Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
×
Yazı Saatları
Tip: gecə quşu
Pik saat: 00:00
Gecə (00-06):168 post
Səhər (06-12):59 post
Gündüz (12-18):221 post
Axşam (18-00):374 post
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
×
Səviyyə Sistemi
Səviyyə 3: Çırak
XP: 391 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 209 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
×
Yazı Statistikası
Təxmini söz sayı: 123,474
Toplam simvol: 740,846
Orta entry uzunluğu: 901 simvol
Kitab ekvivalenti: ~1.8 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
fransız rəssam Alexandre Cabanelin 1847-ci ildə kətan üzərində yağlı boya ilə işlədiyi rəsm əsəri.
tabloda cənnətdən qovulmuş mələk - lucifer təsvir olunub. lucifer çox yerdə boynuzlu, çirkin görüntülü olsa da, rəssam olduqca gözəl təsvir edib. mələyin/şeytanın gözündə kədər, məyusluq, əsəb, üzgün duyğular çox gözəl təsvir olunub.
rəsm özündə akademizm cərəyanını yansıdır.
tablo:
əlavə məlumat üçün videonu izləyə bilərsiz:
(youtube: )
bu da bonus, şəkli bu videoda görüb araşdırmışdım:
neçə vaxtdı səhifələrini twitterdə sevərək izləyirdim, bu yaxınlarda artıq teleqram kanalı da açıblar. film dünyasına aid yeniliklər paylaşılır.
https://t.me/IcebergPDF
burada isə ielts, toefl, sat materialları, ensiklopediyalar, müxtəlif materiallar paylaşılır. yararlı kanaldır.
hər ikisinə qoşulmağa dəyər mütləq.
ispaniyalı *Sergio Caballero*'nun rejissorluğu ilə 2010-cu ildə çəkilmiş film. absurd, sürreal, vizuallığı gözəl bir yol filmidir. iki ruhun səyahətindən bəhs edən bir film. yol filmi demək olarmı, heç ona da əmin deyiləm.
filmdə həddindən çox az dialoq var və rus dilindədir səsləndirmə. vizuallığa heyran olub absurdluğuna *wtf* dediyim film oldu. özüm izləyib bəyəndim, amma heç kimə tövsiyyə etmərəm. niyəmi? adamdan soruşarlar ki, indi bu filmdən nə çıxardın özünə? heç nə. amma izləməkdən zövq aldım. üstəlik dialoq azlığı ilə çox adam sıxılar izləməkdən. hər şey çox slow gedir. mən amma sıxılmadım niyəsə.
rejissorun amateur olduğu bəlli olur. amma aesthetic səhnələr zəif nöqtəmdir, lənət olsun. editdə görüb həmin dəqiqə izləmə qərarı aldım.
film, iki ruhun ruh olmaqdan sıxılıb insanların dünyasına keçmə çabalarından bəhs edir. *a ghost story* filmindəki kimi, burada da ruhlar ağ çarşaf altında ruhlardır. *camine de santiago* yolu ilə dünyanın sonuna, yəni finisterraeyə getməyə çalışırlar. depressiv, varoluş ağrısında 2 ruh. başda qəribə gəlir, amma sonra gülümsədir adamı. səhnələr arasında heç bir bağ yoxdur, absurdluqla doludur. yanlarında olan at gah canlı, gah süpürgədən, gah taxtadan olur. qəribə və gözəl film idi mənim üçün. ha, bir də möhtəşəm musiqisi var.
musiqili traileri:
nə qədər yaxşı insan olsaq da, mütləq qarşımıza əclaf və istifadəçi adamlar çıxacaq. etdiyin bütün yaxşılıqları tapdayıb öz mənfəətləri üçün səndən istifadə etməyə çalışan həmin adamlar. elələri heç bir mərhəmət və güzəştə layiq deyillər, bir zərrə də. işləri düşəndə yenə yaltaqlana bilirlər, amma ilk fürsətdə adama yenə quyu qazırlar. ona görə həmişə gözüaçıq olmaq lazımdır. heç kimə asanlıqla güvənmək olmaz. xüsusən yeni qrup yoldaşı, iş yoldaşı, otaq yoldaşı və s. O tip insanlara sərt üzünü göstərməsən səni saf bilib başına çıxmağa çalışacaqlar. zira, artıq insaflı və güzşətkar olmaq lox olmaq sayılır.
