comptia a+

*Computing Technology Industry Association** Hesablama Texnologiyalarının Sənayesi Assosiasiyası ın sertifikasiya proqramı, ya da sertifikatı deyək. Nəhayət bu gün əldə etdim mən də, sevincimi sizlə bölüşüm jeje.

Qısaca məlumat versəm, CompTIA A+ sertifikatı namizədin kompüterin aparat və proqram təminatı üzrə ixtisaslaşdığının göstəricisidir. *iT* sahəsində olan beynəlxalq səviyyəli sertifikatlardan biridir. *Microsoft*, *Oracle*, *Cisco*, *Dell*, *HP* kimi şirkətlər də dəstəkləyir sertifikatı.

CompTIA A+-in ən son versiyası CompTIA A+ 2015 Edition sayılır. Sertifikatı əldə etmək üçün iki imtahandan keçmək lazımdır: CompTIA A+ 220-901 və CompTIA A+ 220-902.

CompTIA A+ imtahanları başlanğıc səviyyədə olan iT mütəxəssislərə lazım olan bacarıqları, ən azı 12 aylıq iş təcrübəsi və ya laboratoriya şəraitində iş bacarıqları nəticəsində əldə etdikləri bilikləri qiymətləndirir ümumən. Əsas olan müştərinin tələbləri əsasında komponentləri yığmaq bacarıqlarıdır. həmçinin, qurğuları, kompüterləri və proqram təminatını quraşdıra, konfiqurasiya edə və lazımı işləri bacarmaq lazımdır. Bir də şəbəkə və təhlükəsizlik texnologiyalarının əsaslarını başa düşülməlidir.

Sertifikatın yararlılıq müddəti 3 ildir. Sertifikatı təzədən təsdiq etmək üçün ən son A+ imtahanlarından keçmək və ya CompTIA-nın Davamlı Təhsil (Continuing Education, CE) proqramına qatılmaq lazımdır. CE proqramı müvafiq sənaye biliklərinin başa düşülməsini göstərən təsdiqlənmiş tapşırıqlara cəlb olunmaqla Continuing Education Units (CEU) qazanmaq imkanı verir. A+ sertifikatını yeniləmək üçün iyirmi CEU əldə etmək və CE proqramına illik 25 dollar ödəniş etmək lazımdır.

Cisco CCNA, CompTIA Network+ və Microsoft MCSE kimi sertifikatları A+ sertifikatından sonra alan zaman CEU-lar tam şəkildə əldə edilmiş olur. CE proqramı haqqında ətraflı məlumat da CompTIA-nın saytında var.

the spirit of the beehive

1973-cü ildə *victor erice* rejissorluğu ilə çəkilmiş tarixi dram janrında film.
Film 1940-cı illər *ispaniya vətəndaş müharibəsi*nin bitdiyi və xalqın general franconun tabeliyində olduğu ağır dönəmdə keçir.
6 yaşlı Ana sinemada *james whale* rejissorluğu ilə çəkilmiş "*frankenstein*" filmini izlədikdən sonra ağlına suallar ilişir, filmdəkilərin niyə öldüyünü 10 yaşlı bacısından soruşur. bacısı da bicliyinə salıb onların əslində ölmədiyini və ruh kimi qaldıqlarını, gözlərini bağlayıb çağırsa danışa biləcəyini deyir. Və tərkedilmiş, önündə quyu olan evi göstərib ruhun orada yaşadığını deyir. Ana ruha qarşı obsessiv maraq bəsləyir, ardınca isə hadisələr cərəyan edir.
Uşaqların anası xəyali sevgilisinə məktublar yazır, atası isə arıçıdır və "the spirit of the beehive" adlı əsəri üzərində çalışır.

Filmdə sarının isti tonnları çoxdur və olduqca gözəldir. Çəkilişlər zamanı vizualist Luis Cuadrado görmə qabiliyyətini itirirdi artıq. Filmin polaroidlərinə lupayla baxaraq rəng tənzimləmələri edib və ortaya möhtəşəm iş çıxarıb.
Filmdə obrazların adı heyətin real həyatdakı adıdır. Ana Torrent Ana rolunu canlandırarkən 6 yaşında olub və frankensteinin varlığına inanırmış. Filmdə obrazı tam makiyajlı halda görəndə ilk qorxmuş, daha sonra qızı (1931 istehsalı filmdə) niyə öldürdüyünü soruşub.

