imtahanlarda edilmiş umbaylıqlar

eynən məşhur "meme"dəki kimi oxumadığım yerdən düşdü imtahanda. daha doğrusu, oxuyum, eh burdan da düşməz dediyim və əslində oxuyub yadda saxlamadığım yer.

imtahandan iki gün əvvəl cəza çəkmə məntəqəsinin qabağından keçərkən: jva. Justizvollzugsanstalt almanca. imtahanda düşən şey: jva nədir? danq! visual yaddaş işlədi, həmin kadr keçdi gözümün qabağından.
bir iki texniki səhvlər eləmişəm, amma ümumide 1-ci, 2-ci hissə əjdaha keçib. onları yüz faiz qazanmışam, 3-cü hissədə 15 sualın yarısından çoxuna, yəni 8-ine cavab versən keçirsən. mənim hesablamalarım 9 doğru, 5 səhv, bir dənə sualı xatırlamıram. Ümid edirəm o doğrudur, olmasa belə, yenə şifahi imtahana buraxılıram. inşallah, görək. hər gün milyon dəfə hesablayıram, düz yazdım görəsən? ta ki, imtahanın cavabı poçt qutusunda olana kimi. o da olacaq fevralın ortasına kimi. gözlə ki gözlə. Adhd və gözləmək, bomba kimi kombidir.
Yəni görəsən, ümumi iki hissədən keçib, 3-cüden kesileni şifahiye buraxirlar? bunu bilmirəm. görəcəyik de. keçsəm, super olar. olmasa da heçnə. day vermeyecem, həvəs yoxdu. yaş gedir. başqa işlər var.

almaniya

təptəzə indicə parlamentdə qəbul olunan qanuna görə 5 il normal yaşayandan sonra [təhsil müddəti yarıbayarı hesablanır] vətəndaşlıq ala bilərsiniz. xüsusi hallarda 3 il. və ikili vətəndaşlıq haqqınız da var. yəni Azərbaycan vətəndaşlığından çıxmadan da alman vətəndaşı ola bilərsiniz. plyus bundan sonra doğulan uşaqlar avtomatik alman vətəndaşı olurlar, əgər valideynlərdən biri alman vətəndaşıdırsa.

mənə düşür, alman vətəndaşı ola bilərəm, özü də ən qısa yoldan [ 3 illik şərtlərin hamsını ödəyirəm]. amma istəmirəm, daimi oturumu alım bəsimdi. günəşi də soxsan mənə, dəxli yoxduye, almaniya, isinən deyiləm bundan sonra sənə. Könül bir dəfə qırıldısa, vəsəllam. bir ex-dən, bir də səndən next olmayacaq, Deutschland.

fc barcelona

xavi yaxşı başlamışdı, amma barcelona yenə pre Ronaldinho/messi dönəminə qayıdıb. çox səhvlər vare team-də. başlayaq oyun qaydasından. hələ də paslaşmadan qurtula bilmirlər. blaa, əl çəkin də. bəsdi də, valla, billa olmure, belə. sürətli çıxmaq lazımdı hücuma 3 saniyəyə keç rəqib tərəfə. bir uzun pas açıldın. yoxdu.
ikincisi, çox dəxlisiz oyunçular var. blyaaa, bu sergio Roberto. ala, nə görmüsüz də bunda? mkt arazda ehtiyatda oturacaq oyunçuduye. desələr axşama məhlə-məhləyə oyun var, adam lazımdı, yenə də çağırmaram onu, o dərəcədə nifrət edirəm..zindeyi zəhləm gedir..pox yedi, bir dəfə messiyə realın oynunda [3-2] son dəqiqədə pas verdi, messi də 500-cü qolunu vurdu. vse da. oturub ömrümüzə.
nəysə, güman ki, bir iki ildə belə gedər və xavi ya bu il, ya da gələn il istefa verər. görək nolur. barcelonaya yeni nəfəs lazımdır, hər anlamıya. a-dan z-ə. yoxsa çox şanslar qaçacaq, necə ki çempionlar liqasında roma, liverpool oyunları qaçdı. rahat 2 dənə kubok orda getdi..

