barkın bayoğlu

Bəzi insanlar bu dünyaya sadəcə "yaşamaq" üçün deyil, bir fəlsəfəni təcəssüm etdirmək üçün gəlirlər.Onun üçün motosiklet nə bir nəqliyyat vasitəsi, nə də bir hobbi idi.motosiklet cəmiyyətin bizə geyindirdiyi dar qəliblərdən çıxıb, öz ruhumuza qovuşmağın yeganə yolu idi.

Onu tanıyanlar üçün Barkın, Altın Elbiseli Adam idi. Amma onu həqiqətən anlayanlar üçün o, kaskının altındakı o dikbaş ruhun, qaydaların deyil, vicdanın və azadlığın səsini eşitməyin simvolu idi.Barkının ən gözəl tərəfi o idi ki, o, həyatın texniki tərəfini də, ruhani tərəfini də eyni ustalıqla idarə edirdi. detallara, mexanikaya və intizama olan o dərin hörməti, onun motosikletə olan eşqi ilə mükəmməl bir ahəng yaradırdı. O, işində peşəkar olmağın cəmiyyətə olan bir borc, yolda olmağın isə özünə verdiyi bir söz olduğunu bilirdi.Onun dediyi və öyrətdiyi hər şey insanın öz bədəni, öz iradəsi və yol ilə bir bütöv olması haqqında idi. Onun "dikbaşlığı" heç vaxt qaydalara qarşı bir üsyan deyildi.bu, insanın öz daxili azadlığını müdafiə etməsi üçün verdiyi epik bir etiraz idi. O, bizə sübut etdi ki, insan cismən cəmiyyətin içində olsa belə, ruhunu o iki təkərin üzərində, küləyin və mühərrik səsində hər zaman azad saxlaya bilər.

Barkın Bayoğlu, motosiklet üzərində ölməyi arzulayan bir adam idi və o, öz seçdiyi o epik yolda, kaskı başında, həyata vida etdi. Onun qəzası, bir çoxları üçün bir xəbərdarlıq, pərəstişkarları üçün isə ürək parçalayan bir ayrılıq oldu. Amma o, heç kimin xətası ilə deyil, öz seçdiyi o azadlığın içində getdi.

bəzən yolda yanımızdan keçən bir cruiser in gurultusunu qəlbimizdə hiss edərkən onun ruhu ilə qarşılaşırıq. Bu məhz Barkının bizə miras qoyduğu o azadlıq hissidir.

Barkın Bayoğlu artıq yanımızda olmasa da, hər dəfə yola çıxanların, kaskını taxıb cəmiyyətin qəliblərindən uzaqlaşanların içindəki o "dikbaş" uşaq, onun xatirəsi ilə yaşayır. Çünki motosiklet sevgisi, sadəcə bir maraq deyil. bu, insanın öz bədəni və ruhu ilə yaşadığı ən böyük, ən əbədi eşqdir.

Və o eşq, yol bitənə qədər davam edəcək.

jimmy mcgill

“What is better ? to be born good or to overcome your evil nature through great effort ?” Paarthurnax/Skyrim

skyrim oyununda Paarthurnax ın verdiyi o təməl sual əslində insan təbiətinin ən böyük tapmacasıdır: "Yaxşı doğulmaqmı daha üstündür, yoxsa böyük bir iradə ilə daxilindəki şəri məğlub etməkmi?" Məncə, bir insanın necə yaşaması vacibdir, amma hər şeyi təyin edən o son nöqtədir. Həyat bir yol səyahətidir, son nəfəs həmin yolun hara çıxdığını göstərən son mənzildir. Yaşayış tərzimiz bizi müəyyən bir sürətlə sona doğru aparır, amma son anda sükanı qəfil döndərib bütün istiqaməti dəyişmək gücü hələ də bizim əlimizdədir.

jimmy mcgill (Saul Goodman), xəyali personaj olsada o sükanı son anda düzgün tərəfə döndərənlərin ən bariz nümunəsidir.

