Son yazılanlar
Hazırki streak: 0 gün ardıcıl post yazılıb.
Rekord: 7 gün ən uzun ardıcıllıq.
Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
Tip: gecə quşu
Pik saat: 02:00
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
Səviyyə 1: Yeni
XP: 92 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 8 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
Təxmini söz sayı: 35,583
Toplam simvol: 213,496
Orta entry uzunluğu: 426 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0.5 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
layiq olduğun yerdə, qəbirdəsən. çəkdiyin əzabın minlərlə qatını bu dünyada görüb getməyini istərdim amma buna da şükür. gorbagor olduğun günün ildönümünü bu il ot duşi qeyd elədik. qəbrinə gəlib başdaşına bir tüpürmək istərdim əslində, amma ona da dəyməzsən. dünyadakı ən şərəfsiz adam.
artıq 2 həftədir ki təzə şəhərimdəyəm.
illər öncə qurduğum xəyalları indi yaşayıram.. olduqca gözəldir hər şey.
hazırda bakı talassemiya mərkəzində məsul vəzifədə işləyən, o zamanlar isə 5-10 manat artıq qazana bilsin deyə əlavə gecə növbələrinə qalan bir həkim yoldaşım vardı, tanıdıım ən vicdanlı insanlardan biridir. illər öncə mənim gələcək haqqında bu xəyalları qurmağıma olduqca yardımçı olmuşdu. bir gün mənə demişdi, " change, dünyada ən gözəl hisslərdən biri heç kimsəni tanımadığın yad bir şəhərdə təkbaşına yaşamaq, həyat qurmaq, orda hər şeyə yenidən başlamaqdır. get burdan change. bizim zamanımız keçdi, bir qarın yemək üçün xəyallarımızdan vaz keçdik. sənin isə şansın var. həyatda edəcəyin ən böyük səhv bu xəstəxanada qalmaq olacaq. get."
bu günlərdə onu tez-tez xatırlayıram.. onun yaşamaq istəyib də yaşaya bilmədiklərini mən onun əvəzinə də yaşamağa çalışıram. bir gün yenə görüşəcəyik və bu haqda ona uzun-uzadı danışacağam...
indi pansiondayam, sahibi və qızı yaxşı insanlardır.. dostlaşmışam. iş yerimə də alışmağa çalışıram az-az..
və əlbəttə yeni macəralar.
xoş gəldin yeni həyat.
ilk görüşməmizdə onun sonuncu stipendiyasını çəkməyə getmişdik. antalya pərdə evinin yanındakı bankomata. ordan qalan çekləri saxlamışdım 2006-cı ilə aid.
belçikadan gətirdiyi maqnet. yaponiyadan gətirdiyi sakura ətirli pambıqlar, uğur gətirən zəng və bir cin. bunların hamısını anam saxlayır, gizlədir məndən. hərdənbir görürəm onun nəzarəti altında.
ən vacibi isə bir kitab. ayrılandan sonra o kitabı qaytarmağımı istədi. bəhanə edərək dəfələrlə görüşdük. nə mən qaytara bildim nə o istədi sonra. axırda şərt kəsdik. bir gün onu heç bir zaman görmək istəməyəcəyimi hiss etdiyimdə onu çağırıb o kitabı ona qaytarmalıyam. aramızdakı şərt beləydi. illərdir məndədir. az qalıb o kitabı qaytarmağıma..
seks üzərindən diqqət çəkməyə çalışan mənasız facebook qrupu.
yoldayam gedirəm yeni şəhərimə. yenə bir son, yenə bir başlanğıc.. bəlkə də belə şeylərdir həyatı maraqlı edən.
bu gün gedirəm. amma nədənsə içimdə acı yoxdur. sanki sabah yenə buraya qayıdacağam. orada məni nə gözləyir, heç bunu da düşünmürəm. böyük bir boşluq içindəymiş kimi hiss edirəm. heç nədən zövq ala bilmir, sevinə bilmirəm...
mənə heç verilməyən sual. zordu? zordu.
yaşadığım ölkənin insanları. necə də xoşbəxtdirlər..
təzə bir mabel matiz mahnısı. no comment.
)"təzəsi kəşf olundu köhnə unuduldu, eh vəfasız dünya.. amma mən səni unutmamışam yalnız və gözəl planet mars, keplerlər sizin olsun mars mənimdi!" deyə bir düşüncə ilə qarşılıq verdiyim tost.
nə gün idi ilahi, nə gün idi...
axmaq bir diqqətsizlik ucbatından əməlli bir miqdar pul itirdim. düşünürəm ki bütün bunlar hamısı nəzərin nəticəsidi, bəli nəzərə inanıram, başqa cür mən bu diqqətsizliyi edə bilməzdim.. nəticə etibarilə olan oldu. ürəkdən sevinə də bilmədim sonunda tətilə gedəcəyimə.