yaşından tez böyümək

bu mənə çox deyiblər, amma ilk dəfə 14-15 yaşında işıq idarəsinə gedib evin bütün borc hesabatını çıxarıb sildirəndə, ordakı işləyən qaqaş qayıdıb dedi ki: " yaşından çox böyük hərəkət eləyirsən, elə bil 30-35 yaşın var" mən, əlbəttə, o vaxt heçnə demədim. çünki, nə deyəcəyimi bilmirdim. indi isə 32 yaşım var və həmin qaqaşın dediyi yaşdayam, amma fiziki olaraq. əqli olaraq daha irəlidəyəm, yəni irəlini düşünürəm. 40-45 və sonrasında harda olacağımı [ehtimal olaraq əlbəttə], nə edəcəyimi fikirləşirəm.
bəs, niyə belə oldu və ya olur? səbəbi sadədir. həmişə tək idim və məcbur idim/ buraxıldım bütün problemlərin öhdəsindən tək gəlməyə. atam həmişə işin son mərhələsinə gəldi, yəni qürur duymaq. məktəbdən tutmuş əsgərliyə kimi. əsgərliyin qarantin dönəmini belə 20 qəpiklə yola verən adamam. anam da yazıq neynəsin? mətbəxdən çıxıb ki bir ömür. azərbaycan qadının taleyi nə vaxt üzünə güldü ki? ətrafdakılar da təsəllidən başqa heçnə vermir. doğuş sancısını sən çəkirsən. həyat eynilə hamiləlik kimidir, hamı səni təbrik edir, amma bunun üçün neçə dəfə sikildiyini soruşan yoxdu.

plyus evin də böyük oğlu oldunsa, vəsəllam, hər şey yüklənir belinə. qatarın lokomotivi sənsən. kimsə sənə yol göstərmir, özün yol açırsan. ilklər həmişə sənindi: gələn zərbə də, uğur da. və bir yerdən sonra öyrəşirsən. özünü unudub başqaları üçün yaşayırsan, ailə, ana-ata, qardaşlar və s.

şair özü bəxti qara olsa da xoşdu,
yaşayırsa, bacı, ata-anə ləzzətdi.

bir də bunun üstünə gələn yalnızlıq kombisi. yalnızlıq bir din olsaydı, yəqin ki Allahı mən olardım (baxma: üveys qərani ) (baxma: hamı məhşərə cüt gələr, üveys ora da tək gələr)

alman dilində ən çox bəyənilən söz

Mäuschen (moysxen)- balaca siçan. qızı əzizləyəndə deyirsən. bizim dildə nədənsə bu sözdən istifadə olunmur, siçan və ya balaca siçan. farslarda belə var: mış. bu arada elə farsların mış dediyi şey, elə siçandı. (baxma: gərəksiz bilgilər) bizdə pişik baxır əzizləmə məsələrinə. kim sənə əzizdisə, ona miyoldayırsan (baxma: miau) (baxma: manitin bana miyavlaması şaka mı )

türk dilindən azərbaycan leksikasına atmaq istənilən kəlmələr

Dilimiz bombadı əslində, sadəcə akademik səviyyədə kitablarımız yoxdu və gündəlik hadisələr və hərəkətlər bəsit olduğundan elə bilirik ki, dilimiz kasaddır. Halbuki, fikirlərimiz və düşüncələrimiz sadəcə anlıq olayların nəticəsi olaraq formalaşdığından elə bilirik ki, vəsəllam, elə budu bu dil.