Onun fırıldaqçılıq bataqlığına düşməsinin təməlində atasının mağazasında şahid olduğu o acı mənzərə dayanırdı.atasını aldadan adamın ona verdiyi dərs. O gündən sonra Cimmi "qurban" olmaqdansa "ovçu" olmağı seçdi. Amma onun fırıldaqları əvvəllər daha çox lovğa, özündənrazı insanlara qarşı bir növ "küçə ədaləti" idi. bu kiçik oyunlar zamanla böyüyərək onu Lalo Salamanca kimi qatillərin vəkilliyini edən, məhkəmələri alt-üst edən bir "şər maşınına" çevirdi.

Lakin bütün bu günahı təkcə Cimminin boynuna yıxmaq ədalətsizlik olar. Bu hekayədə onun qardaşı chuck mcgill rolu danılmazdır. Çak qısqanc, təkəbbürlü və qardaşını hər zaman aşağı görən "idealist" hüquqşünas idi. Çakın Cimmiyə qarşı səmimiyyətsizliyi və ona heç vaxt şans verməməsi, əslində Cimmini kartel dünyasının qollarına itələyən ən böyük qüvvə idi. Çak qardaşının daxilindəki yaxşılığa inanmadı və Cimmi də sonunda onun "gözləntilərini" doğrultdu.

Amma bütün bu xaosun, bataqlığın və qaranlığın içində Cimmi inanılmaz bir şey etdi. Son məqamda Saul Goodman ruhunun onu tamamilə ələ keçirməsinə icazə vermədi. O, ağır cəza alacağını bilsə də, daxili azadlığını və vicdanını xilas etmək üçün sükanı həqiqətə doğru döndərdi. Bəlkə həyat yoldaşını ( kim wexler), azadlığını itirdi, amma itirdiyi insanların hörmətini qazandı. Öz ruhunu xilas etdi.

Cimminin hekayəsini izləyəndə bir şeyi dəqiq anlayırsan.insan həyatında sabit, dəyişməz heç nə yoxdur. Bu gün palçığın içində ola bilərik, amma sabah o günəşli sahil qəsəbəsinə çatmaq hələ də mümkündür. insan olmaq, boğazına qədər bataqlığa batsan belə, o son məqamda sükanı hara döndərəcəyini müəyyən etməkdir. Odur ki, keçmişin ağırlığı səni qorxutmasın.çıxış yolu hər zaman var. yetər ki, o son dönüşü etməyə cəsarətin olsun.

laz ziya vs hector salamanca

Bəzi personajlar var ki, onlar bütöv bir dövrün, bir nəslin simvoluna çevrilirlər. Mənim fikrimcə, laz ziya ilə Hektor Salamanka məhz belə personajlardandır. Fərqli coğrafiyalarda yaşamış olsalar da, xarakter etibarilə eyni ruhun iki ayrı təcəssümü kimidirlər.

Laz Ziyanın ən böyük bəxtsizliyi dünya miqyasında tanınmamasıdır. Amma Türkiyə serial tarixində onun qədər fərqli, əfsanəvi və epik ikinci personajın olduğunu düşünmürəm. Hətta əminliklə deyə bilərəm ki, istemi Betil Türkiyənin öz “xaç atası” obrazını yaratmışdı.
Bu personajın həyatına əvvəldən axıra baxanda əzab, qan və xəyanət görürük. Gəncliyi insan həyatının bir qəpik belə dəyərinin olmadığı zamanlara təsadüf etmişdi. Məhz o ağır şəraitdən sıyrılıb çıxmaq onu Laz Ziya edən əsas səbəb idi.
O, ağlını çox ustalıqla istifadə edən, eyni zamanda qəzəbi ilə hərəkət etməyi də bacaran gangster idi. Özünü ifadə edən ən güclü sözlərindən biri də bu idi: "Bir canavar it sürüsünün önünə düşüb onları idarə edər, min it bir canavarı idarə edə bilməz.” Bu söz onun xarakterini tam əks etdirirdi. O, doğrudan da ram edilməz bir canavar idi.Hər nə qədər bu dünyanın başqa güclü fiqurları(şirlər, pələnglər, baronlar) olsa da, Laz Ziyanın öz yolu, öz qaydaları var idi. O, təkbaşına bir imperiya idi. Xüsusilə Karadenizdə, Trabzon bölgəsində və lazlar arasında böyük nüfuza, hörmətə və sevgiyə sahib idi. Lazım gələndə öz baronuna belə çəkinmədən sözünü deyə bilirdi ("tiene unos huevotes"). Əzab, qan, xəyanət, Cəsarət, ağıl və istemi Betilin səmavi sənətkarlığı, ikonik səsi ilə birləşərək ortaya təkrarolunması mümkünsüz bir obraz çıxarmış.