kiməsə nəsə sirrini, yaxud kiminsə haqqında nəsə deyərkən gələcəkdə o insanla münasibətinin korlanma ehtimalını gözə alasan gərək. 1 il sonra bununla sözümüz çəp gəlsə dediklərimi hamıya çatdırar ya insaflı adamdır? bütün bunları nəzərə alıb söz danışasan gərək. qısacası, gərək kimsəyə asanlıqla güvənməyəsən. *güvənsizlik* xarakterimə görə şanslıyam bu barədə.
Hiromasa Yonebayashinin rejissorluğu ilə çəkilmiş, 2010-cu ildə studio ghibli tərəfindən yayımlanmış möhtəşəm anime.
anime rejissorun ilk uzunmetrajlı filmi olmasına baxmayaraq çox gözəldir. ssenari, rənglər, mənəzərə, obrazların qəşəngliyi, musiqi seçimləri və s. insanı heyran edir. izləyərkən axıb gedir anime.
anime Mary Nortonun "the borrowers" romanı əsasında çəkilib. Arrietty ata və anasıyla yaşayan 14 yaşlı qızdır. liliputlar kimi bap-balaca insanlardı, insanların gözündən iraq yaşayırlar. qida məmulatlarını isə insanların evlərindən daşıyırlar. insanların gözünə görünməkdən çəkinirlər, amma arrietty evlərinin üstündə yaşayan shu adlı 12 yaşlı, ürək xəstəliyindən əziyyət çəkən oğlanla tanış olur. hadisələr çox maraqlı yöndə axır.
fun fact, sho obrazını səsləndirən seiyuusprited away filmindəki toppuş uşaq bo'nu canlandıran şəxsdir.
emosionallıq edib biraz ağladım da film boyunca. amma, ümumən çox qəşəng animedir. yəqin ki, uşaq vaxtı izləsəm evimizin altında balaca adamlar axtarardım. -*
yazarların təxmin etdiyindən də geniş olan bazadır.
haçansa kimsə depressiya, çarəsizlik, peoblemlərlə bağlı məsləhət açsa görürük ki, kimlərsə deyir yaz mənə, dərdləşək. ya da depressiv bir entry yazırsan, həmişə mesaj qutun yaşıllanır, hal-əhval tutan olur. gördüklərimdən xüsusən *haillucifer*, *mariya kürüsü*, *zazoza*, *diletant*, *haumea*, *babasil* və adı burada olmayan çox yazarımız daim dərdləşib dinləməyə hazırdır.
sevindirici haldır bu, məncə. sözlükdə necə yazar olmağımızdan asılı olmayaraq, hamımız eyni platforma altındayıq, bizi birləşdirən sözlük var. burada əksəriyyət öz şəxsi həyatında problemlərlə boğuşur, amma daim dərdləşməyə hazırdır. ortada ümumi qayğı məsələsi var. mesaj qutusunda dərdləşmələrdən başlayaraq bu gün həyatımda çox önəmli yer kəsb edən insanlar var.
xülasə: sözlükdə sizin dərdiniz qədər dərdləşməyə adam var. yetər ki, yazın kiməsə.
1990-cı il doğumlu britaniyalı musiqiçi, söz yazarı, pianist. həm səsi, həm özü gözəl insan. musiqiləri əsasən indie pop janrındadır.
Tom 13-14 yaşından musiqi sözləri yazıb, lakin gizli saxlayıb bunu. həmin vaxtlar ən çox təsirləndiyi jeff buckleyin "grace" adlı musiqisi olub. ümumiyyətlə, elton john, David Bowie, Jeff Buckley, Arthur Russell, Leonard Cohen, Leon Russel, Tom Waitsdən çox ilham alıb.
əsas ilk musiqisi "another love" ilə məşhurlaşdı. adamın ürəyini parçalayan musiqidir. həm sözlər, həm melodiya, həm klipləri ilə. bir də zwettie edit versiyası var ki, original mahnıdan daha çox dinlənilib.