Gözəl filmdir, insanı kədərləndirir və gülümsədir eyni zamanda. izləməyinizi önərirəm.

the fool

(bax: durak)
*yury bykov* rejissorluğu ilə çəkilmiş 2014-cü il istehsalı film.
Film dürüst, vicdanla yaşayan sadə bir santexnik haqdadır və qısa bir period, təxminən 24 saatı əhatə edir. 800 sakini olan köhnə binanın çökəcəyini hesablayır, insanları xilas etmək üçün bütün qurumları ayağa qaldırmağa çalışır. Buna görə də "durak"* səhef dır. çünki korrupsiya qaynayır hər şey.
--spoiler--

senari birazca şablon, amma yenə də möhkəm idi. rüşvət, özbaşnalıq, sonu pis bitən vicdanlı elm adamı, bədbəxt aşağı təbəqə insanlar. son da gözlədiyim kimi oldu elə. amma yenə də sıxılmadan izlədim. özünəməxsus vibe vardı filmdə, ya da mənə elə gəldi. korrupsiya halları indiki rusiyanı yaxşı göstərib, elə azərbaycanı da görək olar filmdə.

filmin ab-havası soyuq idi, üşütdü. "spokoynaya noch" da yerinə düşmüşdü. vizuallıq olaraq rəng paletləri daha qəşəng ola bilərdi, məncə. biraz da məntiq xətaları vardı. nəsə boşluqlar hiss olunurdu, daha yaxşı ola bilərdi. sonluq filmdə göstərilməsə də, təxmin edə bilirik.

--spoiler--

insanların necə də qədirbilməz, yaxşılığa dəyər vermədikləri çox gözəl göstərilib. sən onlar üçün özünü həlak eləsən də, nafilə. bəzi insanlar cahillik bataqlığına məhkumdurlar.

"- heyvanlar kimi yaşayıb heyvanlar kimi ölürük, çünki bir-birimiz üçün heç kimik".

yenə də, filmi bəyəndim deyə bilərəm. 7/10 ola bilər yekun qiymətim.

Bu səhnə də burada qalsın

(youtube: )

the killers

(bax: Ubiytsy)
*andrey tarkovski*nin 1956-cı ildə üçüncü kursda oxuyarkən qrup yoldaşları Alexander Gordon və Marika Beiku ilə birgə çəkdiyi *debut* filmi. *Ernest Hemingway*in seçilmiş əsərlər toplusu ssri-də təzə yayımlanan vaxt tarkovski onun "The Killers" hekayəsi qısa film çəkməyi önərir. "Reaalıqla dolu trajik bir hekayə". Layihə rəsmi olaraq təsdiqlənir və ilk dəfə tələbələrin xarici bir material üzərində film çəkmələrinə icazə verilir. Film toplam 19 dəqiqədir və üç hissədən ibarətdir. Kafedəki ilk və son səhnələr Tarkovski, Andresen'in otağındakı orta səhnə isə Gordon rejissorluğu ilə çəkilib.

Bütün rollar tələbələr tərəfindən oynanıb - Gordon kafe sahibi, Tarkovsky "Voice of America" yayınlarınından eşitdikləri "Lullaby of Birdland" mahnısını fitlə oxuyan müştəri idi. Mahnı 1950-ci illərin azadlıq simvolu olaraq qəbul edilmişdi və 1920-ci ildə Hemingway tərəfindən yazılan hekayəyə daxil olması Tarkovskinin ideyası idi. Film çəkilib bitdikdən sonra müəllimləri tərəfindən bəyənilib.