Məncə Hector Salamanca da "Breaking Bad" və "Better Call Saul" kainatının Laz Ziyası idi. Serialda göstərilməsədə onun da gəncliyinin eyni şəkildə qanlı və çətin keçdiyinə şübhəm yoxdur. Hektor da bir dövrün təmsilçisi, köhnə məktəb qanqsterlərinin son nümunələrindən biri idi.
Onu Laz Ziyadan ayıran əsas cəhət qəzəbinin çox vaxt ağlını üstələməsi idi. Amma bunu bir kənara qoysaq, xarakter olaraq bir-birlərinə çox bənzəyirlər. Cəsarət, düşmənin üzərinə tərəddüdsüz getmək və qorxmazlıq baxımından bəlkə də Hektor Laz Ziyadan da irəlidə idi.
Necə ki, Laz Ziyanın öz çevrəsində sevənləri və ondan çəkinənləri var idi, Hektorun da Meksikada həm qorxu, həm də hörmət oyadan bir nüfuzu var idi. O da Laz Ziya kimi lazım gələndə öz baronuna (Don Eladio) etiraz edə biləcək qədər cəsarətli idi ("tiene unos huevotes")
Bu personajın bu qədər yadda qalmasının arxasında isə Mark Margolis kimi böyük aktyorun ruhu dayanırdı.

Adətən “vs” ifadəsi duel, qarşıdurma və birinin digərindən üstün olması anlamını verir. Amma mən bu iki personajın bir-biri ilə savaşacağını düşünmürəm. Əksinə, yan-yana gəlsəydilər, çox böyük ehtimalla dost olardılar.
Çünki bunlar fərqli coğrafiyaların eyni adamlarıdır. Hər ikisi illegal sistemin simvolu, köhnə dəbli gangster məktəbinin son nümayəndələridir. Onlar bir-biri ilə heç danışmadan belə qarşısındakının kim olduğunu anlayar, bir-birlərinə hörmətlə yanaşardılar.
Bəzən insanları yaxınlaşdıran eyni dil, eyni millətdən olmaları deyil, eyni həyatın izləridir. Laz Ziya ilə Hektor Salamanka da məhz belə personajlardır.

ignacio varga

Xaosun, qanın və qəddarlığın hökm sürdüyü bir dünyada öz prinsiplərinə sadiq qalmaq hər kəsin bacaracağı iş deyil. Nacho Varga məhz bu ziddiyyətlərin ortasında, dəyərlərini itirməmək üçün son nəfəsinə qədər mübarizə aparan nadir personajlardan idi. O, Salamanka kimi qüvvətli və amansız bir klanın daxilində təkbaşına və ya bəzən Maykın dəstəyi altında böyük gedişlər etdi. Cəsarət məsələsində isə Salamankalardan nəinki geri qalmır, hətta soyuqqanlılığı ilə onlardan bir addım öndə dayanırdı.