doğru-düzgün heç nə yemirəm, ürəyim sıxılır, hər şey bir-birinə qarışıb.. təzyiqim düşür, sağlamlığımdan əsər qalmayıb. bütün bunlar azmış kimi, ətrafımdakı insanların kaprizləri ilə uğraşmalı oluram. hansı ki, işimin düşməyəcəyini bilsəm 1 saniyə belə üzlərinə baxmazdım. son zamanlarda mənə insandan daha çox murdar donuzları xatırladırlar.. hələ içlərində biri var ki o məşhur əcaib heyvanlara bənzəyirsən mahnısı sanki onun üçün yazılıb.. lakin özünü dünyanın ən yaraşıqlı insanı hesab edir. bu özgüvən məndə olsaydı daş üstündə daş qoymazdım. eh dünya dünya...
nə isə ki, anamı görəcəyəm inşallah...
gözəl günlər yaxındadır. bu ilin məni məhv etməsinə izin verməyəcəyəm.
ağlıma sadəcə tək bir ad gəlir: johann sebastian bach sevən gözəl insan. eşq olsun sənə.
həyatda dəyər verdiyim, həmişə yanımda olacaq 2-3 dostumdan biri.
əvvəla fon musiqisi:
)əksəriyyət yazarlar üçün özünün necə bomba olduğunu göstərmək, diqqət çəkmək, tanınmaq, oxunmaq istəmək. mən də diqqət çəkmək istəyirəm yəqin, daha özüm üçün aydınlaşdıra bilməmişəm. daha çox günlük kimi istifadə edir, ürəyimi boşaldıram buraya. elə həyati bir məqsədim yoxdur.
yenə mən gəldim günlük. sabah işə getməliyəm, növbədəyəm.. heç yatmağa vaxtım olmayacaq. amma yenə də yuxum gəlmir. danışacaq kimsəm də yoxdur.
o gün oxudum ki yuxusuzluğun tək səbəbi depressiv düşüncələrdir. bilmədim buradamı oxudum. nə isə. bunlar boş şeydir. son zamanlarda məni sıxan şeylərdən bəhs etmək istəyirəm.
bu gün gəzintidən qayıdarkən maşında onun əllərinə baxdım. əlinin birini uzatmışdı mənə tərəf. birdən toxundu mənə. ildırım vurmuş kimi əlini çəkdi. ondan sonra diqqətimi cəlb etdi. sol əlində xal var idi. sənin əlində olduğu kimi. birdən dəli kimi ağlamaq tutdu məni. özümü ələ aldım. gənclikdə caspian adında indi xatırlamadığım hansısa mərkəzin önündə məni gözləməyin, gəlib əlindən yapışmağım və parka doğru getməyimiz, gecə lampalarının və maşınlardan gələn işığın müşayiətində sənin əlinə baxmaq. daha da bərk yapışmaq, barmaqlarımı keçirmək barmaqlarına. nə biləcəkdim illər keçəcək və o anlardan ötrü it kimi darıxacam. kaş ki bunu biləydin. səni necə sevdiyimə inanaydın. sənsiz yaşaya bilmədim. indi də yaşamıram. bu sadəcə mövcud olmaqdı.
o gün dostun dedi. onunla da aranız dəyib. həyatdakı səni sevən tək məsləkdaşını, dostunu, sənə daim kömək edən o insanı da itirdin. artıq gözündən düşmüsən. necə yaşayırsan sən axı? nə etmək istəyirsən.... görmürsənmi səni artıq heç kim sevmir? boğazına kimi çirkə batmısan. yazığım da gəlir, amma kömək də edə bilmirəm.
bu günlərdə baş verən yeganə yaxşı şey- burdan nəhayət ki çıxıb getməyim olacaq. bu şəhəri nə qədər çox sevirəmsə, iş yerimə də bir o qədər nifrət edir, özümü yad hiss edirəm. ümid edirəm bir gün bu şəhərə yenidən qayıdaram...
heç tanımadığım bir insan 2 gün sonra mənə qonaq gəlir. dəvət etməyimin səbəbi sadəcə özünü tək hiss etdiyini yazması oldu. gəlsin dedim, bəlkə kefi açılar, mənim də başım qarışar.
kaş ki böyük bir evim olardı bütün gün evimə qonaqlar gəlib-gedərdi...
bu son günlərdə özümlə tək qalmaq istəmirəm günlük. tək qalan kimi milyonlarca sualla öz-özümü sorğulamağa başlayıram və bundan dəhşətli heç nə yoxdur.
hələlik bu qədər.. editləyəcəyəm.
sadəcə azərbaycanda rast gəlinən reallıq. bəlkə də bir az türkiyədə.
bu gün getdiyim bir gəzintidə 2 nümayəndəsi ilə qarşılaşdığım insanlar toplusu.
normal meşə gəzintisinə gəliblər amma hərəsinin üzündə tonlarla pudra və kirşan var idi, mənə jokeri xatırlatdılar. hələ biri üzünə sanki bir divar çəkmiş, dəri rəngindən 2-3 ton açıq kremlər istifadə edərək rəngini ağartmağa çalışmış və bunda olduqca uğursuz olmuşdu.. üzlərinə baxdığımda mədəmi bulandırdılar... ağızlarını əyərək, nazlana-nazlana danışırdılar. gülməkdən özümü zorla saxladım. belə insanlarla bir evdə, bir damın altında necə yaşayırlar görəsən?
nə bilim amma di gəl ki, ikisi də qat-qat xoşbəxtdi məndən. bəlkə elə ən vacibi budur.
Son bəyənilənlər
