futbolda qapıçı olmaq

uşaqlıqdan bəri sevilməyən şey. mən qapıçı durmaq olayında topa uçmağı çox sevirəm. həmişə bizə deyirdilər, qapıda durmağın əsas qaydalarındna biri orta sahədə belə topu izləməkdi. bəlkə oyun boyu topu izləsək sıxılmazdıq. uşaqlıqda buraxılan qolların çoxunda topdan qorxma müşahidə edirdim. bir şeyi diyanmadan müşahidə edəndə, öyrəşməyə başlayırsan. qorxunu qoyum qırağa, sənə cringe ya da şit gələn şeylər tatlış gəlməyə başlayır.

ehtiyat qapıçılar haqqında yazacaqdım. mənə çatmayan şey, bir qapıçının niyə əvəzləyicisi olasan? onsuz da qapıçılıq yetərincə sıxıcıdırsa, ehtiyat skaneykasında oturmağa nətər tab gətirirsən amk bütün oyun? dünyada nə qədər klub var. atıram, barcelonada ehtiyat qapıçısısan. yaşın da 25-26. ala sən barcelonada ehtiyatda otura bilirsənsə, hansısa avropa komandasında əsas heyyətdə ola bilərsən də? niyə pox qoyursan ki, öz kariyerana? yoxsa monarxial sistemdeki kimi gözləyirsən qapıçı ölüb eləsin amk? sikdir get başqa komandada futboluvu oyna da ala?

işləmək

son aylarda vacib olduğunu anladığım şey. vacibliyindən əlavə ən yaxşı baş qatma aktivitesi. işləməyə aktivite olaraq yanaşıram. çünki, məni çıxa bilmədiyim boşluq halından xilas edir. üstünə də yorur. bir ara sırf yorulmaq üçün saatlarla gəzirdim. indi ona da axod qalmayıb. işləməyin müsbət tərəflərindən biri də odu ki, sosiallaşaraq yorulursan. min cür adam çıxır qabağına, bu da işin əyləncəsidi. priz kimi bir şeydi, nə olacağını təxmin etmək olmur. belə işlər əladı. favorim ofisant durmaqdı. qış aylarımın vazgeçilmezi. tanımadığım xalaşka masasında rumka rumkaya getdiyimi də xatırlayıram, hansısa mənasız sözə görə dalaşdığımı da. əsası odu ki, günün soninda cibində 3-5 nəsə olur. ən ölüsü siqaret pulunu çıxarda bilirsən. bu aralar kasadçılıqdı. məhərrəmlik üzündən toylar olmur. nə vaxt sıxıntıdan divara dırmaşırdım, ofisant qaqaşlara zəng edirdim, yer varsa gəlim durum. ofisant və adminstratorla aranı yaxşı tutmaq tövsiyə olunur. indi nə vaxt sıxılıram, gedim içirəm. alışqanlıq halına gətirmişəm, qopa bilmirəm. işssizlik adamı patıya zada oturdar. son vaxtlar beləyəm, bir gün damara oturmasam yaxşıdı.

sözaltı günlük

təsadüfən. bu gün təxmin etdiyimdən daha fərqli şəkilləndi. heç istəmədiyim tərzdə. səki oturub barcelonanın oyununa baxıb bitirəcəkdim. ikinci səfr atam siqaret çəkdiyimi tutdu. üzərimdən ata təsirini qırıb ata bilmirəm. onsuz da bilir siqaret çəkdiyimi. arada deyir az çək zad. ama qarşılıqlı çəkməmişik. çox qəribə münasibətimiz var. səki zarafatlaşırdıq, bir-birimizə əl qol atırdıq blə birdən əlin atdı göt cibimə, orda da siqaret paçkası. biraz da içkilidi. camaatın içində qayıdasan ki, sən siqaret çəkirsən zad. bir dəfə də tutmuşdu. çıxartmışdım ki, ld çəkirəm. demişdi ala özünə hörmət qoy ld nədi? hərdən çox çizgili danışır baş aça bilmirəm. üstünə üzülürəm. bu sıralar işləyib eləmirəm deyə onun pulundna yeyirəm. siqaret çəkdiyimi görməsi təsir etdi ki, bunun puluynan almışam paçkanı və özü bilir. dedim uşaqların siqaretidi başın bağladım. hərdən soruşanda da deyirəm azaltmışam çox çəkmirəm. heç nə demir. başa düşür ki, qanımız eynidi mq. aramızda çox qəribə bir bağ var. məndən çox yığdığını hiss edirəm. çünki, anlaşa bilmirik. hər dəfə dediklərini itələyirəm. sadəcə əyləncə, zarafat anlayışlarımız üst üstə düşür də, bu aralar zarafatlaşmağa axod yoxdu deyə başın buraxmışam. istədiyim kimi ola bilmirəm, bəzən etdiyi zarafatlara ucadan gülmək gəlir içimdən özümü sıxıb saxlayıram. tez hiddətlənib, tez sakitləşirik. elə bil ikimiz də hərdən kişi olduğumuzu isbata yetirmək üçün yüksəlirik. bu söhbətin başın buraxıram da, yaxın zamanlarda çox agresif olmağa başlamışam. onsuz içkidən başım ayrılmır, son aylarda full içirəm. içkinin verdiyi cəsarətlə kankret olaraq ağzımın danışığın bilmirəm. cringe, iyrənc xarakterə dönüşmüşəm. empatiya qura bilmirəm, başqasını camaatın yanında pazor edirəm sonradan çatır, gedib üzr istəyirəm ama nə faydası? bu aralar başqalarından anlayış gözləmək istəyirəm, partlamadığım insanlara bir anda partlaya bilərəm. həlledici məqamların insanı olmaq ağır gəlir. mənə məsuliyyət yüklənməsini deyil də, o məsuliyyəti özüm almağı istəyirəm. zamanla hər şeyi qaydasına qoymağa çalışacam deyib, başın bağlayıram günlərin. Barça da sondəqiqələrdə soxub qələbəni alıb. narazıyam. ferran torresi düz mövqedə oynatmır qəhbələr. daha effektiv ola bilər soldansa. lewandovski nədi ala, qocadı blə götün tərpədə bilmir yetim. onsuz torres citydən 9 nömrə olaraq gəlmişdi. soxum ağzıva ay barcelona