Əslində, Nachonun yaşadığı həyat bizə göründüyü qədər uzaq deyil. Bir çoxumuz gündəlik həyatda oxşar mühitlərin içindəyik. Ətrafımızdakı insanlar, ailə, iş yoldaşları və ya cəmiyyətin dayatdığı normalar bəzən bizi öz həqiqi dəyərlərimizdən uzaqlaşdırır. Nifrət etdiyimiz insanlarla hər gün eyni masada oturmaq, onlara saxta gülümsəmələr "bəxş etmək" və bu sistemin bir parçası olmağa məcbur qalmaq insanı ruhən tükədən ən ağır yükdür. Nacho da illərlə Salamankaların simasında bu mənəvi işgəncəni yaşadı, lakin o, bu bataqlığın içində atasını (öz saflığını və keçmişini) qorumağı bacardı.

Lakin məsələyə digər tərəfdən, yəni Kartelin "əxlaq kodeksi" ilə baxdıqda mənzərə dəyişir. Don Eladio və Salamankalar üçün Nacho, sözün əsl mənasında, bir "rata" (siçovul), yəni xain idi. Çünki daxil olduğu yolun bərbadlığını və qaydalarını əvvəlcədən bilirdi. Kartel nə qədər şər bir struktur olsa da, öz daxilində sadiqlik (loyallıq) prinsipləri üzərində qurulub. Nacho, mənsub olduğu bu qaranlıq sistemin dəyərlərinə xəyanət etdi. Niyyətinin nə qədər ali olması, ailəsini qorumaq istəyi, Kartelin gözündə bu xəyanəti qanuniləşdirmirdi.

Sonda Nacho, həm bir "xain" kimi sistemin təməllərini sarsıtdı, həm də bir "oğul" kimi öz mənəviyyatını xilas etdi. Onun ölümü sadəcə bir personajın gedişi deyil, qaranlıqla işıq arasında sıxılıb qalan bir insanın, bir ruhun ən epik etirazı idi.

azərbaycanın inkişaf etməməsinin səbəbi

Azərbaycanın yerində saymasının kökündə, məncə, iki əsas bəla dayanır: komanda işinin olmaması və rüşvət psixologiyası.

Bizdə kollektiv uğur anlayışı demək olar ki, yoxdur. istər idmanda, istərsə də biznesdə ancaq fərdi şəkildə nəsə edə bilirik. Həmin fərdi bacarığı olanlar da ölkədə perspektiv görməyib haqlı olaraq çıxıb gedirlər. Bunun da əsas səbəbi "qruplaşma təfəkkürüdür". iş bacarana və layiq olana deyil, sırf "öz adamımıza" verilir. insanlar ortaq dəyərlər ətrafında deyil, dar maraq dairələri, yerlibazlıq və ya şəxsi tanışlıqlar əsasında birləşirlər. Ədalət hissi itib. "özümüzkü" səhv olsa belə, sırf "bizimkidir" deyə onu müdafiə edirik.

Rüşvət məsələsinə gəlincə, problem təkcə alanlarda deyil, həm də verənlərdədir. Bizim insan bir az əziyyətdən qaçmaq, növbə gözləməmək və ya qaydaları yan keçmək üçün rüşvət verməyə dünəndən razıdır. Bu kütləvi vərdiş isə zəncirvari reaksiya yaradaraq rüşvətxor bir toplum formalaşdırır.

Açıq danışmaq lazımdır: bu mentalitetlə yaxın 10 ildə hər hansı ciddi inkişaf gözləmək sadəlövhlükdür. Ona görə də boş xəyallara vaxt itirməkdənsə, enerjinizi daha sağlam mühiti olan bir yerə köçməyə sərf etmək daha məntiqlidir. Mənim qənaətim budur.

hector salamanca

bb və bcs dünyasında bir çox yadda qalan obraz var, lakin hektor tamamilə fərqli bir çəkiyə malikdir. Onun bütün varlığı və "yanacağı" sönmək bilməyən bir qəzəbdən ibarət idi. Hektorun qəzəbi bəzən məntiqini kölgədə qoysa da, o, digər seriallardakı bənzər "əsəbi mafioz" klişelərindən çox uzaq idi. hektorun arxasında usta aktyor Mark Margolis-in sənəti, xüsusən də mimika və baxışlarla danışmaq bacarığı təməl rol oynayırdı.