Tom haqqında çox uzun-uzun entrylər yaza bilərəm, amma çürütməyim mövzunu. bir dönəm bayaa bi fanatı olmuşam, bütün musiqi, intervyularını bir playlistə yığmışdım. şirin aksenti var. seviləsi insandır.
həmçinin gözəl muisiqi və kitab zövqü var. bir dönəm ay ərzində ən çox dinlədiyi musiqilərin siyahısını paylaşırdı insta səhifəsində. *radiohead*i də tom sayəsində kəşf eləmişəm...
Another Love offical video-
(youtube: )
Another Love Zwettie edit-
(youtube: )
Another Love short film-
(youtube: )
əlavə olaraq sparrow, can't pretend, wrong crowd, magnetised, son albomundan olan money favorimdir. Grow old me lyricsi isə şipşirin.
bu sifarişi verən: haumea
*hayao miyazaki*nin oğlu *goro miyazaki*nin rejissoru olduğu anime. 2011-ci ildə *studio ghibli* tərəfindən ekranlara çıxarılıb.
Umi'nin kapitan atası koreya mühararibəsində vəfat edib, anası isə professordur. Umi bir gün atasının evə qayıdacağı ümidi ilə hər səhər *flama*lar qaldırır.
Həmçinin Məktəbdə köhnə klublarının uçurulmasına qarşı mübarizə aparırlar. Bu müddət ərzində umi və shun adlı oğlan arasında süvgi qığılcımları olur. Lakin ikisinin arasında yanlış anlaşılmış qohumluq bağı ortaya çıxır və işlər qarışır.
ilk olaraq, filmin vizuallığı can alır. çox gözəl görüntüləri var. musiqilər və *seiyuu* seçimləri də öz yerində. izləmək insana zövq verir.
fun fact, animedəki üç bacının adı - riku, umi və sora "torpaq", "dəniz" və "səma" mənasındadır.
Uminin hər səhər qaldırdığı flamalar "sizə xoş səyahətlər arzu edirəm" anlamındadır.
əksər studio ghibli animelərindən fərqli olaraq burada fantastikaya heç yer verilməyib, amma belə də gözəldir.
"-gələcəyi arzulayaraq keçmişini unudan insanın gələcəyi ola bilməz."
Fəxri Xiyabanda dəfn olunmuş şair. məzarı üzərində başdaşı yoxdur, "Mən burdayam ilahi..."*
xitabdan sonra vergül qoymayıblar, burada deyil, burda yazılıb
deyə bir yazı var. altdan da belə bir cümlə: "məzarıma nə başdaşı qoyun, nə heykəl.
bir cüt ayaqqabı qoyun, ayağıyalın geyib getsin..."
və yanında bir cüt ayaqqabı heykəli.
"*mən burdayam, ilahi*" yazıçının son kitabının adı, altdakı misralar isə 24 yaşında yazdığı şeirmiş.
Fəxri Xiyabanda gəzərkən məzarı gördüm, maraqlı gəlmişdi deyə google search elədim. Səməd Vurğunun oğlu imiş yazıçı.
şirin qırmızı lobyalardan hazırlanmış əzmə. yapon mətbəxinə aiddir.
*dorayaki*, *daifuku mochi*, *dango*, *taiyaki*, *manju* *anpan* və s. kimi yapon şirniyyatlarımın içinə doldurulur.
anko əsasən azuki lobyalarından hazırlanır ki, bunlar da balaca, şirin qırmızı lobyalardı.
2 növzu var:
1. Tsubu-an: burada lobyalar nisbətən diri qalır.
(youtube: )
2. Koshi-an: pasta hazırlanarkən əzilir, ona görə tam püre halında olur.
1974-cü ildə jacques rivette rejissorluğu ilə çəkilmiş 3 saatlıq fransız yeni dalğası filmi.
