mado

Uzaq keçmişdə bir dəfə, səhv etmirəmsə gənclik metrosunun üstündə idi ya da 28, deqiq bilmirəm, amma hansısa metronun üstündə idi. Adam gözləyirdim. Dedim girim bura bir kofe filan içim, nəysə çay plyus plyus torta babat terledim. Çox baha idi, 10 manat civarında hesab gəldi. Deyek ki tort 2-3 manat, lap belə vauuu olsun, meyvesi üstündə filan, çay armudu stəkanda verirsən də, yəni ona da 10 manat almazsan. Nəysə, çıxdım ordan və bir daha geri baxmadım (baxma: evdən çıxmış və bir daha geri dönməmişdir)

valideynlərin övladlarına etdiyi pisliklər

Hər cəmiyyətdə aşağı yuxarı eyni problem var, amma bizdə dəhşət çoxdur. yəni çoxdur deyəndə, biz görürük, hiss edirik deyə, bizə çox görsənir. Dəxli yoxduye, dünyanın ən ən hətta ən kəlməsinin ətə sümüyə bürünmüş halı ol, dirəşəcəklər ki biz deyən olmalıdır, biz sənin Xeyrini düşünürük. ən yaxşı yazar ol, ən güvənilir pilot, ən cəsur general və s. yenə də anadan, atadan çox bilmirsən. Ən pis halda daimi işlək kartı istifa edirlər: " səni mən doğmuşam, səni mən əkmişəm, məndən/bizdən yaxşısını biləcəksən?" Sonra dönüb bi baxırsan ki həyatı boyu heçnə əldə etməyən insanlar sənə ağıl öyrədir, fərq eləmir; ana, ata, qonum-qonşu. Və həmin adamlara mirzə cəlilin sözü ilə və ikrah hissi ilə cavab vermək istəyirsən: " Ölülər!!!!" Nə özləri bir həyat yaşadılar, nə də bizi yaşamağa qoyurlar.

Dünən çox yaxın dostlarımla Azərbaycandakı cəmiyyəti, valideyn övlad münasibətini müzakirə edirdik. Söhbət əsnasında sadəcə bir cümlə dedi: " Azərbaycandakı valideynlər ilhamdan daha pisdirlər" və həqiqətən də elədir. ilham bu cəmiyyətin ortaq, süzülərək hamıdan birazını özündə əks etdirən obrazıdır, şəxsiyyətidir. Ona görə, kişilərimiz ona dəstək olur, simpatiyası var, qadınlarimiz da "kaş, o mənim ərim olaydı" deyir.
Ata, ananın övladına münasibəti nədirsə, dövlətin də vətəndaşına davranışı odur. Axı, ailə kiçik bir dövlətdir.

sinəyə zəncir vurmuş əfsanəvi nəsil

Bdsm şii sevdalıları dernek başkanı olaraq söyləyə bilərəm ki, acıdan həzz alırıq. Zarafat bir yana, wtf? -*)) heç bir zaman eləmədiyim şeydi, sinə vurmaq hardasa başa düşüləndi o da day əllərini 2 metr yuxarı qaldırıb var gücünlə özünə vurmaq yox, yavaş və aram. məqsəd orda özünü həlak eləmək deyil, tam tərsinə o ankı hüznü paylaşmaqdı. internetdə videolara baxırsan, loş qırmızı işıqlar, millət sinxron sinə vurur. Bu bildiyin rave-di də -*) eyni vibe, eyni dalğa. ikisində də negativ enerjini atıb, decharge olursan.

Hələ 90-ların sonu, 2000-lərin başı lap pis idi. Baş yarmaq, qan çıxartmaq, belini cırıq-cırıq eləmək. Ay bala, xəstəsən? imam hüseyn gəlsə, özü dur deyər ki, neynirsən? Bunun qarşısını almaq üçün sonra qan aksiyası filan təşkil elədilər.

Ümumiyyətlə, Azərbaycan xalq ədəbiyyatında şəbehlər var: əhli-beytin başına gələn müsibətləri səhnələşdirmək. Amma, bu zəncir, dəli kimi sinə vurmaq biraz şoudur, mən ölüm.

Daha umbayını deyim: aşuradan bir gün qabaq mir mövsüm ağaya piyada getmək. Ay blaa, gijdillağsız? -*)) nə mənası var? Yox, neymiş efendim, sevapmış -*) (baxma: de, gələ ) yox, her yıl geçirilen geleneksen aşura maratonları :ddd savablarınıza, savab qatın :ddd
Ümumiyyətlə, Azərbaycanda konkret iki dənə umbay yer varsa, biri mir mövsüm ağadır, ikincisi əli ayağı. (baxma: change my mind). Əlimdə imkan olsa, ikisini də bağlatdıraram. Osturaq söhbətdi, bir şiə olaraq deyirəm.

Sonra, digər rituallar: 40 gün qara köynək, 40 gün saqqal. Bleee, bəsdirin də sən canı, ucuz hərəkətlərdi, vallah. Kimsə demire, əzadarlıq saxlama, amma bu qədər də yox da (baxma: bi de bayıl istiyorsan )

azərbaycan

"könlüm quşu qanaq çalmaz, sənsiz bir an, Azərbaycan!

