Son yazılanlar
Hazırki streak: 1 gün ardıcıl post yazılıb.
Rekord: 9 gün ən uzun ardıcıllıq.
Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
Tip: gecə quşu
Pik saat: 00:00
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
Səviyyə 3: Çırak
XP: 329 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 271 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
Təxmini söz sayı: 16,854
Toplam simvol: 101,121
Orta entry uzunluğu: 591 simvol
Kitab ekvivalenti: ~0.2 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
mənasız şəkillər
bir dönəm maraqla qulaq asırdım, faydalı olduğunu düşünürdüm, indi də o fikirdəyəm. amma bir neçə özlərinin müzakirələr etdiyi tipli buraxılışlarını dinlədikdən sonra sadəcə marağımı çəkən qonaqlar olanda dinləməyə başladım. özləri söhbət edəndə həddən artıq çürükçülük etməklə yanaşı, təkrara yol verirlər və çox da bir şey öyrənə bilmirsən.
nə vaxtdır ki, içmirdim, bayramdı deyə bir az qaçırtmış ola bilərəm. emosiyalarımı nə qədər basdırdığımı alkoqol qanımda dolaşanda daha çox anlayıram. necə də şirin varlıqlarıq deyirəm, sırf bir neçə rəqəm dəyişir deyə necə də həvəslə qeyd edirik. rutin həyatımız qaldığı yerdən davam edəcəyi halda hər il eyni həvəs, eyni ümidlər. mən ilk dəfə ürəkdən "xeyirlisi" deyərək girirəm bu ilə. hər dəfə bu sözü dilimdə dediyim halda içimdə öz istəklərim olub, xeyirlisini yox, öz istəklərimi diləmişəm. bu dəfə doğrudan hər şeyi axışına buraxmağı yoxlamaq istəyirəm. axışda olmaq, axışda olmağı öyrənmək istəyirəm. bol-bol anda qaldığım, anı yaşaya bildiyim və ya ümumiyyətlə, yaşadığımı hiss etdiyim bir il olmasını diləyirəm.
ad soyad uyğunluğu xüsusi diqqətimi çəkmişdi
intellektualların istifadə etdiyi təhqir forması. (baxma: səni pis birhüceyrəli)
"small talk"dan yorulmaq, bəzən söhbət əsnasında həmin adamın üzünə otuz iki diş gülümsəyərkən içindən "evdə hansı marka çayı dəmlədiyin o qədər vecimə deyil ki" deyə düşünüb dilinə gətirə bilməmək, yanaqlarının fake gülümsəməkdən ağrıtması ilə müşahidə olunan vəziyyətlərə məruz qalmaq. ikiüzlülük kimi səslənir, hə? welcome to the real world. insan faktoru, sosiallaşmaq tələbatı olan istənilən yerdə yaşanır. gəlin razılaşaq ki, hər nə qədər bəyənilsə də, heç kəs taleh yüzbəyovun yaratdığı "zəhər tuluğu" personajı kimi ola bilməz, olsa ətrafında adam qalmaz. ona görə də, ekstravert olmağa məcburuq. yaxşı bir iş, gələcək təminatı üçün mütləq "svyaz"ların olmalıdır, hətta əlaqələri geniş olan insanlar daha dəyərli hesab olunur və uğur qazanmaq ehtimalı daha yüksəkdir. bukovskinin bir sözünü oxumuşdum: "people empty me. i need to get away to refill." bir az sadəlikdən uzaq səslənə bilər, amma yaxşı bir kitab oxuduqdan, maraq dairəmə uyğun bir podcast dinlədikdən sonra kimləsə görüşüb vaxt keçirərkən gündəlik qayğılarını dinləmək özümü kiçik görməyimə səbəb olur. normal olan şeylər o qədər dayaz görünür ki, gözümə. bütün elə söhbətlərdən sonra özümdən diksinirəm, hətta o adamlardan uzaqlaşdığım anda özümlə tək qalıb "əsl mən" ola bildiyim üçün rahatlıq duyuram. problem odur ki, "əsl mən" dediyim şəxs tənha hiss etdiyi halda belə, bu tənhalığını başqaları keçirə bilmir, həmin o "boşluq" hissini heç nə və heç kəs doldurmur, hətta o boşluğu daha da böyüdür və sən öz boşluğunda itməkdən qorxmağa başlayırsan.
rusların detektiv janrında çəkilmiş məşhur seriallarından biri. rus dilimi inkişaf etdirmək üçün izləməyə serial axtarırdım, diqqətimi çəkdiyi üçün metod'a baxmağa başladım. açıqcası, bəzən 20, bəzən 50, bəzən də 90 faiz anlayıram (hələ ki, 100 deyə bilmirəm), amma mövzusu o qədər maraqlıdır ki, anlamağa çalışmaqdan yorulduğum halda izlətdirir, hətta kəşf etdiyim üçün sevindiyim seriallardan biridir.
zamansız yaşlanmaqdan yaxşıdır.