3 saat gözünüzü qorxutmasın, film axıb bitir. "nə izlədim mən?" mooduna düşməlik əyləncəli bir filmdir.
kitabxanaçı celine və illüzionist julie təsadüfən parkta qarşılaşıb tanış olurlar. aralarındakı bağı gücləndirib yaxın dost olurlar və fantastik macəraları başlayır. Parisdə Viktoriyan tərzdə bir evdə magic konfetlər yeyirlər və qəribə hadisələr olur. trajikomedik hadisələr bir-birini izləyir. hər dəfə fərqli gedişat, fərqli hekayələr.
film 3 saat olsa da, sürreallığından dolayı qətiyyən sıxılmadım. hekayəsi qatmaqarışıqdır, lakin izləməyə dəyər kült filmdir. hətta bəyəndiyim tək-tük komediya filmlərindən biridir deyərdim. filmi əylənmək üçün izləmişdim, ona görə yazmalıq çox da bir şey yoxdur.
işgəncədir, sözün əsl mənasında. dərdini kimə desən başa düşməyəcək kimi hiss edirsən. etməyin zəruri olduğu işlər var gündəlik rutinində, ancaq heç nəyə taqət və marağın olmur. heç nədən zövq ala bilməmək də adamı mental və fiziki yorğunluğa sürükləyir. nə istədiyi heç özün də bilmirsən.
2019. ildə 4-5 ay heç nədən zövq almayaraq keçirmişəm. sonra necəsə keçib getdi, xatırlamıram. amma həmin vaxtları günlüyümə qeyd etmişəm. oxuyub keçmişdəki mənə baxdıqca özümə yazığım gəldi. qatmaqarışıq duyğularımdan bir neçə abzas: "5 noyabr 2019, saat 12:56, alt bufetdə oturmuşam, kofeylə bulkamı içdim. çox pis hiss edirəm özümü, daha doğrusu heç nə hiss etmirəm. Sanki bir boşluğun içindəyəm. Ağlamaq istəyirəm, çığırmaq istəyirəm. Ama səsim çıxmır, göz yaşlarım var, ama onları gizlətməyə çalışıram. Öz halımdan başım çıxmır. Niyə axı belə oldum? Yenə nə duyğusallıqdı bu? Özümdən aslı deyil. axı niyə? Niyə? just try to don't give a fuck. Səbəblər var, həmdə çox. Boşuna özümü yıpradıram. Çox emosional və duyğusal, həssas olmuşam. Rahat yata bilmirəm, içimdə nəsə var məni boğur, ürəyim pis olur, gözüm dolur. Kaş səbəbini bilsəmdə yox eləsəm. Həqiqətən özümü çarəsiz hiss edirəm. Özümə etiraf edə bilmədiklərimi bura yazıram. Ruhən çox dağınıq, boşluq içərisində, heçnəyi vecimə almayacaq tərzdə hiss edirəm. Sanki nəsə boğur məni. Səbəbini bilmirəm, ümid edirəm ki tezliklə keçər, bu yazıya güləcəyim günü gözləyirəm. Bilmirəm nədi məni sıxan, ürəyimə yük olan. Sadəcə hər şeyin tezliklə bitməsini istəyirəm. Yoxsa tək çıxış yolum intihar olacaq. Hər gecə yatanda bəlkə sabah hər şey daha yaxşı olar deyirəm, amma olmur. Boşuna ümidlənərək günü-günə calayıram. Sadəcə ruh kimi gəzırək. Baxışlarım donuq və boşdur, görürəm güzgüdə. Heç nədən zövq alıb əylənmədiyim üçün həyat enerjim ölüb. Ağalamağa, sakitləşməyə ehtiyacım var. Kimsə məni anlamırmış kimi hiss edirəm. Dərsləri oxuya bilmirəm, fikrim yayınır. Ama qiymət almalıyam. Zibil! Hər şey qarışıb bir birinə. Gün başlamamış beləyəm. Bilmirəm nədi kefimi pozan. Yuxum çox narahat olur, yata bilmirəm və iki həftədir hər gecə ağlayıram səbəbsizcə. nəsə sıxır məni ama bilmirəm nə.... bu qədər həssas olmamalıyam, lənət olsun. Heç nədən zövq ala bilmirəm, nə serial, nə film, nə kitab, nə dəki musiqi, sadəcə kafamı dağıtmak için. Onlar da yaramır, gərəksiz səs-küy olur beynimin içində. Ancaq yerin içində uzanıb yorğana büküləcək mooddayam. Nəysə, getməliyəm.. i hope everthing gonna be okay..."
günlüyümü itirmək ehtimalını nəzərə alıb bura da atım bu yazını. gələcəkdə yenə gəlib sözülükdən oxuyaram.