ikili münasibətlərin alınmama səbəbləri

bir-birlərinin düşüncələrinə təsir etmələri. bir münasibəti qırılma nöqtəsinə gətirə biləcək şeylərdən biridir. biri ilə münasibətə girdiyin zaman onun düşüncələrini önəmsəyirsən və nələrisə hədər verirsən qarşıdakının xatirinə. ya da lap başdan insanlar özlərini tapmadan münasibətə girirlərsə işlər qarışır. münasibət yaşadığımız şəxs biraz stratejik davranırsa zamanla mənimsədiyin ya da sənə məntiqli gələn şeyləri itələməyə başlayırsan. və ya aydın olur bütün hiyləgərliklər sənə. buna böyümək, olgunlaşmaq deyilir. məsələn bir vaxtlar heç bir şey deyilməməsi lazım olan zamanları təkcə qarşıdakı bilirdisə, sən ilk başda onun yaratdığı ani təsirin divarları arasından çıxandan sonra münasibət daxili soyuqluq yaranmağa başlayır. münasibətlərin uzunömürlü olmasına da kömək edir susmaq. susmaq gərəkən anı tutuzdura bilmək. amma, heç səmimi gəlmir mənə. onsuz da zamanında susmasa idi, bir yerdə deyildiniz. birinə təsir etməyi bacarmaq xoşbəxt edir adamı. təsirindən çıxarmaq istəmirsən qarşıdakını. hər şeyin öz yerini alması nəticəsində isə yeni qurbanlar axtarışına çıxacağıq.

üzeyir mehdizadə vs namiq qaraçuxurlu

bir nəsil deyim sizə bu ikisinin rəqabətində paydaş olmuşdular. bir vaxtlar ölkədə insanlar üzeyirçilər namiqçilər olaraq ikiyə ayrılmışdı. hətta, mən belə. dayım oğlu namiqə qulaq asırdı, mən də üzeyirə. kasetlərin zadın alırdıq, babat fanat idik. yaşımız da heç 11-i keçməzdi belə bir şey. hələ bu ikisinin də rəvayət adında musiqiləri vardı. mən üzeyirinkin əzbərləmişdim, dayım oğlu da namiqinkin. çıxırdıq oxuyurduq, münsiflər heyyətimiz zadımız da var idi. kim qəşəy oxudu eliyirdik. mənim bəlkə də sənətlə maraqlanmağımda bəlkə böyük damğası olmuşdu. ilk dəfə idi ki, bir adamın musiqilərin zadın sevərək əzbərləyirdim. hələ babat həvəsə də düşmüşdüm, musiqi bəstəsi zad da yazırdım. mənimkilər üzeyirin stilindən daha çox namiqinkinə oxşayırdı. bunu da cəmiyyət sayəsində mənsədiyim kodlara bağlayıram. belə-belə zaman keçdikcə üzeyir də unuduldu, indi desən heç xatırlamıram musiqilərini. üzeyirə qulq asan adamlar biraz cəmiyyətdən ayrı görsənirdilər. musiqilərində toxunulan məsələlər namiqçilərə aydın olsa da, həmişə sərtlik adamı avam göstərir. namiqə qulaq asanlar təsbeh sallayıb arada bir meyxana ritmi tutan qaqaşlar idisə, üzeyirə qulaq asanlar çeçenka aykalar idi. uzun sözün qısası ikisi də zor sənətçi idi. uşaqlığımın messi ronaldosuydular.

ahmad pejman

iranda dünyaya gəlmiş bəstəkarlardan. gözəl əsərləri var. bir çox filmlərdə bəstələri istfadə olunmuşdur. bir neçə əsərini sizinlə paylaşıram.