Hektor, hər jesti və hərəkəti ilə əsl "old school" qanqster profilini cızırdı. Sağlamlıq problemləri, hətta ciddi ürək çatışmazlığı olsada, vecsiz bir şəkildə espressosunu içməyə davam edəcək qədər inadkar və sarsılmaz idi. Onun xarakterindəki ən maraqlı nüans isə nifrəti ilə hörməti arasındakı o incə xətt idi. qus və onun kimilərinə nifrət etsə də, mayk kimi peşəkar və dik duruşlu personajlara daxildən gələn gizli bir simpatiyası və hörməti var idi.

əlil arabasına məhkum olsa belə, tukonu ölümdən xilas edə biləcək zəkaya və hər kəsi özündən qorxudan o "tiene unos huevotes" a malik idi. Don Eladionun hovuzuna işəyəcək qədər qaydasız və dikbaş olan bu adam, əslində bir ailənin və bir dövrün simvolu idi. Hektorun qəzəbi o qədər dərin və ruhani idi ki, hətta dili tutulanda, hərəkətləri məhdudlaşanda belə, son nəfəsindəki o zəng səsi ilə içindəki alovu biz izləyicilərə iliyimizə qədər hiss etdirə bildi.

adam hektoru, don eladionu, lalonu, maykı izləyəndən sonra o türk seriallarındakı "südəmər" , "romantik" mafiozlardan necə zövq ala bilər axı ?

unudulmaz film replikaları

"If the rule you followed brought you to this, of what use was the rule" Anton Chigurh/No country for old men

Mənası:
izlədiyin qayda səni bura (ölümə, məğlubiyyətə, pis nəticəyə) gətiribsə, o qaydanın nə mənası var?" (Yəni, metodun səhvdir).
inandığınız dünya nizamı, istər cəmiyyət qaydaları olsun, istərsə də şəxsi vərdişlər, əslində sizi qorumur.
Əgər sən bir qaydaya (və ya vərdişə) sadəcə "belə olmalıdır" deyə əməl edirsənsə və bu səni hər dəfə eyni uğursuzluğa aparırsa, mənasız bir qaydanın qurbanısan.

ölüm

bu dünyanın həm ən dözülməz faciəsi, həm də ən füsunkar gözəlliyidir. Biz adətən ondan qorxmağa öyrədilmişik, amma əslində o, insanın ən sadiq, ən yaxın dostudur. Çünki ölüm sadəcə bir son deyil.o, mütləq qurtuluşdur, bədən zindanında sıxışıb qalmış ruhun sonsuz azadlığıdır.

insan həyatına kənardan, qərəzsiz baxa bilsək, yaşamağın əslində necə ağır bir yük, necə böyük bir əzab olduğunu görərik. Yaşamaq, dayanmadan düşünmək, işləmək, bir loxma yeməyə, bir qurtum suya, hətta gözlə görünməyən havaya belə möhtac olmaqdır.Günümüzü ən bəsit bioloji ehtiyaclarımızı qarşılamaqla, tualetə getməklə, bu fani bədəni ayaqda tutmaqla keçiririk. Bütün bunlar ruh üçün necə də ağır, necə də alçaldıcı bir məcburiyyətdir.

insan övladı çox vaxt kibiri və qüruru ilə öyünür. Dünyanı fəth edəcəyini düşünür. Amma öz bağırsaqlarına, öz daxili orqanlarına belə hökm edə bilməyən, adi bir bioloji prosesin qulu olan insan nəyi ilə fəxr edə bilər ki? Biz sadəcə havaya, suya və yeməyə möhtac qalan, bir nəfəs kəsiləndə yox olan aciz varlıqlarıq. insan bədənində bu qədər aciz və möhtac olmaq ruh üçün dözülməz bir işgəncədir. Çünki ruh yaradılışı etibarilə daima azadlığa, sərhədsizliyə can atır. O, bu çirkli və asılı bədəndə özünü qəfəsdəki quş kimi hiss edir.