hər keçən gün içimdə böyüyən, vicdanımı belə söndürən şey. yolda yaxınlaşan hər insana potensial təhlükə kimi baxıram, "müdafiə" rejiminə keçib maksimum yola verməyə çalışıram. o an həqiqətən köməyimə ehtiyacı olan biri belə yaxınlaşsa mühakimələrimi kənara qoya bilmirəm. valideynlərin övladlarına görə narahat olub paranoyaklaşması hissini daha çox anlayıram sanki. onsuz bu dəqiqə kimi dindirsən, "güvən problemləri" var. insanı tənhalığa itələdiyi, hisslərini və vicdanın səsini basdırdığı halda "saf" olmaqdan min dəfə üstün tutulur. bu qədər "atış" gələn və bununla fəxr edən millətin içində güvən duyğusunu itirmək də normaldır, yəqin.
xüsusilə, 20li yaşlar böhranı deyilən bir şey var ki, çəkilmir. bir tərəfdən tez bu günləri ötürüb 30lu yaşlarda keçmək istəyirsən, bir tərəfdən də cavanlığının əlindən sivişib getməsindən qorxursan ki, bir çox hallarda elə də olur.
həyatı boyunca nələrisə gözləyən nəsildə "anı yaşamaq" deyilən bir şey olmur. məktəbə gedirsən, evdəkilərdən "bircə bu məktəbi qurtarsaydı" sözünü eşidirsən, universitetə gedirsən, "bircə bu semestr imtahanları qurtarsaydı" deyirsən və bu döngü davam edir. maraqlıdır ki, döngüdə olduğunun da fərqində olmursan – sistem hər şeyi hazırlayıb qarşına qoyub. məktəb və universitet illərində daha çox təhsili bitirib imtahanları keçməyə fokuslandığın üçün "həyat"ın özü barədə narahat olmursan, səni maraqlandırmır. düşünürsən, necəsə hər şey öz yoluna, axarına düşəcək. amma elə olmur, olmayacaq da. aradakı fərqi universitetdə görməyə başlayırsan: sən metro ilə basabasla gəlib dərsə gecikəndə kimsə maşınını "parkovka" etməyə yer axtaranda və s. iş həyatı bundan daha acımasız olur, çünki artıq "yetkin" bir fərd sayılırsan. onda həyatın şərtləri və etapları bir anda dəyişməyə başlayır, bir zamanlar olmağı gözlədiyin yerdən nə qədər uzaqda olduğunu başa düşürsən. sonra ətrafındakılar hamıdan "gözlənilənləri" bir-bir yerinə yetirir: ailə qurur, iş qurur və s. sən isə bütün bunlara o qədər uzaqsan ki, nəinki bu barədə bir addım atmaq, heç özünü o rollarda görə də bilmirsən. hamı öz rolunu məharətlə ifadə edib alqışları toplayır, sən də səhnənin arxasında işıqla, set-upla başını qatırsan, görünməz olmağı seçirsən, çünki uyğunlaşmaq çətindir.
həm də rus dilini bilməsi ilə fəxr edən insandır. məncə, içində böyüyüb öyrəndiyin dildə danışmağı bilməklə öyünməkdən gülməli şey yoxdur. yox, sonradan öz çabalarınla öyrənib oxumusansa, sən fəxr etməyəcəksən, kim edəcək? məsələn, bizdə türk dilini bilməsiylə fəxr edən çox az adam tapılar, həmçinin türk əsərlər oxumaqla. bir çox klassikləri tərcüməsi daha yaxşı olduğu üçün türkcə oxumuşam, buna görə nəinki tərif eşitmək, hətta qınaq obyekti olmuşam. okay, rusları türkcə oxumaq o qədər də yaxşı fikir olmaya bilər, amma gedib də orhan pamuk, sabahattin ali, oğuz atay kimi yazıçıları orijinaldan oxumaq imkanın varsa, niyə də tərcümə oxuyasan?
hansı universitetə baxırsan, "tərcümə" fakültəsi var, amma ölkədən normal tərcüməli kitab çıxmır. "tərcüməçi" başa düşmür ki, sən bu yazıçı ilə oxucu arasında körpü qurursan, o körpü sınıq-salxaq olsa, oxucu geri qayıdacaq. türklər oturub bir ifadənin üstündə günlərlə düşünür ki, bunu necə tərcümə edim ki, nə mənaya bir xələl gəlsin, nə də orijinallıq pozulsun, ona görə də tərcümə işi yüksək səviyyədədir. bizdə o proses necə gedir, bilmirəm, amma bu qədər effort xərclənmədiyinə əminəm. bir tərəfdən, onlarda rəqabət də çoxdur, bir əsərin onlarla çap evindən çıxan variantı var, biz də kasıbın olanından deyib qanun nəşriyyatın əldə parçalanan kitablarını oxuyuruq. yenə də, rus ədəbiyyatını elə bizimkilərdən oxumağa məcburam, çünki türklərin "mixail" sözünü "mihail" adlandırmasına ürəyim dözmür, gözüm qanayır.
