sevilən yara izləri

sinəmdə olan həzrəti əli qılıncına oxşar yara izidir ki, uşaqlıq vaxtımdan birlikdəyik.

məhlədə (baxma: dondurdu) oynayırdıq. elə bil əl üstü atırdıq axıra qalan 2 nəfər uşaqları bir-bir dondurmağa çalışırdı. dondurulan adamı qərargah adlanan yerə gətirirdilər bir nəfər qoruyurdu digəri də düşürdü qalanlarının canına. nəsə mən də vəhşi kimi oynayıram bu oyunu. belə tutulmamaq üçün hər cürə təhlükəylə üzləşməyə hazıram da. nəsə uzun bi dənə elektrik dirəyi var idi, üstündə də yuxarı dırmaşmaq üçün armaturlar. nətər oldusa qaçanda sürətnən gedib girdim armatura. sinəmə baxdım qan içində. çox az bir fərqnən ürəyimdən yan keçib. mən gijdıllağın da o vaxtlar qozuna deyildi yaraya infeksiya keçər, ölərəm zad. heç nə olmamış kimi davam elədim qaçmağa. (bləə canımdan çox sevirmişəm e oyun oynamağı). nəsə evə gedəndə anam gördü, perkis zad qoydu dəri öz yerini tutdu.

bir gün yaranın silinib gedəcəyindən qorxuram, amma, çətin ki silinə.

danışma ehtiyacı

əslində bu haqqda çoxdan yazmaq istəyirdim. bu günə qismət imiş. danışmaq zərurətini doldurmaq üçün entry giririk. hərhalda buralarda fırlanma səbəbimiz də budur. ama bu məndə son zamanlar qismən alınır. çevrə çoxaldıqca danışmaq istəyi zirvəyə qalxır, danışacaq insan azalır. təbii mənim də olur dörd divar arasında sıxılıb qalmaq istədiyim zamanlar. Ama həmin anda da axtarırsan, yazdığın bir şeiri ya da bəstələdiyin musiqi sözlərini oxumaq istədiyin, dərdini qucaqlayan insanı. ama tək qaldığın zamanlarda səhv etmə ehtimalın da azalır. götür qoy eləmirsən ya da sözlərini seçmirsən. buna görə tanımadığım insanlara sığınıram. onlarla danışıram ya da əylənirəm. ikiniz də danışırsınız. söhbət bitəndən sonra bütün danışılanlar sıfırlanır sən öz yoluna gedirsən o da öz yoluna. hər şeyin birdən birə silinməsinə baxmayaraq, freud demiş hissetdirdikləriniz qalır bir yanda. xoşbəxt olursan, Bu xaraba dünyada insan olduğun sənə aydın olur.

(youtube: )

peraşki vs qutab

Biri oturaq yeməkdi, digəri ayaqüstü. tez bazar aclığını yox eləmək üçün peraşki ən idealıdı. həmişə yüngülvari acanda ətrafda peraşki satan yer axtarıram. 2 dənəsin acikasıynan at ağzıva fso bomba kimi. Ama bu müqayisədə qutabı seçərəm. hələ yağlı qarın qutabı babat şeydi. qatığın zadın başın burax elə sumaxı topa-topa tökürsən boşqabıva sous əvəzi batırıb yeyirsən. corat qutabı niyəsə xoşuma gəlmir, belə kiçik bufe kimi yerlərdə xalaşkaların bişirdiyi yağlı qutablardan deyirəm. bir dənəsi başım boyda olan. Onların ləzzəti ayrı olur həm corat qutabından yağlı olurlar.
(baxma: oturmuşuq bulvarda, qutab yeyirik, dünyadan danışırıq, çiçəklər açır diyanmadan, müharibələr olur, qutabın yağı axır)

the sea inside

çox sevdiyim bir səhnəsi var. azadlıq anlayışını əla ələ alıb ssenarist.
--spoiler--