Ölüm isə məhz bu dözülməz nöqtədə gələn ilahi bir hissdir, möhtəşəm bir xilaskardır. O gəlir və dünyəvi ləzzətləri, yalançı həvəsləri bir anda məhv edir. insanı bu bitib-tükənməyən ehtiyaclar burulğanından, maddiyatın ağırlığından çəkib çıxarır. Ruh nəhayət ki, öz ağır və çirkli libasından sıyrılır.

Ölüm həyatın bağladığı bütün düyünləri açır, bütün səhvləri düzəldir. Ömür boyu beynimizi gəmirən, cavabını tapmadığımız o mürəkkəb suallara bir anda aydınlıq gətirir. Pərdə qalxır və hər şey öz mütləq həqiqətinə qovuşur. Buna görə də ölüm hər şeyi bitirən qaranlıq bir sonluq deyil; o, bir ruhun ya əbədi qurtuluşunun, ya da ən böyük faciəsinin təməli, əsl başlanğıcıdır.

don eladio

Eladio, əslində, kapitalizmin və yeraltı dünyasının ən 'cool' kəsişmə nöqtəsi idi. Adam hovuzun başında oturub sadəcə günəşlənmir, o, həm də kartelin entropiyasını idarə edirdi.

Onun sifətindəki gülüş həm 'səni çox sevirəm, sən mənim qardaşımsan' deyirdi, həm də 'səhv eləsən, səni elə bu hovuzda boğaram'.O qədər güclüydü ki, bağırmasına, əmr verməsinə ehtiyac yoxdur. Bir baxışı ilə adamı titrədirdi, bir qədəh qaldırması ilə taleləri həll edirdi.

Biz burada üç-beş qəpiklik maaş üçün korperativ mühitlərdə boğularkən, adam orada tekilasını içib həyatın mənasızlığını günəşin altında əridirdi. Bax budur həyat!

tekilan həmişə bol olsun Don Eladio.Biz hələ də o korperativ mühitlərdəyik, sən isə sonsuz bir yay tətilində.

santa muerte

Breaking bad serialında (3/1 "No Más") salamanca əkizləri sürünərək bir məbədə gedib çıxırlar...

Santa Muerte (Müqəddəs Ölüm) Meksika narkokartelləri arasında çox geniş yayılmış bir inancdır. Onlar bu "Ölüm Mələyi"ndən qorunma və uğur diləyirlər.Bu inanc rəsmi kilsə tərəfindən qəbul edilməyən, lakin milyonlarla insan tərəfindən izlənilən bir dini fenomendir.

insanlar inanır ki, ölüm hər kəsə gəlir — istər cinayətkar ol, istər polis. Buna görə də, qanunsuz işlərlə məşğul olanlar (narkokartellər) kilsədən qovulacaqlarını bildikləri üçün Santa Muertedən mərhəmət diləyirlər.Kartel üzvləri ondan düşmənlərdən qorunmaq, həbsxanaya düşməmək və ya "işlərinin" uğurlu olması üçün kömək istəyirlər.

Təxmini hesablamalara görə, Meksika, Mərkəzi Amerika və ABŞ-da (xüsusən immiqrantlar arasında) 10-12 milyondan çox insan bu inanca sitayiş edir. Bu, artıq gizli bir zirzəmi inancı deyil; Meksika şəhərinin mərkəzində, xüsusən Tepito məhəlləsində nəhəng ictimai ziyarətgahları var.Meksikanın ən təhlükəli bölgələrində yaşayan insanlar hiss edirlər ki, kilsə və dövlət onları unudub. "Ölüm" isə heç kimi ayırmır, hər kəsə gəlir. Bu, onlara bir növ "qəribə bir ədalət" hissi verir.

