starbucks

#108695-ci entry elə bil gələcəyi görüb. starbucksın qəhvələrini, pulsuz wifi-nı, saatlarla otura bilmək tərəfini sevirəm. ancaq bakıdakı starbucks-lardakı küy heç yerdə yoxdur. londondakı starbucksda insanlar o qədər sakit idi ki, özüm qışqırmaq istəsəm də elə bil səsim çıxmırdı. istanbuldakı o dərəcə olmasa da ən azından fikri toplamaq olurdu. ancaq bakıda bir oxuduğun cümləni təzdən 10 dəfə oxuyasan ki, nəsə anlayasan. rusca qışqıraraq danışan, narahat edəcək dərəcə (elə bil qəsdən) bərkdən gülən insanlar. elə bil hamısı “starbucksdayam və əla vaxt keçirdirəm!!” cümləsini sübut etməyə çalışır. sakitcə işiylə məşğul olanlar da var amma onlar necə diqqətini toplayır anlaya bilmirəm.

sosial şəbəkələr

keçirdiyiniz hissləri sosial şəbəkədə paylaşmasanız onları yaşamış sayılmırsız.
dostuvuzun ad günüdü,ona zəng edib ürəkdən təbrik etmisiz.ancaq instagramda bunu paylaşmasaz insanlar sizə deyəcək ki,filankəslə aran dəyib?bu cür şeylər artıq istək olmaqdan çıxıb,məsuliyyətə çevrilib.
bu yenə elə də böyük problem deyil.daha pisi var.bir yaxınınız,dostunuz və ya sizə doğma olan hər hansı bir insanı illər əvvəl itirmisiz.onun ad günü və ölüm günündə arxada ağlamalı mahnı olan qara bir video paylaşmalısız.yoxsa insanlar sizə “nə tez unutmusan filankəsi!” demək haqqı görəcəklər özlərində.
bu çox absurddur.mən belə zamanlarda özbaşıma qalıram,həmin insanı yad edirəm,xatirələrimiz haqda düşünürəm və ağlayıram,pis hisslər keçirdirəm.həmin vaxtda bir insan necə bunları çəkib story atmaq haqda düşünə bilər?
hər şey o qədər saxtalaşıb ki..

the red pill

the red pill haqqında ilk dəfə görəndə,oxuyanda məntiqli gəldi.öz-özümə dedim ki,düzdür də,nə vaxt əzik oğlanları bəyənmisən?sən deyilsən həmişə ən yaraşıqlı,ən savadlı,ən güclü oğlanlara baxan? daha sonra oxuduqca gördüm ki,yox,burda tamam başqa şey nəzərdə tutulur.qadınların özlərini və nəsillərini “siğortalamaq” üçün bunu etdikləri kimi absurd şeylər.hə,düzdür,qızların çoxu güclü oğlanları bəyənir,gombul,əzikləri yox.ama bu oğlanlarda da belə deyil bəyəm?o hər sinifdəki gombul,əzik qızı kim istədi bilmədik?bunun cinsiyyətlə əlaqəsi yoxdur,heç bir insanyanında əzik insan istəməz.üstəlik söhbət
burda alfa kişi olmaq,qadınları vecinə almamaqdan gedir.çox düzdür,mənə mənlə danışmayan, bəlkə də varlığımdan xəbəri olmayan oğlanlar daha maraqlıdı,amma ona görə yox ki,mən alfa kişi arzulayıram.ona görə ki həmin insan mənə gizlindi,öyrənmək istəyirəm.bu təkcə qızlara aid deyil,oğlanlarda da belədir.dibivizdən düşməyən qız,yoxsa sakitcə sizdən aralı gəzən,öz işində qız daha maraqlıdı? qızların dibindən ayrılmırsız sonra da “böto küşü”.yəni bu fəlsəfəylə tanış olub əməl edənlərin nəticə əldə ətməkləri çox normaldır,çünki onsuz hansı şəraitdə olursa olsun özünü ağır aparan insan adamı cəlb edir.
bu cərəyanın təkamülə əsaslanmağı vəziyyətin ən pisidir.insanlar “təkamül” elmi dəlillər” sözlərini görən kimi daha təhlil eləmirlər.halbuki burda sözügedən elm təkamüldü,fizika deyil.təkamül psixologiyasıdır.hansı ki,konkret dəlillərə yox,sadəcə araştırmalara əsaslanır.ona görə də bu fəlsəfənin dəqiqliyini heç cür sübut olunmuş hesab etmək olmaz.qaldı ki,bu cərəyanın feministlərlə probleminə,bu insanlar heç bilmir ki feministlər nə istəyir.feminizmin bu mövzuya bir o qədər də əlaqəsi olmadığı halda mcmanus adlı yazarımız demək olar hər entrysində bir “feminist” sözü işlədir.feministlər qadınlara seçmə seçilmə,təhsil almaq kimi hüquqların verilməyini istəyən insanlardır.bu mövzuyla nə əlaqəsi var axı?əziz mcmanus,indi deyirsiz ki,qız uşaqları təhsil ala bilməz,çünki onlar ancaq alfa erkək arzulayan,yalnız çoxalmağa proqramlanmış məxluqlardır?