Xoş günlərin getmir müdam,
Xəyalımdan, Azərbaycan!"

vətəndi. hara fırlatsanda, nə etsən də vətəndi. acılığından yemək olmur, şirinliyindən atmaq. Vətəndir. Bir gün, hər şey yaxşı olacaq, istədiyimiz həyat, cəmiyyət, sosial-siyasi sistem, o günləri də görəcəyik. Arxayın və əmin olun. indiki çətinliklər, problemlər, basqılar, bütüüüün bunların hamısı müvəqqətidir.
Həsrət nə qədər uzun çəksə, vüsal o qədər şirin olar. Ruhdan da düşməyə dəyməz, asan olacağını kim söylədi ki? həyatda heçnəyi olmayan insanların ən azından zamanı və səbri var. Səbirli və mətanətli olun. Ətrafınızdakı neqativ düşüncələrə "ayyy, sən düzəldəcəksən??? Belə olub, belə də qalacaq. Başıvı sal aşağı, həyatıvı yaşa da". başıaşağı adamlardan söz dinləməyə dəyməz, əzizlərim.

yazarların guilty pleasureları

Yer fıstığı. Fıstıq yəni. Duzlu və qovrulmuşuna yox deyə bilmirəm. Ləzzət edir. Amma... çox yağlıdır. Bir şey ki, 100 qramında 600-620 civarında kalori olur. Elə bir ovuc 50 qram edir də. Arada alıb, mixserdən geçirirəm, peanut butter olur. Ufff, dəhşət bir şey. Ye ki, yeyəsən. Dəhşət aslılıq yaradır. Çək çörəyin üstünə, ya da yavan-yavam qaşıqla ye, çayla iç. isti çay, boğazı yandırır, acılığı silib süpürüb aparır boğazdakı yanıqlığı. Duzlu olduğundan yedikcə yeyirsən. Cardio filan etməyəcəksinizsə, və ya yemək yeyəcəksinizsə yenə, yeməyin. Kilo aldırır. Bu işin "pleasure " tərəfi. indi isə:
- yuxu gətizdirir. Ağır yağlı olduğu üçün mədə elə də asan həzm eləmir, yatizdirmagi cəhənnəm, ağır alkollu kimi gəzirsən, ayıla bilmirsən. O gün sikdirdi, get yat. Ya da uzan divanda.
Bi də duzlu olduğundan teşnə edir səni, dəli kimi su içirsən. Qalırsan tualetlə mətbəxin arasında yürüyən bidon kimi. Bu işin "guilty" tərəfi. Ama zordu, dadlıdır.

necəsən

axırıncı dəfə bu sualı mənə kim tam səmimiyyətlə verib, bilmirəm. Belə dost-tanış, kolleqalar söhbəti açanda, small talk yəni, girişdə bu sualı verirlər. indi, mən bu suala oturub ürək ağrısı ilə cavab versəm, içimi boşaltssam, dərdlərimi danışsam, nə olacaq? Heçnə, boş məsləhət. Dərd deyəndə, yalnış anlaşılmasın, şükür sağlığım yerində, maddiyyat da pis deyil. Sadəcə elə şeylər var ki, orda artıq bir həmdəmin olmasını istəyirsən. Otursun səninlə, bi siqaret yandırsın ( bu arada çəkən deyiləm, reklam da eləmirəm), dinləsin. Sadəcə, dinləsin. Sən də ona, bütün variantları, olanları, ola biləcək hadisələri, vizyonunu danışasan, qıraqdan bir outsider olaraq desin ki: " bəy, bunu eləmə, bunu elə. Bu daha uyğundur və s. kefini də pozma, düzələr".

Amma, belə onsuz da ana-atayla danışıram. Nə deyim, onlara? Mənim onlara dəstək olan vaxtımda, necəsən sualının bir cavabı: mən yaxşıyam, təki siz yaxşı olasınız.

Şairin bəxti qarə olsa da bəsdi,
Yaşayırsa əgər ata-anə ləzzətli ( Vüqar Biləcəri)

üzərlik

milli müdafiə sistemi, windows defender nədisə bu da o. Sadəcə inanc var da, placebo effekti verir ki, hər şey bomba olacaq, (baxma: de, gələəə)

Amma və lakin, tərkibində uyuşdurucu/narkotik maddələrdən varsa, hardasa adamı rahatla bilər ki, onda da düşünürsən ki, "üzərimdəki ağırlıq" qalxdı elə bil (baxma: naməlum iran vətəndaşı tərəfindən yazılan entry)

narahatlıq verən şeylər

Bədənin çəki verərkən dirəşməsi... Bu həftə 30 km-dən qaçmışam: 2-ci gün 10 km bir saata, 3-cü 5 km yarım saat, dünən 10, 5 km bir saata, bugün 10 km bir saata, sabah, birsigün yenə 10 km, amma tərəziyə çıxanda çəki 74-75-də dirənib ki dirənib. bədən arıqlamaq istəmir. Yediyim şeylər də az. Yəni gündə bir dəfə yeyirəm, 24 saat ərzində, bol-bol su, yalan yox, cola zero-dan içirəm. Kofeinsiz qala bilmirəm, qəhvə də içə bilmirəm, ağzımda plastik aligner var, əriyər deyə. Görək nolur, 73-ə düşə bilsəm, gerisi gələcək, bədən dirəşib. Metabolizmə zəif işləyir (baxma: yaşlandın beee, orhaaannn ) yoxsa gənclik vaxtlarımdə günə 2 litr kola (klassik özü də) , hər gün futbol ilə bir dəri bir sümük idim az qala.