarişi verən: adsızinsan
2000lərdə doğulmuş hər gəncin oynadığı oyunlardır. bunlardan ilki məncə street racersdir,hələdə yadımdadı arxada mahnı qoşurdum aimpdən .ikincisidə butulka oyunu idi mütləq ki,qız tutmağa görə girilirdi. profil şəklinə böyük oğlan şəkli qoyub girirdim həmişə 19 yaşım var deyə dolayırdım milləti. belə indi çox da yadımda qalmayıb mənim uşağlığıma düşür deyə amma çox ləzzətli dövrlər idi sifarişi verən: qaçaraddımdanenənanənan
bakının sabunçu rayonunda yerləşən 3 saylı xəstəxana. xəstəxana sağlam insanların xəstə olub xəstəxanadan çıxması,xəstəxanada hər şeyin pullu olması ilə tanınır,indi vəziyyət necədi bilmirəm amma getməyi tövsiyyə edəcəyim ən axrıncı xəstəxanadır mənə görə.
(bax: sabunçu xəstəxanasının biabırçı vəziyyəti)
sifarişi verən: adsızinsan
52 kartla oynanılan 21-ə bərabər və yaxudda 21-ə ən yaxın olanın qazandığı, 21-i keçənin uduzduğu qumar oyunu.oyunda tuz 11 xala bərabər, 10, karol, valent, dama isə 10 xala bərabər digər kartlar isə olduğu kimi götürülür. oyun əsasən qumarxana ilə qumarbaz arasında oynanılır, lakin istəyə görə qumarxana və bir neçə adamla da oynamaq olar. hər adama iki kart paylanılır, qumarbazın kart götürmə, götürməmək, ikiyə qatlamaq, bölmək kimi seçimləri var bu seçimlər əsasında qazanır və yaxud da uduzursunuz. nə qədər kart saymaq kimi əfsanələr eşidilsə də uzun müddətli qumar oynadığınızda çox böyük ehtimalla uduzursunuz *
oynamayın, oynatdırmayın
(bax: 21)