--spoiler--

Film kafeyə gəlib öldürəcəkləri adamı gözləyən 2 qatil, kafe sahibi, kafedəki müştəri və aşpaz arasında keçən bir neçə gərgin dəqiqəni bizə göstərir. Tarkovski çəkib deyə tərifləməyəcəyəm, çünki film heç də yaxşı deyil. Noir və dark humor, birazca da thriller janrında deyə bilərik. kölgə, kamera bucağından filan biraz tarkovski vibe almaq olur, amma o deyil. Düzü, aşağı büdcə ilə çəkilmiş tələbə filmi olduğu üçün çox gözləntim də yox idi. Ona görə elə də böyük məyusluq yaşamadım.
ilk olaraq, kamera, işıqlar filan möhtəşəm deyildi. Aktyorluq da həmçinin. Hamısı həvəskar heyətdir, anlaşılandır bu.
Əsas boşluq senaridədir, hər şey çox absurd bitir. Bir insan öldürüləcəyi xəbərini eşidir və sadəcə uzanır, yerindən çıxmaq istəmədiyini deyir. Senari hemingway tərəfindən yazılmış qısa hekayəyə əsaslanıb, yenə də, boşluq hiss olunur.
Bir də təbii ki, irqçilik. Yəqin əsas hekayədə tənqidi olaraq göstərilib aşbaz (kölənin) zənci olması.

--spoiler--

izləməyə dəyməz, fikrimcə. Yekun qiymətləndirməm 4/10. Tarkovskinin qalan 7 tammetrajlı filmini izləmək bəs edər.

the adam project

*shawn levy* rejissorluğu ilə çəkilmiş və *ryan reynolds*un baş rolda olduğu, netflixdə yayımlanan *sci-fi* filmi.

Film bəzi şeyləri dəyişmək üçün keçmişə, özünün 12 yaşında olan halının yanına qayıdan 30 yaşlı adam reed və bu zaman ərzində yaşadığı macəralar haqqındadır.

netflixdə ən çox izlənən 4-cü filmdir hal-hazırda. lakin, film gülünc dərəcədə bərbaddır. izləyicini axmaq yerinəmi qoyublar, yoxsa bacardıqlarımı budur, bəlli deyil. bir sci-fi filmi belə olmamalıdır, fikrimcə.

ilk olaraq aktyorların işindən başlayaq. bərbad deyil, amma mükəmməl deyib heyran olunacaq işləri yoxdur ortada.
effektlər desən, o da bərbaddır. sanki həvəskar kimsə başdansovdu düzəldib.
Senaridə isə hədsiz boşluqlar var. *Zamanda səyahət* mövzusu biraz məsuliyyət istəyir, gərək detalları götür-qoy edəsən. məntiqi açıqlaması olmayan xətalarla film çəkmək, idk. tək sözlə, "trash".

film 12 yaş ətrafı auditoriya üçün maraqlı olub bəyənilə bilər, amma vaxt itirməyə dəyməz.
4/10 ilə qiymətləndirdim mən.

last night in soho

*edgar wright* rejissorluğu ilə çəkilib 2021-ci ildə ekranlara çıxmış *thriller* janrında film.
Görüntü rejissoru "*oldboy*" ilə tanınan *chung-hoon chung*dur. Baş rollarda *anya-taylor joy*, *Thomasin McKenzie*, *Matt Smith* var.

Film 60-cı illərin moda və musiqisinə həvəskar olan geyim dizayneri eloisenin london moda məktəbinə qəbul olması ilə başlayır. elli yataqxanada qalmağa qane olmur və ev kiralayır. zamanla paranormal şəkildə 60-cı illərdə həvəskar müğənni olan sandienin həyatını müşahidə edir. hadisələrin gedişatı bu yöndədir.

film gözləntilərimin çox aşağısında qaldı. vizuallıq olaraq çox möhtəşəm, mükəmməldir. neon işıqlar, gözəl dizayn, super rənglər. eləcə də musiqi seçimləri, 60-ların rock inciləri. o barədə hər şey zor. üstəlik anya-taylor joy da öz səsi ilə oxuyur ki, o da ayrıca gözəl idi.

Aktyor heyətinin işi də pis deyildi, amma super də deyil mənə görə. yenə anya peşəkarlığı ilə seçilirdi. digərlərinin nisbətən təcrübəsiz olduğu hiss olunurdu.