Santa Muerte inancı (və ya kultu) ənənəvi dinlər kimi qalın kitablarla yazılmış sərt qanunlara malik deyil, lakin onun ardıcılları arasında çox ciddi və yazılmamış bir "əhd-peyman" sistemi var.Əgər sən Santa Muertedən bir şey istəyirsənsə (məsələn, "məni bu atışmadan sağ çıxar"), qarşılığında mütləq bir vəd verməlisən.istəyin yerinə yetirilirsə və sən verdiyin sözü tutmursansa, inanclara görə Santa Muerte səni və ya ailəni cəzalandırır (adətən ölümlə).

mike ehrmantraut

mən demək olarki paxıl insan deyiləm.başqa insanların pulu, vəzifəsi, statusu, maşını və s mülkləri heç vaxt zərrə qədər vecimdə olmayıb, onların paxıllığını çəkməmişəm.
amma bir istisna var - ətrafında mike kimi bir adam olanları hər zaman qısqanmışam.

mike - kifayət qədər həyat təcrübəsi olan, oğlunun ölümünə müəyyən qədər səbəbiyyət vermiş, bacardığı qədər ədalətli olmağa çalışan, qorxunun gözünə dik baxan bir baba və atadır.

hər zaman həyatımda onun kimi bir "ata fiqurumun" olmasını istəmişəm.təəssüf ki, hələki olmayıb.bəlkədə artıq gecdir.amma əminliklə deyə bilərəm ki, mən mike ilə dünyanın sonuna qədər gedə bilərəm.

walter white

xəstəliyi ona özünü tapmağa kömək etdi.ömrünün son illərini istədiyi kimi yaşayıb həyatdan zövq aldı.o ailədən onsuzda heçnə olmazdı. jessie pinkman a olan sevgisidə onu ailəsinin yerinə qoyduğu üçün idi.maraqlısı bundadır ki, hər şey ortaya çıxdıqdan sonra walter "pis adam" elan edilir.amma o serialda heç kim " süddən çıxmış ağ qaşıq" deyildi.

walterin ölümünə göz yumduğu jane margolis personajına baxsaq, onun jessie ni eroindən asılı vəziyyətə gətirəcəyi bəlli idi.

digər bir personaj olan hank schrader özünü bomba oğlan, yaxşı polis kimi aparırdı.lakin oğru həyat yoldaşı Marie Schrader in əməllərinə göz yumurdu.

sonda qeyd etmək istərdim ki, hamımız həyatımızda zəif və aciz insanlar ilə qarşılaşırıq.çox vaxt onlara yazığımız gəlir.amma heç kim zəmanət verə bilməz ki, həmin adamların fürsəti olsa walter kimi bir personaja çevrilməyəcəklər.

iran

Sevinən iranlıları görəndə yadıma ABŞ-nin iraqa demokratiya gətirdiyi zamanlarda ABŞ bayrağını görüb sevinən, onları gül-çiçəklə qarşılayan iraqlılar düşdü. Sonda milyonlarla ölüm, məhv olmuş ölkə qaldı ortada. Gətirilən demokratiya necə bir şey olmuşdusa, ağlaya-ağlaya Səddamı axtarırdılar…
ABŞ və ya Qərb bu coğrafiyaya yaxşı heçnə verməyib, verə də bilməz. Bugün məktəbi bombalayıb 100-ə yaxın qız tələbəni qətlə yetirmələri xalq filan düşünmədiklərinin sübutu idi. Onlara lazım olan sadəcə onların maraqlarına qulluq edən hakimiyyətlərdir. Xalq və s. Veclərinə deyil, elə sən də veclərinə deyilsən. Sabah Azərbaycan hakimiyyəti ilə problem yaşasalar, baxmayacaqlar ki, ordaki hansısa qaqaş bizə ağzının suyunu axıda-axıda baxır. Səni də özlərinə düşmən biləcək, övladının oxuduğu məktəbi rahatlıqla bombalayacaqlar