empatiya yorğunluğu

Hal-hazırda bu vəziyyətdəyəm. 1 il yarım izoliyasiya o qədər dərinləşdi və bütünləşdi ki, indi onu ata bilmirəm. Açığı sual versəz, sorğulamadan bunun davam etməsini istəyirəm də deyə bilərəm. Buradakı ilk şərhdə vurğulandığı üzərə vaxtı ilə uzun illər tanədığım hər kəsə qarşı humanist və empatiya ilə yanaşımım onların hər birinə dərman özümə zəhər oldu. Və onu qeyd edim ki, bunu etdikcə fərqində olmursuz. Yığılır bir yerdə içinizdə özünü gizlədir. Başlayır bəzi səbəbsiz yuxusuz gecələr. Fərqinə varırsız ki, nəsə düz gedmir. Başqa boşluları dolduraraq, hiss edib sarmalayaraq özünüzü itirir və boşluqda sillə dəyir üzünüzə ki, "bax gör bir ətrafına hansı biri sərf etdiyin efforları sənə edib sənə çiyninə yaslanmağı təklif edir?". Bəli beləcə başlayır yeni başlanğıc, yeni simulyasiua, yeni xarakter update'i. (Əgər gücün varsa*)

bədahətən

Bilirsiz, çox yazan deyiləm. Yazandan bir müddət sonra da qeyb oluram. Odur ki, yenə elə təsadüfi günlərdən biridir. Az əvvəl maraqlı bir söz eşitdim.(Sözü gedən zirvədə olan zaman insanın doğru zamanı hər saniyəsidir) O andan düşüncələrdə sürükləyib özümlə danışıram bu dəfə nədənsə, daha yüksək səslə oldu. Bu məqamı burda bölüşmək istəyirəm sadəcə.Bakıya qayıdan zamandan bu yana burda yaşayan ətrafım görüşmək istəyib normal olaraq. Bəziləri ilə alımdırmışam bəziləri ilə isə itəyərəkdən yox. Onları niyə yola verdiyimi tam olaraq bilmirdim. Hansı ki, bəziləri ilə görüşlər alınana qədər.ilkin müşahidələrim
belədir ki, tez-tez söhbət əsnasında müəyyən sükut çökürdü.
Vaxtı ilə həftənin bir çoxunda gördüyüm insan qarşımda gözümün içinə baxmadan ya həyatından gileylənir, ya tam əksi qorxudan şükür edir, ya da tam olaraq nəyi məndən gizlədib, bölüşəcəyini bilmirdi. Bir yerdən sonra bu hal məni yordu artıq fokuslana bilmirdim onlara.
Bəli araya girən zaman və fasilə öz sözünü deyirdi.Sonda isə gördüklərimə ,əsasən, onlar hər biri həyatlarında olduğum yer üçün bir varlıq tapmışdılar. Ən azından onlara necə hiss elətdiridimsə, bu hissi yenidən dolduracaq kimsələr. Bunu görəndə artıq anlayırsan ki, özləm hissi heç vaxt şəxsinə deyil sadəcə buraxdığın izlərə qarşı yaranır. Bu şəxlərin şəxsimə heç bir səhvləri olmasa da, dəyişdikləri varlıq artıq mənim güvənə biləcəyim tipdən deyildi. Ona görə də şamil elədiyim hər birinə uğurlar diləyirəm, amma onların mənim həyatımda uğur qazana biləcəkləri rolları yoxdur artıq təəssüf.

yazarların hazırda düşündükləri

Formaya və normaya salmalı olduğum çox şey var. Bu beden, bu beyin, bu sistem və bu yaşayış hamısıın oxunun ucu isə təbii ki mənə baxır. Öz seçimlərimə əsasən bu həyatı yaşayıram. Nə qədər çətin gəlsə də, üzləşdiyim durumlar və ailə baxış açısından olsa da. Amma bir səhvim olanda günahlandıracağım tək bir insan var hansı ki, o da hll edə biləcək tək şəxsdir - özüm. Bu bir tərəfdən kürəyimdəki yükləri hər nə olsa da, Daşımağa kömək edən bir aydınlıqdı. Amma hələ də bu vaxtı düşünürəm ki, artıq yatıb səhər qaçışa durmalı idim. Və son 1 aydır yenə bu döngüyə düşdüm. Harda tutub özünü düzəldəcək bilmirəm. Amma pərakəndə halda nəyəsə yön verəndə oradakı keyfiyyəti hiss edə bilmirəm.

yazarların ruh halı

Təsəvvür olunmaz dərəcədə tesviredilməz hiss edirəm son zamanlar. Keçen defe oturub eziz bildiyim adamlarla söhbet edende nese tez - tez sakitçilik çökürdü. Hamı baxışlarını otaqdakı şeylere qaçırırdı. Axır belə bir şey eşitdim ne olub bizə? Əvvəl dayanmazdıq emosianallıqdan deyeceyimiz sözü də unudardıq. Sonra dedik yəqin yaş aldıqca sakitləşirik zad. O an məntiqli gəlmişdi amma indi oturub düşünəndə çox da yaxın dura bilmirəm o ankı nəticəmizə. Çünki bayaqdan saytda hardasa 10 entryə girib yazmaq istəşiməm alınmayıb. Çünki biri haqqında deşünüb 10 dəqiqə ortalama olaraq dalıb gedirəm özlüyümdə. Və görürəm ki, hardasa eyni situasiyadır başlasam, heç durmayacaq kimi hiss elədiyim bir çovğun - kədər, əsəb, nifrət, təəssüf və təəccüb var içimdə. Bunun üçün isə yorğun və əmin hiss etmirəm. Ona görə sakitliyi seçirəm.


Sonra xatırlayıram ki, 1 il bundan əvvəl elə bir "səs-küy"-ün içində idim ki, susdurmaq mənim əlimdə deyildi artıq. Hər gün sonu şikayətlənirdim " Goodd i wish i had MUTE butten that i can't talk even i want it to". So here i am...