Hə, yeni sözlərə ehtiyac var, kimsə bunu inkar eləmir. Amma daha, birəbir türk dilindən kopyalamaq lazım deyil, sonra ortaya qəribə bir şey çıxır. hər şey avropadan, dolayısı ilə qərbdən gəlirsə, elə yeni sözləri de qərbdən ala. Bilərik. Müsbət tərəfi: ilkin mənbə və türklər də ordan götürüb. Yəni, biz türklərdən bəzi sözləri götürsək, məna itir. Çünki oranın yazarı, mütəfəkkiri o sözü avropa dillərindən borc alanda və ya özü-özündən kəsf edəndə anadolu insanını nəzərə alıb kəş edib. (baxma: göz önünde bulundurmak yaza bilərdim).
Ağzı yaylana-yaylana " yeğeeeennn " deyən adamdan, bütün kəndin bir-birinə keçirdib, sonra mügə anlıda çıxıb məsum dindarları oynayan adama "syon" söz sonluqları bomba kimi də yapışır. Onlar fransızların tion ( syon) söz sonluğunu olduğu kimi qəbul edib, biz də rusların ция-sını siya ilə milliləşdirmişik.
Azərbaycan dilinin ən böyük dərdi əncəbi sözləri eşitdiyimiz dildə yazmaqlarıdı. Eynilə Ruslar kimi. Ruslar bunu edir, çünki latın sözleri birə-bir öz kiril əlifbasında əvəz edə bilmir. Məcbur qalır apple sözünü rusca yazsın. Biz isə əppl, appl və s. Yaz bunu apple getsin də. Təkcə bu söz deyil, doludu gündəlik rəsmi qəzetlər bu cür sözlərlə.

Dilin inkişafı üçün ədəbiyyat və fəlsəfə inkişaf eləməlidir, bol-bol elmi kitablar tərcümə edilməlidir ki, insanlar bilsin nə var, nə yox. Yoxsa, bilmədiyin bir mövzu olur, axtarırsan, öz dilimizdə heçnə tapmırsan, rahat olsun deyə türk dilinə yönəlirsən və tapırsan bir şeylər. O mövzunu hansı dildə ilk dəfə oxusan, elə biləcəksən ki, o dil zəngindir. Çünkü, fikirlərin o mövzu ətrafında ilk dəfə o dildə formalaşdı. sonra da deyirsən ki, dilimiz zəifdi və s. və i. (baxma: abi türk dili yaaa, irmağının akışına ölürüm, biliyommu) eynilə Azərbaycandakı russkiy yazıçnıların düşdüyü gülünc vəziyyət.

türkiyə

Yeməklərinə bir sözüm yox, çox çeşidlidir və dadlı olanları da çoxdu. Amma bu qatıq sevdası (yogurt), blaaa bezdirdi də. Paxlava, zart yogurt, iskəndər kababı zart yogurt, plov, abi yogurt, pasta alio olio, abime bi yogurt.
Axırıncı bursada olanda, bəh-bəhlə bizi apardılar ki, bəs buranın ən məşhur lokantası, nəbilim ən məşhur iskəndəri zad, yemək süfrəyə gələn kimi lanqq qatıq böyründə. Əlimi də vurmadım, elə süfrədə nə vardısa çörək yağ pendir yedim çayla içdim. Çay da çay ola, zəqqum. bildiyin palçıq. onu necə içirlər ala. oturub durub bizim çay mədəniyyətinə şükür eləmək lazımdı. dəmləme çay hara, qaynamış palçıq hara.
Və bir də: sosial şəbəkələrin sayəsində hamı olub yemək ustası. Baxırsan ki, məkan sıradan bir şey, verdiyi şeylər də adi və nəsə ahım-şahım bir şey yox,amma di gəl ki, hər şey bunlara özəl: " tabi, suçuk bize özel (dükandan alıb), özel sosumuz, reçetisi bi bende var ( ketçap su), özel domates ( dükan), özel, özele özel, özelin özeli". Qiymətlər də nirvana. çox təriflənən yerlər filan hamsı boş şeydi.

Hələ bir də tost dedikləri şey. Blaa, bildiyin çörək arası pendir, yumurta, suçukdu da, elə göstəriş edirlər ki, elə bil 3 ulduzlu michelle restoranında nəsə hazırlayıb satır. istənilən mahalle bakalına girsən taparsan ondan.