(youtube: )

(youtube: )

(youtube: )

ovod

tərcüməsi at milçəyi olan, irland yazıçı Etel Lilian Voyniç tərəfindən yazılmış roman.
--spoiler--

əsərin baş qəhramanlarından olan arturun ölümü məni çox sarsıtdı. sarsıtmağının əsas səbəbi o öz vəzifəsini yerinə yetirmişdi. taleyi qabaqcadan yazılmışdı, bu işlər şakaya gəlməz. ağrıyacaqsan, əziləcəksən. özü yaxşı da satirik idi. ağrılar içində ucadan qəh-qəhə atmağı öyrənmişdi. məktubda dediyi kimi ondan qorxurdular, qorxduqları üçün güllələndi. cemma kimi əsərin xoşbəxt sonluq ilə bitəcəyini gözləsəm də, daha çox öyüdverici bir formada bitdi. böyüklər hər zaman haqlıdır, ancaq bu onları sadəcə qarşılaşabiləcəkləri hansısa təhlükədən qorumaq üçündür. yaradılışın özündə bir qayda qanun var isə, bu qaydalar ilə ayaqlaşmaq şərt deyildir. bir amması var ki, cəsarət də gərəkdirir. əsər boyunca arturun öz dostlarına və əqidəsinə sadiq qalması. dəyərdimi? mübarizə yolunda xoşbəxtliyi tapmaq. ən azından əmin olduğun bir şeylər var. məktubda yazıldığı kimi, mən xoşbəxt kəpənəyəm,
ölsəm də, ölməsəmdə
padre isə hər zaman iki fikirlilik arasında boğulub qalırdı. bəzən qədərindən ağır məsuliyyətlər almağın nəticəsidir ki, gərək birini incidəsən, nə qədər pis niyyətin olmasa da.


--spoiler--

azərbaycan toylarının olmazsa olmazı

xüsusilə şadlıq saraylarından danışırıqsa hamının bir birinə kiçik yalanlar danışması. orda işləyən bütün heyyətin dolanışıqları belə şeylərdən çıxır. böyük balıq, kiçik balıq söhbətinin məkan halında birləşdiyi yerlərdi hamısı. ümumiyyətlə işçilər ailə və etika çərçivəsində tam olaraq birləşə bilmirlər. ofisantından tutmuş, adminstratoruna qədər hamı bir birindən nəyisə gizlədir. başadüşüləndi, hamı evinə çörək pulu aparmaq istəyir. ofisantın böyük məbləğli çayvoydan sonra öz sevincini gizlətməsi çox təsirlidi. qaqaş elə dayanır elə bil 3 uşaq atasıdı. bilir ki, biruzə versə tutub doğuzduracaqlar pulu ondan. nə qədər iyrənc məkanlar olsalar da, mən yenə də toylarda işçi olaraq iştrakın tərəfindəyəm. aysberqin görünməyən tərəfi. içib götünün açarın itirən daydayın diskoteki mahnısı oynadığı vaxtda hansısa ofisant hər hansı peysərə görə var-yox söyüşü qoymalı olur ki, yaxasın buraxsınlar.

ən yaxşı post rock qrupları

(bax: the evpatoria report)

saudi pro league

özünə və oynadığı futbola hörmət eləməyənlərin gedib oynadığı liqa. ərəblər hər mədəniyyətin içinə pox qoymaqla yetinmirlər, futbol sahəsində də gərəksiz təyziqləri ilə lap poxun çıxartdılar. bu liqaya prim verən bütün futbolçuların götünə qoyum. "qaqa sənə də o qədər maaş versələr sən də gedib oynayarsan da.". bi dənə get sikdir də. nə dəxlisi var ala? avropada oynayanda az qazanırdılar? qazandıqca daha çoxun istəyirsən e ayrı məsələ. nə ilə yetinmirdiniz bomba atmosferə sahib avropa oyunların? adicə çempionlar liqasının qrup oyunlarında açılan plakatlar belə öz sözün deyir ki, avropa futbolu hansı səviyyədədir. ərəbistana baxırsan blə ronaldo götümdən öp, ronaldo daşşağından tutum nə bilim nə. güya ora gedən ərəb nə sikir ala ronaldo qol atacaq/uduzacaq. sırf ronaldonu görməyə gedir, tribunalar dolur içi də böyük boşluq. amerika liqası da bunun tayıdı. futbolu bitirirsən get blə uşaqlıq komandava. əvvəlki doğmalığı dad, sonra da geridə qalan həyatıva fokuslan. güya hansısa ərəb klubu bilmir ki, benzemaya verdiyi pulun yarısın elə reklamıynan çıxaracaq? futbol sahəsinin belə reklam/göstəriş üzərində qurulması, futbol üzərindən hansısa məqsədlərə qulluq edən siyasətin aparılması kankret olaraq ləzzət eləmədi. gözlənilən idi, bir futbolumuz qalmışdı. onun da içinə sıçırlar?