svante arrhenius

bu sifarişi verən: fövqəl insan
isveçli kimyaçı.elektrolirik dissosiasiya nəzəriyyəsinin banisi.nəzəriyyəsinin bəzi səhvləri var idi,amma ümumilikdə bu mövzu haqda digər alimlərə də təkan vermişdir.
işlərindən biri də panspermiya (digər planetlərdən həyatın rüşeyminin gəlməsi) fərziyyəsidir.arrheniusa görə,yer və onu əhatə edən planetlər arasında daim əlaqə olmuş və bu səbədən həyatın kiçik rüşeymləri kosmik fəzada işığın təsiri altında olduqca böyük sürətlə bir planetdən digərinə ötürülə bilir.lakin sonradan əgər fərziyyənin düzgünlüyünü qəbul etsək belə,həmin rüşeymin başqa planetdə necə yaranmasının hələ də sual altında olduğu görünüb.

pomodoro taktikası

bu sifarişi verən: fövqəl insan
1980-lərdə francesco cirillo adlı şəxs tərəfində kəşf olunan,işlərini daim təxirə salan və müxtəlif bəhanələrlə heç cür başlamayan insanların istifadə edib razı qaldıqları metod (məndə yenə də işə yaramadı) .qısaca desəm,25 dəqiqəlik iş və 5 dəqiqəlik fasilərdən ibarət cəmi 2 saatlıq iş və sonrasında 30-35 dəqiqəlik istirahətdən təşkil olunub.bəzi insanlar bu müddətləri öz işlərinə uyğun artırıb/azaldır.əsas diqqət edilməli hissələri;
1.25 dəqiqə ərzində saat da daxil başıvızı qatacaq hər hansı bir şey haqqında düşünməməlisiz,bu müddətdə maksimum səviyyədə konsantre olmalı və yalnız o barədə düşünməlisiz.
2.5 dəqiqəlik fasilərdə qətiyyən sosial şəbəkələrdən istifadə və ya ümumən elektronik cihazlara yaxın durmaq kimi bir şey etməyin.bunlar sizi dincəltmir,beynivizi məşğul edir.onun yerinə gözüvüzü yumub dincələ,su içə,mahnıya qulaq asa bilərsiz.
3.30-35 dəqiqəlik fəasilərdə isə hər hansı bir işlə məşğul ola bilərsiz,heç bir qadağa yoxdu.
son olaraq,bildiyim qədəri ilə “pomodoro” italyanca “pomidor” deməkdir və ilk dəfə bu metoddan istifadə edən şəxsin saatının pomidor formasında olmasından gəlir.

asosial olduğunu dərk etmək

bu sifarişi verən: albert einstein
harasa gedərkən ilk ağlıva orda necə əylənəcəyin yox məkana necə girəcəyin,insanların sənə baxacağı,ilk kimə müraciət etməli olduğun,kimə nə deyəcəyin,birinci nəyi deyəcəyin gəlirsə,asosialsan.insanlardan qorxursan.onların baxışlarından, sözlərindən ehtiyat edirsən.səni bəyənmədiklərini düşünürsən.bu cəmiyyətə layiq deyilsən-çirkinsən,çox arıqsan,çox köksən,burnun həddən artıq böyükdür.onlarsa idealdır.onlara layiq deyilsən,onlarla eyni mühitdə olmaq sənin işin deyil.
zənnimcə bütün bu düşüncələr asosiallığın göstəriciləridir.səbəbi isə uşaqlıqdan insan içinə çox çıxmamaq,dolayısıyla ünsiyyət qurmağı bacarmamaq və ya özgüvənsizlik.