--spoiler--

amma əsas zəif cəhət senari idi. filmin ilk yarısında hər şey klişedən uzaq, olduqca maraqlı və özünəməxsus formada irəliləyir. sanki ikinci yarısında senarinin başını buraxıblar, hadisələr, səbəblər çox klişe olur. "uydaa, bu qədər də yox daa" dedirdəcək qədər bəsit, klişe şeylərə yol verilib senaridə.

bir də gərəksiz, aşırı feminizm vardı. az qala ellienin danışdığı hər ağdərili kişi ya söz atır, ya da təcavüz etməyə çalışır. bir yerdən sonra adam tıncıxır bu gərəksiz toksik feminizmdən. üstəgəl sanki qaradərililərə dəstək üçün ağdərili kişiləri potensial təcavüzcü kimi göstəriblər, çqnki filmdəki tək normal xarakterli kişi obrazı qaradərilidir.
senarinin maraqlı triller olaraq başlayıb axırlara doğru ucuz, komedik, klişe qorxu filminə çevrilməsi çox məyus etdi məni.

--spoiler--

toplam 6.5/10 olaraq qiymətləndirirəm.

Filmin vizual gözəlliyi üçün izləyə bilərsiniz:

(youtube: )

next floor

denis villeneuve rejissorluğu ilə 2008-ci ildə çəkilmiş 11 dəqiqəlik qısa film. biraz dark, qara mizahlı filmdir. 2008-ci ildə cannes film festivalında ən yaxşı qısa film seçilib.

Filmdə masada əyləşmiş varlı təbəqə əhlini görürük. Yedikcə yeyirlər, doymurlar. Yedikcə də döşəmə çökür və alt qata düşürlər. Onlar düşdükcə xidmətçilər (aşağı təbəqə insanları) da pilləkənlə düşərək xidmətə davam edir. aıt qata düşdükcə heç nə olmamış kimi davam edirlər, acgözlüklə yeyirlər. sonda isə masa tamam çökür və görünməz olur artıq.

filmdə diqqətimi çəkən qadın oldu, başda çox yemir, başqalarının acgözlüklə yeməyinə xoş baxmır. döşəmə çökdükcə bu da "palaza bürün, elnən sürün" deyərək artıq sürü psixologiyasına keçir. Göeməmiş kimi yeyir, hətta başqalarının boşqabından da götürür. Bu da insan psixologiyasının oldu mühitə, cəmiyyətə necə adaptasiya olduğunu göstərir. Olduğun mühitdə sağ qalmaq üçün zamanla onlar kimi olmağa başlayırsan.

Filmi izləyəndə "the platform" yada düşür avtomatik. Oxşar süjet xətti aydın görünür.

Buradan izləyə bilərsiniz:

(youtube: )

the windshield wiper

*alberto mielgo* rejissorluğu ilə çəkilmiş 15 dəqiqəlik qısa film. bu ilki *94-cü oscar mükafatları* sırasında "ən yaxşı qısa film" nominasiyası üzrə oskarı qazandı.

Sakit bir kafedə başlayır film, bir kişi siqaretini yandırarkən "sevgi nədir?" (what is love?" deyə sual verir və müxtəlif ölkələrdən müxtəlif şəxslər, cütlükləri görürük. sonda isə cavabı səsləndirir - "sevgi yaşadığımız cəmiyyətdir".

filmin yaxşı, yaxud pis olduğuna hələ də qərar verə bilməmişəm. nominasiyalar arasındakı ən yaxşı qısa film bu idi deyə oskarı qazandı, yəqin ki. vizual olaraq çox gözəldir, fərqli tərzdədir. sonda *soko*dan "we might dead by tomorrow" səslənməsi də mükəmməl uyğunluq idi. amma sanki senaridə boşluq var, hiss edirsən ki, tam o deyil. izləyib "vauu, bu nə idi belə" demir insan. sadəcə estetik zövq almaq üçün izlənə bilər.

oskar qazanan zamanı rejissorun çıxışı:

(youtube: )

(youtube: )

taipei suicide story

Tayvanlı sənətkar *keff* rejissorluğu ilə 2020-ci ildə çəkilmiş 45 dəqiqəlik qısa film.