təxminən 5-6 yaşım olan olan vaxtlar imkanımız çox zəif idi. atam hələ təzə-təzə banka işə girmişdi. 2 yaş böyük bacım mənə öyrətmişdi ki, atamdan heç nə istəmə alması üçün, pulu çatmır deyə pis olur atam. maaşını alanda özü alacaq*
həqiqətən də alırdı
.
bir dəfə həyətdə oynayanda atam soruşdu ki, nə alım sənə? mən də bacımın sözlərini xatırladım, "heç nə istəmirəm" dedim. amma ağlım kəsmirdi deyə yoqurt sevdamdan keçə bilmədim, "amma maaşını alanda mənə yoqurt alarsan, indi pulunu xərcləmə" dedim.
atamın gözləri dolmuşdu, heç nə demədi, gülümsədi. o baxışı unuda bilmirəm əsla... çarəsizlik, kədər və sevgi dolu idi. axşam işdən gələndə çoxlu yoqurt almışdı.
elə bilirdim maaşını alıb, sevinirdim...
2007-ci ildə isveçdə qurulmuş post/indie rock qrupu.
qrupun yaradıcıları *Leif Eliasson*(gitar) və *Jakob Nilsson*(gitar, vokal və piano) orta məktəbdən dost olublar. bir neçə ay sonra jakobun kiçik qardaşı oskar qrupa qatılaraq bassda ifa edir, daha sonra drumsa keçir. 2011-ci ildə *Simon Axelsson* qrupa qatılaraq bassı öhdəsinə götürür.
indiyəcən 3 albomları yayımlanıb: resistance in futile (2011) in silence we yearn (2015) oscillation (2016)
bu da qəşəng mahnılarından bəziləri:
Oh Hiroshima - Ellipse
*show me a dinosaur* qrupunun "show me a dinosaur"(2016) albomlarının üz qapağı.
şəkli ilk görən andan estetikasına heyran olmuşdum. marağımı yenə bilməyib qrupa mail yazaraq əsərin kimə məxsus olduğunu soruşdum.
rəsmi qrupun gitaristi *pavel gorshkov*un atası çəkibmiş.
yazdıqları cavab maili: " Hey Nellie*
Nellie simvolik olaraq yazdım
,
Thank you for the kind words!
This painting is made by the dad of our guitarist Pavel. We were happy to find it in his workshop and make a photo of it from which we made a cover art later.
george orwellin "1984" kitabında müharibə haqqında belə yazılıb: "mahiyyət etibarı ilə müharibə yalnız insan həyatını deyil, insan əməyinin nəticələrini də məhv edir. müharibə - kütlənin yaşayışını yaxşılaşdırmağa, onu inkişafa qovuşdurmağa imkan verən maddi sərvətlərin dağıdılması, puç olması, səmanın əsginliklərində və dənizin dərinliklərində məhv edilməsidir. hətta silah-sursat döyüş meydanlarında sıradan çıxmasa da, onların istehsalı insan əməyini boşa xərcləməyin, əvəzində isə heç nə istehsal etməməyin ən rahat üsuludur."
*vaişnavizm*də *krişna*ya təklif edildikdən sonra maddi haldan spritual hala keçən qida. prasadam *sanskrit* dilində "mərhəmət" deməkdir.
*bhaqavad gita*da krişna belə deyir:
"Siz mənə məhəbbət və sədaqətlə yarpaq, gül, bəhər yaxud su təklif etsəniz mən bunu qəbul edərəm".
Krişna şüuruna görə *fədai*nin krişnaya qida təklif etməsi məhəbbət əlamətidir.
krişnaya ən təmiz qidalar təklif olunduğundan, siyahıya ət, balıq, yumurta *
rüşeym olduğu üçün
salınmır. anlayacağınız üzrə, krişnaya vegeterian qidalar təklif edilir. qida krişnaya təklif edildikdən sonra bir neçə dəqiqə hare krişna *mantra*sı (#151741) oxunmalıdır.
çox dadlı olur, dəhşət dadlı. krişna məbədinə gedəndə yemişdim, çörəklərinin dadı hələ də damağımda qalıb...
)