şəkilə baxırlar.
o mənim sevgilim idi.
- sevgilindi demək? bəs sonra nə oldu ona?
bir aralar xəstəxanaya gəlirdi. sonra evlənmək kimi axmaqca bir fikirdən söz açdı.
və mən ona çıxıb getməyini, həyatına mümkün olduğu qədər gözəl davam etməsini və məni unutmağını dedim.
- ama onu sevirdin eləmi?
problem bu deyildi.
- necə yəni?
problem, belə bir vəziyyətdə onu sevmək istəyib ya da istəməməyimdi.
- yəni demək istəyirsən ki, onu sevmək istəmirdin çünki…
çünki, sevə bilməzdim
- yəni demək istəyirsən ki, hakimə, iflic xəstəsi olan insanların sevməyə haqlarının olmadığını deməliyəm?
iflic xəstələrindən danışan kimdi? mən özümdən bəhs edirəm. Ramon sampedrodan.

Rosa ilə dialoqu da maraqlı idi. rosa ramonu sevdiyini desə də, məni sevəcək insan ölümümə razı olacaq insandır deyir. yəni birinin sevgilisi olmaq, o məsuliyyəti daşımaq o qədər çətindir ki. hər zaman özünü yük altında hiss etmək. yəqin adam iflix xəstəsi olmasa da eyni fikirdə olardı. xəstə olması onun fikirlərinə maneə deyildi, birinə möhtac idi sadəcə ölüm üçün. ölümdən sonra da bir şey dəyişməyəcəkdi.
(baxma: ölüm de sevdaya dahildir)


--spoiler--

andrew tate

pul qazanmaq istəyirsənsə, pulun başın buraxın e ümumiyyətlə pul haqqında oxumaq istəyirsənsə get iqtisadiyyatçıların əsərlərinə baxın ordan oxu. məsələn bir iqtisadçı var emre alkın deyə. onu oxuya və ya izləyə bilərsən. adam əjdahadı da bildiyin mənim kimi belə şeylərə marağı olmayan adama belə maraqla özünü oxutdurur.

- yoo, mən andrew tate və michaelsondan başqa bir şey oxumaram bu mövzular haqqında.

adamlar bildiyin təmiz mırtlaşırlar. sosial mediadan başqa yerdə görmürük bunları. deməli bir yarraklık var deyilmi? zatən bütün çıxışlarında kinayəli bir aşağılama var, nə dərəcə gijdıllaq olum ki götürüb argument sunum bunlara ki, bəs belə deyil elədi. ha götüvü cır onların gözündə ya losersən ya da beta.

edit: shitpost, dark mizah kimi şeylər uje normallaşdırılıb. gülüb keçirsən. biri şəhid zarafatı edəndə demirsən niyə edirsən. çünki, mənasızdı. bu elemanlar da eynilə.

futbol üzrə italiya milli komandası

(baxma: kaleyi terketmeyen futbolcular)
əksəriyyəti öz ölkələrində futbol kariyeralarına başlayıblar, öz ölkələrində də bitiriblər. dünya tarixinin ən sadiq futbolçuları ola bilərlər. halbuki avropanın digər klublarına getmə şansları olub.
(bax: francesco totti)

nü

Fransız dilində çılpaq mənasına gələn rəsm növü. mənşəyi çox əvvəllərə dayanır, şəxsən mənim ağlıma çılpaq şəkillər deyəndə yunan tanrıları gəlir. bu tipli şəkillər sosial mediada qabağıma çox çıxırdı ancaq belə sənət növünün olduğunu bilmirdim. hətta "nü" sərgiləri də keçirilir dünyanın fərqli yerlərində. sənət olduğu üçün iş zərurəti ilə soyunmaq padlo sayılmır. Hətta əgər bir şəkil çəkiləcəksə insanın çılpaq bədəni önəmlidir. Çılpaq bir insan nü deyil çılpaq insan şəkli nü sayılır. istanbulda belə bu tipli sərgilərə rast gəlmək mümkündü. rəsmlər bir birinə bənzəyir kimi görünsə də hər şəkildə fərqli mənalara çalan estetik görüntülər ortaya çıxır.



Edward wistonun əsərləri:



edit: marağımı çəkmədi deyil. gedim bi karandaş zad alım mən də cızma qara edim.