clint bentley rejissorluğu ilə çəkilib 2025-ci ildə ekranlara çıxmış film. ən yaxşı tammetrajlı film kimi oscars 2026 namizədlərindən biridir.
film həm oduçu, həm də dəmiryolu işçisi olan roger adlı birinin həyatından bəhs edir. insanın həyatında nə qədər çox hadisə baş versə də kaniatın kiçik zərrəsi olduğumuzu o qədər yaxşı göstərir ki bu film. zaman, yas, məna axtarışı, öyrəşmək, göz yummaq, xoşbəxt olmaq, hamısı zaman-zaman yaşanan, bəzən solub gedən duyğulardır. dünyada müvəqqəti gəlib keçən varlıqlarıq biz də.
insanı bəzən ümid yaşadır. doğrusunu bilmədiyin şeylərə qarşı içində olan o inam. bəzən bu inanc insanı elə bürüyür ki, insan reallıqdan uzaqlaşır.
filmin rəngləri, axışı, aktyorlar çox qəşəng idi. çox azca sıxıldım, amma yəqin can sıxıntısı və kədərdən idi. ümumiyyətlə, izləməyə dəyər fikrimcə. yas haqqında filmlər içində uğurlu olanlardandır.
Nellie Crain
822 0 0 0
Post Ardıcıllığı
Hazırki streak: 0 gün ardıcıl post yazılıb.
Rekord: 13 gün ən uzun ardıcıllıq.
Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
Yazı Saatları
Tip: gecə quşu
Pik saat: 00:00
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
Səviyyə Sistemi
Səviyyə 3: Çırak
XP: 391 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 209 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
Yazı Statistikası
Təxmini söz sayı: 123,474
Toplam simvol: 740,846
Orta entry uzunluğu: 901 simvol
Kitab ekvivalenti: ~1.8 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
blok başlıqlarını gizlət postları gizlət
ev heyvanının ölməsi
jean cocteau
jean cocteau
jean cocteau
yazarların ruh halı
qolqota təpəsi
kitsune
insanın ruhunu əzən hadisədir.
az qala 4 ay keçməsinə rəğmən hər dəfə yadıma düşdükcə ağlayıram, son nəfəsini verməsini unuda bilmirəm. gözəl, ağıllı, həqiqətən dərrakəli itimiz vəfat etdi ötən aylarda. rayonda həyətimizdə saxlayırdıq, son aylar küçəyə çıxmağa dadanmışdı. gecə yatanda da həyətə salıb qapını bağlayırdıq. o gecə necəsə küçəyə çıxıb, qonşu küçədəki böyük itlərlə boğuşub. hələ də başa düşə bilmirik, tapa bilmirik haradan çıxıb küçəyə. səhər qapının ağzına gəlib, boğazını dişləyib yırtmışdı böyük itlər, ayaq üstə dura bilmirdi. yazıq kim bilir nə qədər ağrı içində gözləyib biz qapını açana qədər. atayla ağrıkəsici iynə vurduq baytar gələnə qədər. heç vaxt evin pilləkəninə çıxmayan it pilləkənə çıxıb uzandı, düşdü, qapıda gəzməyə çalışdı, ən son pilləkənin önündə son nəfəsini verdi.
indi həyətimiz boş gəlir, hüzünlü gəlir. oynağan, hoppanıb düşən itimiz yoxdur. dəqiq xatırlamıram, azı son 6-7 ildir bizimlə idi.
bir də qəribə vərdişi var idi, nə qədər ac olsa da kimsə baxanda heç vaxt yemək yemirdi.
ruhun şad olsun, lapus. hamımız səni çox sevirdik, hələ də sevirik. və sənin üçün çox darıxırıq, çox...
bu şəkildə bizə təzə gəldiyi vaxtlar idi, 6 aylıq olardı yəqin.
yazı xəttimin nə qədər eybəcərləşdiyi...
aylardır xüsusi nə isə olmadıqca qələmlə kağıza yazmıram. onsuz da, xəttim çox da gözəl deyildi. bayaq bəzi qeydlər yazmalı idim, fərqinə vardım ki, tamam yadırğamışam yazmağı. hərflər əyilir, bir-birinə girir. həkim yazıları qələt edir yanımda...
sanki boğazıma saplanmış bir bıçaq var, çıxarsam qanaxmadan öləcəm, çıxarmasam nəfəs çatışmazlığından.
hər dəfə intihar etmək haqqında düşünəndə niyəsə durub şirniyyat bişirirəm.
bu gün də havuçlu-tarçınlı kek bişirdim...
tam adıyla Chelsea Joy Wolfe, 1983-cü il təvəllüdlü amerikalı musiqiçi, bəstəkar.
mahnıları adətən folk, gothic rock, doom metal, darkwave və ya elektron musiqi tərzindədir. elə öz vibeı da elədir.
musiqiyə yazmağa atasının ev studiyasında başlayıb. 2010-cu ildə ilk albomu olan "The Grime and the Glow" yayımlanıb. ardınca da 2011-ci ildə "Apocalypsis" albomu çıxıb və underground musiqi aləmində tanınmağa başlayıb.
