sözaltı günlük

bacarıqlarını itirmək, əvvəlki kimi ola biıməmək dəhşət təsir edir. qocalmaq qorxusu kimi bir şeydi. özümüzə daha az qocalmağımız üçün bir şeylər etmirik. onsuz da olan qalan bir-iki bacardığın şeylər var, onları da zamanla itirirsən. əslində çalışmadığın üçün o qədər də məyus deyilsən. bir bildiyin vardır. əvvəlki məni birazca qısqanıram. klassik söz var e nerde o eskiler. fikirləşəndə getmək istəməzdim, ama istəmədiyim üçün ağrıyıram. adicə bu gün polyadan gəldim. eşşək kimi yorulmağıma baxmayaraq heç nə edə bilmədim. çox narazıyam, qaça bilmirəm. hücuma qaça bilmirəm, müdafiəyə də kömək edə bilmirəm. əvvəllər halısahada ən sevmədiyim insan tipi ortada boş boş dəbələnən adamlar idi. başa düşmürdüm. çünki, mən qaçırdım. indi eyni adama dönüşmüşəm. qaçmayanları qınamıram, mən də qaçmıram uje. hazırki həyatımı o polyadakı adama bənzədirəm. sadəcə yeriyirəm, bir şeylərə tərəf qaçmaq o qədər mənasız və yorucu gəlir ki. elə yerimdə dəbələnim diyanmışam, bir dənə də siqaret yandırıram.

edit: bu entry ağrıdan sızıldayan ayaqlar və yeni kəşf etdiyim (bax: camel)

şükrü erbaş

(bax: birlikdə oturub siqaret çəkiləsi məşhurlar)

jungle heat

mobil strategiya oyunu. çox çoz əvvələrdən oynayırdım. il 2015 zad. birdən ağlıma düşdü yükləyim dedim, əvvəlki hesabımı tapa bilmədim kefim pozuldu. Wifi tutan vaxtlarım idi, qonşu wifisiynen oynayırdıq. clash of clansdan daha çox ləzzət edir. fərqli bir havası var. qıraqlara ölkı bayraqları düzmək olurdu. türkiyə var idi həmişə onu düzürdüm, deyirdim kaş azərbaycan bayrağı da olsa. onu da gətiriblər.-* ordu xaricində qəhraman söhbəti də var idi. dizaynları çox qəşəngdi. mənim favorilərim aligator və el bandito idi. bir dənə də klan daxili nə isə var idi, qırıq qırıq yadımdadı deyəsən klanı globalda kupokda yüksəldirdik və eyni zamanda klan üzvləri bir biri ilə rəqabət aparırdı kim nə qədər kubok yığdı zad. tam yadımda deyil. nə qədər video izlədim tapa bilmədim.

belə oyunların bir başqa özəlliyi klan üzvləri ilə xüsusi bağın yaranması idi. hələ də unuda bilmədiyim klandaşlarımız var. təsəvvür elə də adam deyir, gedim bir dənə səhər yeməyini yeyim gəlirəm klan savaşını edək zad. ama bir də danışmayacağımız üçün qəribə olur adam. həm çox yaxın həm çox uzaq

midlake

hardasa iki il bundan qabaq babat depresiv havalarda idim. dönüm nöqtəsində idi sanki. çox şey ilə yeni yeni tanış olurdum. qəribəlikləri ilə bərabər ağır da basırdı. inanırsan, nə edəcəyimi bilmirdim də. içki ilə tanış olduqdan sonra,qismən geridə qalan günlər də demək olar. çünki, o zamanlar tamamən ayıq başda idim. hər gün evdən çıxıb axşama kimi tək gəzirdim küçələri. oturub fikirləşəndə nətər eləmişəm ala bunu özümə də çatmır. indi 10 gün tək qalanda gijdıllaq oluram, ama o vaxtlar ehtiyac kimi idi. özü də evdən çıxanda hara gedəcəyimi heç bilmirdim, plansız zadsız tərpəşirdim, şəhərimiz də balaca idi, hər yerini gəzirdim demək olar ki. avtobus avtobusun dalıycan, otururdum bir ucdan o biri uca, bax bu səyahətlərdə mənə yoldaşlıq edən musiqi qrupu (bax: midlake)