Kokoreç də heç demirəm. super görsənir, amma dadı bir şey deyil. yedim, heçnə hiss eləmədim.

Türkiyənin yaxşı cəhətləri var, yeməklərində də həmçinin, amma bu sosial şəbəkələr və "foodporn" çox dəxlisiz yerə gedir. Nəinki Türkiyədə, heç dünyada belə normal yemək yeyə bilmirsən artıq; çıkkıdı, çıkkıdı qab -qaşıq döyülmələr, min dənə ritual, ayinlər, instada şəkillər və heçnə. gəl də sonra bürclərə inanma, Venus marsa girməsin, torat falan filan.
(baxma: yemeyinizi bile sessizlikdr yeyiyiniz! )

yaddaş

Vizual yaddaşımın eşitmə yaddaşından qat - qat çox yaxşı olduğu, qısa yaddaşımın (kartı) isə uzun yaddaşıma görə çox pis olduğunu dəfələrlə və illər əvvəl fərqinə varmışam. Nəticə: hər gün nəsə unuduram, itirirəm. ona görə evdən çıxıb adicə dükana gedəndə belə bel çantam (Rücksack) yanımdadır. Hər şeyi atıram içinə ki itməsin. Amma itir.
insanları üzlərindən tanıyıram, nəinki adlarından. Ona görə, təkrar görüşəndə (yeni insanlarla) adları ilə xitab eləmirəm, yalandan söhbəti fırladıram gedir, sonra yenə nə görüşmüşürük (də).
Digər pis tərəfi: uşaqlıqda yaşadığım şeyləri unuda bilmirəm və heç də yaxşı uşaqlığım ( körpəlikdən təxmini 9;10- cu sinifə qədər) olmayıb. O günlər, acı xatirələr hələ də gözümün qabağında ara-sıra canlanır (baxma: acı uşaqlıq xatirələri). Sonra da deyirlər ki, niyə introvertsən. Kefimdən! Yaşadığlarımı unuda bilsəm, qorxmadan, çəkinmədən mən də yeni insanlar tanımağa çalışaram.

Dünən qapını açıb evə girəndə qəribə bir yanıq iyi gəldi burnuma. Vəə bummm, beyin 2000-lərin əvvəlinə gedib yaddaşımın bir küncündə ilişib qalmış hadisəni 4k 120 fps-də, özü də oled ekranda canlandırdı. dondum, qaldım. indiyə kimi o səhnəni heç vaxt kefimdən xatırlamamışam, çünki xoş uşaqlıq xatirələrin aid deyil. Nəysə, qapını bağladım, biraz dondum qaldım. Post trauma dönəmi hələ də çıxmayıb canımdan və görünən odur ki, ölənə kimi də çıxmayacaq yaddaşımın sayəsində.

jennifer lawrence

Şəxsi həyatı filan deyə bilmərəm, çünki onsuz da başqalarının həyatı, hələ bu özəldisə, heç maraqlı deyil, amma çox bəsit və materialist düşünəndə, tam tipim bir qadındır. Nə arıq, nə kök, eyni boy, qısa saç, bra ölçüsü də 75b/c. Bir suyu bir zamanlar sevdiyim qıza bənzəyir. Sevgili demədim, çünki mən heç vaxt sevib sevilmədim ki (baxma: aga bee) (baxma: bu gece de buna yakıyoz, beyler).
Monnica bellucci getdi, bu gəldi. eyni tip, bədən quruluşu, eyni rollar, eyni aura. monnica sadəcə bunun əsmər versiyasıdır.

porno aludəçiliyi

Çox az adam tapılar ki, baxmasın. Hamıda bir dönəm olur, özünü kəşf, ya nəsə pozitiv və neqativ hallarda dananırsan buna. Çalışacam öz neqativ təcrübəmdən və masturbasiya ilə bağlı əlaqəsindən danışım.