Hadisələr Taipeidəki intihar otelində keçir. Depressiv, intiharameyilli şəxslər oteldə bir gecə qalaraq yaşamaq, ya da ölməyi seçirlər. oteldə intihar etdikdə bütün dəfn mərasimi otel işçiləri tərəfindən həyata keçirilir. Bir qız isə bir gün yox, artıq bir həftədir oteldədir, yaşayıb-yaşamayacağı haqda hələ qərar verə bilmir. Receptiondakı oğlan əsəbiləşir və qıza qərarı verməsi üçün təkid edir. Film boyunca ikilinin münasibəti dəyişərək dostluğa tərəf yön alır.

film az, amma özdür. gərəksiz çürükçülüyə yer verilməyib, olduqca axıcı və maraqlıdır. vizuallığı və aktyorların işi də gözəldir, film boyunca insana yalnızlığı, həyatdakı məqsəd və rolumuzu bəsit, bir o qədər də təsirli şəkildə sorğuladır. insana toxunan dialoqları var. izlədikcə sonluq pembe masallardakı kimi olsun istəyirsən, amma olmayacağını da bilirsən. Filmin janrı dram olaraq getsə də, dark mizah da görürük arada. insan duyğularının biraz anlayış, sevgi, nəvaziş gördükdə necə dəyişdiyini görürük. Kədərlidir amma bütün bunlar.

"-Hər nə qədər xəyalpərəst insan olmasam da, demək istədiyim, uşaqkən mənim də xəyallarım var idi əlbəttə. Amma insan nə qədər yaşlanarsa xəyal qurmağın bir o qədər vaxt itkisi olduğunun fərqinə varır. Heç nəyi vecinə almadan uğursuz olaraq yaşamaq daha yaxşıdır."

Və mənə görə ən təsirli sitat,
"Yad birini basdırmaq dostunu basdırmaqdan daha asandır".

Ümumiyyətlə, filmə vaxt ayırıb izləməyə dəyər, fikrimcə.

sifarişi verən: haumea

yazarların ruh halı

tam olaraq belə:

birthday

(bax: ad günü)

*Hilal Baydarov*un rejissor, anası Məryəm Nağıyevanın baş rolda olduğu dram-sənədli filmi.

"Tənha bir qadının ad günü. Əri illər əvvəl ölüb və oğulları ondan uzaqdadır. Sadəcə bir zəng gözləyir, amma heç kəs zəng etmir. Xüsusi yeməklər bişirir, amma heç kim gəlmir. Bütün gün dua edir, amma duaları eşidilmir".

Film ağ-qara, 63 dəqiqəlikdir, yalnız Məryəm xanımı görürük və heç bir dialoq yoxdur. Məryəm Nağıyevanın gündəlik rutini, tənha həyatını izləyirik. Film mənə *chantal akerman*ın "*Jeanne Dielman, 23, quai du commerce, 1080 Bruxelles*" filmini xatırlatdı, amma sanki *bela tarr* çəkib. Nəysə ki, rejissor gərəksiz uzunçuluq etməyib.

Dialoqsuz, 1 saat boyunca filmi izləmək biraz sıxıcıdır, çünki hər şey monotondur. Elə bir həyat yaşamaq isə daha da sıxıcıdır. Nənəmin bacısını xatırladım, 65 yaşı vardı təxminən, övladları hərəsi öz evində, əri ölmüşdü, tamam tək yaşayırdı. Məşğələyə getdiyim vaxt yol yaxın olsun deyə onunla qaldım bir müddət. Həyatı eynən belə idi, oyan, həyətdə iş gör, uzan yat, yemək bişir, televizor, ev işləri, yenə təkrar... evdə səs olsun deyə televizorun səsini yuxarı edirdi həmişə. Bunları gördüyüm üçün əminliklə deyə bilərəm ki, film çox real çəkilib. Çətindir elə həyat.

Sinematoqrafiya olaraq çox gözəl filmdir, rənglər, kameranın çəkiliş bucaqları və s. fürsət tapsaz izləyin, Amma biraz sıxıla bilərsiz.