(youtube: )

vurnuxmaq

günün istənilən saatında büründüyüm ruh halı. blə vurnux da vurnux bu nədi ala. otağın bu biri başından o biri başına tərpəş(b məhlədə əlində simişka gəzən xalalardan daha çox kalori yandırırame), biraz divanda otur sonra xaladelniki aç, götdü başdı şey tapmayanda bir palka onu da söy. uzan yerivə biraz orda sərsəmlə, nətər temadı ala bu. özümü karopkanın içində bağlı saxlanılan sərçə balası kimi hiss edirəm. hiperaktiv olmaqla əlaqəsi yoxdu e. nəsə götüm başın ayrı oynayır.
(bax: insanın içindəki dərin boşluq)

fokus qrup

bir növ məlumat toplama metodudur. (bax: metodologiya)

derek

telefonumda durak deyə oyun var həmişə bildirim gələndə elə bilirəm derek mesaj yazıb.
(bax: güldürən səhv oxumalar)

sözlük yazarlarının tqdk qəbul imtahanında topladığı ballar

270.1 bal. heç vaxt həvəsim olmadı güjdü oxumağa. oxuyanlarla da rəqabət aparmaq istəmirdim. dərslərim həmişə orta olub, dərslərində zəifdi deyə danlaq almamışam. kayfım öz yerində idi o ayrı məsələ. bir şey ki, riyaziyyat müəllimləriynən yola getmirdim deyə özüm hazırlaşdım. axırda da 14 bal yığmışdım zort. nəsə uşaqlarnan sınaqdan zaddan çıxırdıq, nəticələr maraqlı gəlmirdi. tez bazar evə getmək istəyirdim ki, başqa gərəksiz işlərlə məşğul olum. blə marşrutda gedirik qızlı-oğlanlı. nəsə söhbət düşdü ki, kimin hədəfi nədir. niyə hazırlaşırıq zad. hamı bir bir saymağa başladı nə bilim ala biri polis dedi biri həkim, biri tərcümə zad istəyirdi. mən kankret olaraq təkərə düşdüm həmin ortamda. bilmədim niyə hazırlaşıram, məqsəd zad yox idi. heç mənə belə bir şey deməmişdilər.-* nəsə ala mən də bir şey uydurdum ki, bəs japon dili tərcüməçiliyi istəyirəm zad. dedilər ala sən üçüncü kurssan japon dili yoxdu axı orda bir kon zortladım. indi 4. kurs bitir sikimsonik bir ixtisasda lülə quruduram, axtarmaqla məşğulam. kim soruşsa niyə oxuyursan, əsgərliyi yubatmaq üçün deyib keçirəm. digər uşaqlara baxıram çoxusu uje kariyera dalıycan düşüblər, vəziyyət onlar üçün daha fərqlidi deyəsən. hələ polis dostlarımı demirəm, adam saymırlar ala, heç vaxt səmimi ola bilmədiyim insanlar uğurlu olmaq dalıycan qaçırlar. bəzi şeylər yavaş-yavaş aydın olmağa başlayır. əvvəl oturub onlarka kəlmə kəsə bilmədiyim üçün özümü günahlandırırdım, nəyin yanlış getdiyini aydın edə bilmirdim. indi tema başqa cürədi, imtahandan 31 bal yığan arkadaşlarla yolumuza davam edirik.

sevilən yara izləri

sinəmdə olan həzrəti əli qılıncına oxşar yara izidir ki, uşaqlıq vaxtımdan birlikdəyik.

məhlədə (baxma: dondurdu) oynayırdıq. elə bil əl üstü atırdıq axıra qalan 2 nəfər uşaqları bir-bir dondurmağa çalışırdı. dondurulan adamı qərargah adlanan yerə gətirirdilər bir nəfər qoruyurdu digəri də düşürdü qalanlarının canına. nəsə mən də vəhşi kimi oynayıram bu oyunu. belə tutulmamaq üçün hər cürə təhlükəylə üzləşməyə hazıram da. nəsə uzun bi dənə elektrik dirəyi var idi, üstündə də yuxarı dırmaşmaq üçün armaturlar. nətər oldusa qaçanda sürətnən gedib girdim armatura. sinəmə baxdım qan içində. çox az bir fərqnən ürəyimdən yan keçib. mən gijdıllağın da o vaxtlar qozuna deyildi yaraya infeksiya keçər, ölərəm zad. heç nə olmamış kimi davam elədim qaçmağa. (bləə canımdan çox sevirmişəm e oyun oynamağı). nəsə evə gedəndə anam gördü, perkis zad qoydu dəri öz yerini tutdu.

bir gün yaranın silinib gedəcəyindən qorxuram, amma, çətin ki silinə.