mənə biraz PJ Harvey xatırladır niyəsə. ilk "flatlands" mahnısını tanıyıb depressiv intiharlıq playlistimə atmışdım. düzü heç digər mahnılarını çox dinləmişəm. amma gözəldir, tanıyın, tanıdın.
sifarişi verən: qaçaraddımdanenənanənan
konsertlərinə gedib canlı dinləmək şansım olduğu power metal qrupu. səhnə performansları, kütləni ələ almaqları, ümumi atmosfera o qədər gözəl idi ki... bu adamlar işlərini bilir vallah... linki aşağı qoyum, buyurun, keçin baxın.
yenə şikayətlənməyə gəldim, günlük. yorulmuşam. fiziki deyil, stresdən.
bu gün slipknot və mass hysteria konsertinə biletim var idi. amma gedə bilmədim, çünki master dissertsiyamı subçit etmək üçün deadline bu gün idi və bitirməmişdim hələ. bəli, əvvəlcədən bunu nəzərə alıb tez bitirə bilərdim. amma yazmaq istəyəndə hər dəfə mükəmməlliyyətçiliyim ilişdirirdi məni. donub saatlarla ekrana baxmaq mümkün idi, nəinki yazmaq. buenout keçirirdim deyəsən.
dissertasiyanı da submit eləmədim vaxtında. 22 dəqiqə keçib artıq. hələ 1-2 saatlıq işim var. amma heç nə hiss eləmirəm, edə bilmirəm. özümə nutella sendviç elədim gecənin ortasında, vecsizliklə yedim. axıntıyla üzən ölü balıq kimi. uje nəyə stresslənəcəyimi də bilmirəm. qusmağım gəlir kədər və stressdən. eyni zamanda boşvermişlik. bəlkə də sadəcə tənbəl insanam, qəbullana bilmirəm. çox düşünürəm nə olacaq bu işlərin axırı... ümidvaram balımdan kəsməzlər dissertasiyaya görə. dəyərmi bu qədər stressə, onu da bilmirəm. literally 1 saatlıq iş qalıb, bəlkə də az, lənət olsun ki fokuslanıb yaza bilmirəm. bəlkə də nəbilim. nəbilim eh, dünyanın axırı deyil ki.
yenə də... off
mənasız başlıqlar açıb mənalı entirlər yazan əcdad yazarımız.
mən sözlüyə gələndə hələ formalaşmamış yeniyetmə idim, əcdad yazarlar gözümdə marjinal *
o vaxtlar bu sözü də bilmirdim
, həyatın mənə görə çox yüksək pilləsinə çatmış adamlar idilər. nəyi necə edəcəyimi bilmirdim, təkcə ölkədən çıxmaq istəyirdim, ona da güvənim yox idi özümə. timidusla təzə danışanda çərənləmişdim biraz, sağ olsun motivasiya vermişdi, özü də unutmuş olar artıq. o vaxt dediyi sözlər mənə xəyal kimi idi, amma çox böyük ümid, motivasiya vermişdi deyə telefonda notlara save etmişdim. indi 5 il keçib, timidus dediyi kimi olur. nəhayət ölkədən çıxa bildim, potensialımın fərqinə varıb akademik olaraq yaxşı nöqtəyə gəlirəm. bir vaxtlar kiməsə sadəcə motivasiya olsun deyə dediyiniz sözlərin həmin an necə təsiri olar bilməzsiniz. ona görə də nəzakətli olun, gənclər.
o mesajlardan atım bura, hər görənə xatırlayacam. bir kahve falı da baxsa kaş ki, görən gələcək nətər olacaq...
" yaşama sevgin var və güclü insansan, ona görə də ümid edirəm içindəki o yaşama sevgisi sənə yol göstərəcək.
I hope you do move out one day as u wish. that country does kills the dreams. I hope u find the strength to build your own life.
follow that hope, no matter what. and never give up, even if it sounds like a cliche. i have seen a lot of hard times so i understand and relate deeply. i believe in you. even if i don't know you, you look like a hardworker and curious person.im not saying everything gonna be alright, because it won't, even if you achieve your dreams then you gonna have new dreams and depressions. life/future certainly not gonna be like as you dreamed, but it will be full of suprises alongside with the positive things that u didn't even except. that's the fun part. but if u do your homework even more good things can happen."
tnım: xətrini çox istədiyim əziz insan.
random karantin günlərindən birində kəşf edib tanıyandan bəri həyatımın bir parçası olmuş doğma məkan.
zamanla çox ciddiyə aldığım, küsüb aylarla deaktiv etdiyim, məşğul olduğumdan dolayı həftələrcə girmədiyim, ciddi moderator olduğum üçün özümə qarşı qıcıq yığdığım, ən yaxın dostlarımı tapdığım, özümü kəşf etdiyim, mənliyimi formalaşdırdığım platforma. bəzən düşünürəm ki, vaxt tez keçir, artıq az qala 5 ildir sözlük yazarıyam. bir gün gələcək "valideyninin sözlük yazarı olduğunu öyrənmək" başlıqları görəcəyik. heyhat.