başlıqdakı yazarlar kimi mən də uşaqlıqda heydər əliyevə həsr olunduğunu zənn edirdim. dərs kitablarının ilk səhifəsində üzünü gördüyüm üçün şeirdən zəhləm gedirdi, o vaxtdan anarxist ruhlu olmuşam.
yaradıcı adamlar həmişə kiməsə batır, ona görə də sevilən və kütləsi olan adamları "vecləməmək", "ciddiyə almamaq" çox adamın egosuna müsbət təsir edir, maraqlıdır. şəxsiyyəti barədə bir fikrim yoxdur, gördüyüm qədərilə introvert, qapalı qutu kimi insandır. arada qutusunu açıb hikmət xəzinəsindən kitablar, mahnı sözləri çıxarır. şəxsiyyətini bir kənara qoyub yaradıcılığına və son gördüyü işlərə baxanda təqdir edirəm, amma bir o qədər də düzgün yerlərə çatdıra bilmədiyini düşünürəm. onsuz da dinləyiciləri aşağı-yuxarı onunla eyni fikir sahibi insanlardır, hətta kütlənin bir hissəsi adamı idealizə edib romantikləşdirir, konsertində atdanıb-düşmək üçün az qala yalvarır, nəticədə sənətçinin özünə qarşı da antisimpatiya yaradır. ümumiyyətlə, birini səhnəyə çıxardıb pul ödəməyi "sirk şousu"ndan fərqləndirmirəm.
"retroqrad" konseptini "host"un ikinci dalğasına bənzədirəm, bu dəfə şərait və gənclər tamam fərqlidir. 90ların uşaqlarına nəzərən əllərinin altında resurslar, daha çox azadlıqları və bir o qədər mənasız fanatiklikləri var. ümumiyyətlə, azrap kütləsi özü də toxic gəlir, bizimkilər birini ilahlaşdırmamış yaradıcılığını qiymətləndirə bilmirlər. bu arada, kollablarını çox bəyənirəm, xüsusilə, cəsur nemətovla çıxartdığı treki dinləyib başlığa gəldim. estradanı keyfiyyətli işlərə və öz layihəsinə cəlb etməsi xoşuma gəlir, adamların potensialını üzə çıxardır.
))insanın virus variantı. belə birinə rast gəlmisinizsə, həmin günə lənət oxuyacaqsınız. zira onlara bircə damcı zəif tərəfinizi və ya üzərinizdəki təsirlərini göstərən kimi enerjinizdən bəslənən vampirlərə çevrilirlər və müəyyən periodlarla həyatınıza “soxulmağa” çalışırlar. görməzdən gəlmək, yox saymaq ən qıcıq edən şeylər olduğu üçün gözünüzə çarpmaq üçün etməyəcəkləri şey olmayacaq. belələri heç vaxt səmimi olmağı bacarmadığı üçün sizi belə axmaq oyunlarla ələ almağa çalışır, tələyə düşməyin. birinə heç mövcud olmamış kimi davranmaq qıcıqlandırır, düzdü, amma məqsəd bu olduğu müddətcə rol aparmaqdan o tərəfə getməyəcək. həqiqətən görməməyi, adiləşdirməyi öyrənmək lazımdır. bir əşyaya mənəvi dəyər verib göz bəbəyimizə çevirdiyimiz kimi, insanlara da dəyər verdiyimiz üçün asanlıqla əvəz etmək olmur. “heç kəs əvəzolunmaz deyil” deyilir, amma birinə xərclənən effort və zaman da geri qayıtmır. narsist bu resurslardan bəslənir, onlarsız qala bilmir, onların narkotikinə çevrilirsiniz. qoy elə yoxluq çəksin, öz-özünü bitirsin. sənin problemin deyil.
heç vaxt dövlət qurumunda işləməmək qərarı aldıran təcrübə.
"bax, molla nə öyrədir öyrətsin, dünyada sadəcə bir günah var, bircə dənə. bu da oğurluqdur. Bütün başqa günahlar oğurluğun müxtəlif formalarıdır. sən adam öldürəndə, onun həyatını oğurlayırsan. arvadının ərli, uşaqlarının isə atalı yaşamaq haqqını oğurlayırsan. yalan deyəndə başqasının həqiqət haqqını oğurlayırsan. kələk gələndə, başqasının ədalət haqqını oğurlayırsan."
xalid hüseyni – "çərpələng uçuran"
metroda, busda və ya başqa public yerdə sözaltı profilimdə gəzişmək, öz aləmimdə anonimliyi təhlükəyə atmaq.
plasebo effektini 10 saniyədə tətbiq edən ifadə.
x-ray aparatına çantasını səndən sonra qoyan adamın səni ötüb qabağa keçməsi və çantasını gözləməsi. elə bil özü qabağa keçəndə çanta da möcüzəvi formada teleport olacaq. səy əlində qalmışıq da.
Son bəyənilənlər
