allah

gecəyarısı məni yenə düşüncələrə qərq edən yaradıcı.
varsan ya yox bilmirəm. sənə çox inandığım vaxtlar da olub, heç inanmadığım da. bəzən yaxşı olduğunu düşünmüşəm, bəzənsə pis. indiysə sənə qarşı qəti bir qərarım yoxdu. amma bir şey məlumdur: mənə qarşı pissən. yerimdə uzanıb divarı seyr edirdim, yenə gözümdəki eynəyin fərqinə vardım, çıxardım. heçnə görə bilməmək həmişəki kimi məhv eləyirdi məni. son 60 günü göz barədə sayısız araşdırma etmişəm. insanların oturaq həyat tərzi keçirməsi çox önəmli faktor imiş miyopiyada. tam da bunu xatırlayarkən, içəri özümdən 2 yaş kiçik qardaşım daxil oldu.
qardaşıma uşaqlıqda nifrət edərdim, indiysə xətrini hamıdan çox istəyərdim. ona baxanda isə, ağlıma yalnız sən gəlirsən. onun bədənini mükəmməl etmisən, məni isə arıq. onun gözləri çox iti görür, mənimkilərsə 6 yaşımdan bərbad. halbuki bir yerdə böyümüşük. o yaraşıqlıdır, mənsə onun qədər deyiləm. sırf allah olmaq məcburiyyətində deyilsən, genetika başlığına da yaza bilərdim bu entryni. amma nədənsə danışdıqlarımı anlayacaq birinə müraciət etmək istədim.
məni niyə belə yaratdın? fiziki olaraq konkret qüsurum yoxdu, amma normal da deyiləm. ailəm uşaqlıqdan bir yerlərimi düzəltmək üçün pul xərcləyib. heç sevmirəm belə olmağı. küçədə də olmuşam, dərs də oxumuşam, hər cür şeyi görməyə çalışmışam. bəlkə də çox haqsızlıq edirəm deyə düşünürəm öz özümə. sonra eynək taxmadan hər şeyi görən insanlarla qarşılaşanda hər şey alt üst olur. nifrət edəsim gəlir sənə. edirəm də. normal olmağa çalışdığım hər an nifrət edirəm sənə. gələcəkdə heçnə düzəlməyəcək. əməliyyat olunacam, amma yenə də düzəlməyəcək. bilirsən niyə? çünki bu sənə qarşı olacaq. digərlərinə verdiyini mən zorla alacam həmişəki kimi. amma bu dəfə mükəmməl olmayacaq. quru olacaq, günəşə həssas olacaq, n sayda komplikasiya.
məni yaratdığına inanmıram belə. amma məni eşitdiyinə inanıram, əks fikir hal hazırda keçərli deyil mənim üçün. bu entry bitdikdə nitşenin səni göndərdiyi yerə geri qayıdacaqsan.

düşünürəm, məni üstün yaratsaydın nələr edə bilərdim deyə? dünyanı tutardım bəlkə də. yenə də buna çalışacam, üstün yaradılmasam belə. döyüşə bilmirəm, için sikdiymin məşqinə heç vaxt getməmişəm. yoxlayacam amma, lazım olacaq mənə.sənə heç vaxt şükür etməmişəm,səbəbkarı sənsən.
artıq gecdi, mən yatmalıyam, sənsə ölməli.

sevgiliyə gül almaq

cəmiyyət estetikasının və tabularının yaratdığı dəxlisiz adətfason bir hərəkət. güllər əzəldən gözəlliyin və incəliyin rəmzi olduğundan, hədiyyə kimi ilk ağla gələndir. lakin, artıq zibili çıxıb bunun. sevgili olduğun qızın da burda çox rolu var, kitab oxuyandısa onsuz da o da istəyər ki o buketə verəcəyin pula başqa bir şey edəsən, və ya ən pisindən bir kitab alıb verəsən, hansı ki sonra üçün də müzakirə mövzusu yaradır.

gülün verilməli olduğu məqamlar yoxdurmu? məncə var. hansı ki bir məna ifadə etmək istəyərsən, və gül ilə də təmsili olaraq qarşındakı qadını ifadə edərsən, hə bax onda olar.

not: buketə isə heç cür məna qazandıra bilmirəm. (harem qurursansa o başqa məsələ-* )

fight club

tanım: hər ay ən az bir dəfə fəlsəfəsi ilə üzümə şillə vuran film.