təzə gələndə hələ gəncliyə addım atan yeniyetmə idim. öz potensialına şübhə edən, həyatda nə istədiyini bilməyən, çevrəsində özünə uyğun adamlar tapa bilməyən introvert. bu günkü canım-ciyərim neçə yaxın dostumu elə sözlük sayəsində tanımışam. nə qəribədir həyat.
ad günün mübarək, sözlük. kefli dayılar kimi uzun bir sağlıq dedim sanki. həyatımda mənə qatdığın hər şey üçün ürəkdən minnətdaram. unudulmaz xatirələr çoxdur.
həmçinin vitraj şüşə dizaynı ilə də məşğul olmuş şair, incəsənət adamı.
bu gün metzdə yolüstü ziyarət etdiyim kilsədə (Église Saint-Maximin de Metz) məlumat broşürünə baxanda adını təsadüfən gördüm. Kilsənin bəzi vitraj pəncərələrini şair dizan edibmiş. və kilsə olmasına rəğmən dini fiqurlar deyil, daha çox öz seçdiyi incəsənət, poetik yönümlü dizayn təqdim edib.
nəhayət aralarına mənim də qatıldığım dəstə.
bacardım, sözlük. illərdir çalışıb-vuruşub, depressiyaya düşəndən sonra artıq mən də çıxa bildim ölkədən. hələ ki 7 aylıq da olsa fransadayam. təyyarə aeroportdan qalxanda yaşadığım hissi izah edə bilmərəm. özümlə olan savaşım bitşdi, çiyinlərimdən yük qalxmışdı.
6-7 ildir bu ölkədən çıxmaq xəyalı ilə yaşayırdım. ilk əvvəllər almaniya düşünürdüm. türk bir qız almaniyaya gəlmə təcrübəsini danışırdı, arxada bu mahnı var idi
(bax: köhnə sevgilidən geriyə qalanlar)
biraz vaxt tələb edən davranışdır. hər kinder oyuncağının, pufik oyuncağın, legonun, t-shirtin, stikerin, kiçik əşyanın öz xatirəsi olur. əşyaları atmaq o anlardan imtina etməkdir.
bəzi insanlar bütün mənəvi-fiziki bağlar qopduqdan sonra atır, bəziləri də bağları qoparmaq üçün atır.
mən birinci tip insanlardanam. bu gün çox şeyi geridə qoyuram artıq. köhnə sevgilidən iki maddi dəyərli, istifadə etdiyim şey xaric qalan hər şeyi, 2-3 ildir dostlarla, ya tək getdiyim konsert biletləri, kafe çekləri, yol biletləri, geyinmədiyim paltarlar, işləməyəcəyim ielts testləri, oxumayacağım günlüklərim, hər şeyi zibilə atdım. təzə səhifə açmaq üçün köhnə yüklərdən qurtulmaq lazımdır.
dərin və həqiqi dostluqlar.
hər problemini bölüşə biləcəyin, azacıq boş vaxtını birgə keçirmək istədiyin, bir evdə yaşayıb əyləncəli vaxt keçirə biləcəyin dəyərli dostlar.
düşünün 2020-də sözlükdə tanış olub dost olduğum birinin ailə evinə, sabirabada qonaq gəlmişəm. ailə ilə bir süfrədə oturub yemək yeyirəm, doğma ailəm kimi. lotr izləyib legolasa əriyirik. gələcək planları müzakirə edirik.
həyat çox qəribə və gözəldir.
(bax: yaşamaq)
sifarişi verən: pikachu
"yad baxmağı bir yana, yar yada baxmayaydı" cümləsi...
nick6-da ad günü təbrikləri ənənəsinə uyaraq doğum gününü təbrik etmək istədiyim şirin-şəkər sözlük yazarımız.
sözlüyün mənə qazandırdığı insanlar içində ən dəyərlilərdəndir. tanrı onu yaradarkən sistemə bug düşüb, bütün good features yüklənib sanki.
bir gün çox böyük yerlərdə, çox gözəl uğurlarını görəcəyimə inanıram. layiq olduğu xoşbəxtliklə daim yaşaması diləyi ilə.
otağımın pəncərəsindən baxanda qarşıda keçədəki salon görünür. tipik olaraq asılqanda saç dəsmalı filan asırlar. bu gün də hava küləkli idi, dəsmallardan biri düşmüşdü yerə. mən də pişiyimi sığallayıram pəncərənin önündə. random bir qaqaş oradan keçəndə dəsmalı götürüb qoydu asılqanın üstünə. günümüzdə insanlar yaxınlarına belə kiçik yaxşılıqları minnətlə edərkən, bu detal gülümsətti məni.
qaqaş, heç kim sənə sağol demədi, bəlkə artıq özün də unutmusan bu etdiyini. amma mən görüb gülümsədim.
Notice: Undefined variable: user_id in /var/www/soz6/sds-themes/vengeful-light/profile.php on line 3342
blok - başlıqlarını gizlət
Notice: Undefined variable: user_id in /var/www/soz6/sds-themes/vengeful-light/profile.php on line 3349