Oxşarı olaraq (bax: jeanne dielman, 23, quai du commerce, 1080 bruxelles)

yazarların ruh halı

*kaan boşnak*ın "yorgunum ve ağrılar" mahnısına ilham olmuş kimi hiss edirəm.
Eskimiş renkli yaz günlerini
Özlemiş gibiyim
Kendimi çok yüksek bir binadan
Atmış da ölmemiş gibiyim
Yorgunum ve ağrılar
Kırıklarım var
Eziklerim, çiziklerim
Biraz daha tanısam seni bu gece
Başımda beklemeni isterim
Bir haftalık Ankara tatilini
Bitirmiş, doymamış gibiyim
Zincirini kırmış köleler gibi kaçan heveslerimi
Saymamış gibiyim

(youtube: )

azərbaycan polisi

Bəlkə də, aralarında işini şərəflə görənlər var. Amma iyrənirəm o formadan, o formanı geyinənlərdən. Metroda filan həmişə max məsafə saxlayıram.

O gün gəclik metrostansiyasında polis qadının birini saxlayıb, maska burnunun altında idi, deyəsən. Qadın metrodan çıxırdı deyə paltonu çıxarıb əlində tutmuşdu. Bədənə kip oturan, biraz da qısa donda idi, amma çox mədəni qadın idi. Polis qəsdən söhbəti uzadırdı, gözü qadının bədənində fırlanırdı. Qadın gedəndə də arxasından gözünü zillədi, iyrənc, təcavüzkar baxışları ilə süzdü xeyli. Sonra da məlum yerini əliylə qaydasına saldı. O qədər iyrəndim, diksindim ki, qusmağım gəlirdi. Potensial təcavüzcüdür elələri, nifrət edirəm.

Tək bu deyil, o qədər iyrənc davranışlarını görmüşəm ki, nifrət edirəm polis formasına.

untergang eines herzens

"Başqalarını çox düşünən bir insan öz kimliyini unudar".

*stefan zweig*in psixologiyaya marağı olduğu illərdə yazdığı hekayələrdən biri. Ən bəyənilən hekayələrindən sayılır, elə mənim də ən sevdiyim zweig əsəridir oxuduqlarım arasında.

Kitabın türkçəyə "bir kalbin çöküşü" deyə tərcümə edilib, özünü həyatın zövqlərindən məhrum edib ailəsini maddi cəhətdən təmin etməyə, onların xoşbəxtliyinə həyatını həsr etmiş Salomonsohn'un ailəsindən gözlədiyi diqqət və qayğını görməməsi ilə xəstələnib yalnızlıqla ölüm yatağına düşməsindən bəhs edilir.
--spoiler--

Tətil zamanı yerləşdikləri oteldə başlayır hər şey. Salomon qızı Ernanın buradakı zabitlərdən biri ilə sevgili olduğunu bilməsi ilə sarsılır. 19 ildir zəhmətlə böyütdüyü qızının özünü başqa birisinə həsr etməsi, bədənini və sevgisini paylaşmasını qəbul edə bilmir ata. içinə qısqanclıq və nifrət dolur bir növ. Növbəti günlərdə qızı və xanımının oradakı insanlarla səmimi münasibəti, əylənmələri, rəqs etmələri ona ağır gəlir. Toplum içində özünü tənha hiss edir, onlardan qaçmağa çalışır.

Kitab boyunca bir tərəfdən Solomonun boğuşduğu yalnızlığı yaşadım, onun üçün kədərləndim. Çünki bir nöqtədə insan etdiyi yaxşılıqların qarşılığı verilməsə belə fərqinə varılmasını istəyir. Birazca qayğıya, sevgiyə möhtac olur. Ələxsus da xəstəlikdən əziyyət çəkərkən. Amma o bütün bunlardan məhrum idi.

Bir tərəfdən də onun klassik mentalitetçi kişi tipi olması canımı sıxırdı. Düzdür, qızının sevgilisi olmasına nəsə deyə bilməmişdi, amma buna da müsbət yanaşmırdı. Əyləncə, vaxtı xoş keçirmək Solomonun beynindəki əxlaq  normalarına, davranılması gərəkən qaydalara zidd idi. Hansı ki, hamısı normal şeylərdir.

--spoiler--
Kitaba ümumi qiymətim 8/10 oldu, oxumağa dəyər zweig əsəridir.