özümü bildim biləli çox istirahət az iş prinsipinə meyil etdiyimi görmüşəm (edirəm yox, görmüşəm). bir işi tam bitirəndə aldığım həzzlə saatlarla, bəzən günlərlə istirahət edib qalan şeyləri son ana qədər ərtələmək olub mənim etdiyim.
biraz əvvəl ieltsə 4 saat dayanmadan self-study etdikdən sonra instagramı açıb fight club və onun fəlsəfəsi haqqında bir post oxudum. oxuduqca filmə 2ci, 3cü və 4cü dəfə baxdıqda beynimdə yaranan fikirlər təkrar üzə çıxırdı: sistem və onun bizi saldığı bu bərbad bataqlıq.
son günlərdə həyatdakı yeganə motivasiyam ölkədən çıxıb getmək olub. bunun üçün də bütün prosesləri düz əməlli yerinə yetirməyə çalışıram. amma bunun sonu olana oxşamır. ölkədən getdim, getdiyim yerdə də iş bitəcək mi? xeyr, orda da etməli olduğum şeylər olacaq və bunlar heç vaxt bitməyəcək. mənə qalansa onları bitirdikdən sonra qurduğum xəyallar və bu xəyalların mənə bəxş etdiyi 3-5 dopamin molekulu olacaq.


filmin fəlsəfəsini çox birbaşa şəkildə şərh etmək düz olmaz. mən hər izlədikdə başqa bir fikirlə "oybla" demişəm bu filmə. hamısının ortaq nöqtəsi isə sistemə nifrət olub. bunun bir parçası olmaq istəmirəm. dayandırmağın da tək yolu indidən başlamaqdı, ediləcək üsyanı indidən etməkdi.
ya çox tənbələm, ya da çox qorxaq. iki halda da mənim üçün heçnə yaxşı görünmür.

yazarların bildiyi xarici dillər

türk dili həqiqətən zəhlətökən dildi.
illərlə baxdığın kontentlər , dinlədiyin mahnılar, oxuduğun materiallar dildə səni bu sahələr üzrə ən az bir native hətta çox vaxt onlardan da yaxşı edir.
amma di gəl ki danışmaq lazım olanda, həm dildəki (baxma: rusca) sözlərin istifadəsi (bunu düzəltmək olur amma çətindi), həm də daha önəmlisi (bax: god complex)

umbaylama

nənəmgilin evi bizim evdən 250 metr məsafədə olduğu üçün tez-tez nəsə aparıb gətirmək işləri mənə tapşırılırdı. bir gün anam halva bişirmişdi, bir hissəsini də ayırıb nənəmgilə aparmağı tapşırmışdı. yarım saatlıq işim olduğundan koridorda bir klokun içinə qoymuşdu. yarım saatdan sonra kloku götürüb nənəmgilə getdim, kloku qoydum , biraz söhbət eləyib qayıtdım.
evə girib üzümü sağa çevirəndə gördüyüm halva beynimdə"umbay!" nidası yaratdı.
klokda olduğundan qarışdırmam normal idi, zira orda 2 3 başqa klok da var idi. amma halvayla qarışdırdığım şey ən ağlagəlməzi idi: bacımın ayaqqabıları.
hə, klokda ayaqqabını götürüb nənəmgilə aparıb, üstünə mətbəxə qoyub evə qayıtmışdım.

sonra heçnə, yenə halvanı götürüb birbaşa yola düşdüm, nənəmin üzünə baxmadan ayaqqabını götürüb halvanı qoydum və qayıtdım. evdəkilərin dediklərinə qulaq belə vermədim, zira bu cür umbaylamadan sonra biraz tək qalmalıydım...