Pornoya baxıb, masturbasiya eləməməyiniz çox az ehtimal olunan bir şeydir. Mütləq edəcəksiniz. Həm də porno yarımçıq qalır, siz də qurtardınız. Sonra doymamışlıq hissi gəlir, daha doğrusu doyma(ma)zlıq. Necə? pornoya baxırsan, əvvəlki ləzzət eləmir, daha absurd bir şey axtarırsan, ordakı aktyorlarla özünü müqayisə edirsən, fərq eləmir, oğlan və ya qız. oğlanlar baxır deyir, oha qaqaşa bax 20 dəqiqədi pompalayır, nə qurtarmaq bilir, nə də yorulmaq. Sən isə artıq birinci dəqiqədə əlinə boşalmısan. kayfı qaçıb, sadəcə "hörmət" naminə oturub axıra kimi baxırsan da.. sonra nolur? Masturbasiyani daha sərt eləyirsən, nə əlinlə şeyivi sıxırsan və s. daha tez qurtarırsan. Döngü başlayır: erkən boşalma (masturbasiyada!), "dar deşik", sərt gediş -gəlişlər/hərəkətlər. Real date-də necə əks olunur? 3 girişdən sonra boşalma, performansın gözləntidən "aşağı" olması, məyusluq hissi, özgüvən itir. Ya da erkən boşalma olmur, ümümiyyətlə boşala bilmirsən, çünki vagina " yetəri" qədər dar deyil, öyrəşməmisən. Halbuki, hər şey tam normaldır. nəzəriyyəni nə qədər super bilirsən bil, ilk sürüş də mütləq motoru yatızdıracaqsan, muftanı tez buraxacaqsan. Ta ki, öyrəşənə kimi. Sonra hər şey şüuraltı öz yerini tapır.

Porno və masturbasiyanın bir dənə də olsun xeyri yoxdu. Yalandan qalaq-qalaq akademik məqalələrə filan baxmayın. indiyə kimi heç bir həzz almamışam. Lap olsa belə, maksimum 3-4 saniyə, sonra gələn peşmançılıq hissi, daha sonra aşağı bel ağrıları, ayaqların blok edilməsi (baxma: low back pain ) bir növ sikdirmişlik sindiromu.

Pornoya onsuz da çox nadirən baxıram, amma masturbasiyaya çarə tək qalmamağınızdı. Başınızı işlə qatın, tək qalsaz, mütləq ən qısa yoldan dopamin almaq istəyəcəksiniz. ADHS-li birisinizsə, nə dediyimi anlayacaqsınız. Ona görə çalışın günlük işləriniz olsun.

Ortalama azərbaycanlı üçün əlbəttə ki, (seks) partneri tapmaq çətindir (baxma: yoxe toy olmadan olmaz) ona görə porno, masturbasiya tək alternativ qalır.
Depresiya və digər psixoloji mövzulara girmirəm, yetəri qədər məndən əvvəl yazılıb.

almaniya

Biraz işlərim yoluna düşür, deyirəm yeni il, yeni fürsətlər, poçt qutusunu açırsan ki, anasın bellədiyim pensiya fondu məktubunu yollayıbe. Gözlə bir ay çıxsın da. 82 milyonun içində məni gördün? Gijdillax yığını, elə bil mənim aylıq qazancımın 20 faizinə qalıblar. kimlər nələr (vergi) qaçırır, bu da göz dikib ki mənə. davay doğ, bizim qocalara pensiya çatdıra bilmirik. təsəllisindən də qalmır, atası naməlum: "65 yoşondo ponsoyoyo coxondo olocoqson" De, gələ. Mən o vaxta kimi nə atdırıram, burda? Elə olsaydı, niyə freelancer işləyirdim ki?

Nəysə, 3 dənə sakitləşdirici atandan sonra məktuba babat bir dənə hüquqi cavab yazıb yollamışam. görək, nolur. (baxma: soxalar sənin sosial dövlətinə) (baxma: kapitalist ruhlu insanın almaniya əzabları )(baxma: gənc werter abimiz qəbrində dönür )