Notice: Undefined variable: querycheckrows2 in /var/www/soz6/sds-themes/vengeful-light/header.php on line 171

Bertrand Zobrist


48   35   0   1
Bertrand Zobrist
10.nəsil yazar
reytinq xalı: 173
entry sayı:48
karma xalı: 4960
izləyənlər: 4
sifariş sayı: 0



Cəhənnəmdəki ən qaranlıq yerlər əxlaqi böhran zamanı bitərəf qalanlar üçün ayırılıb. "Dante Aligyeri - Cəhənnəm" əsərindən. / Nothing changes behaviour like pain. The truth can be glimpsed only through the eyes of death. - Bertrand Zobrist




son yazdıqları| | əl əməyi göz nuru| favori seçdikləri| favori seçilənləri| bütün entryleri| lövhə

öyrənildiyində nə qədər cahil olduğunu göstərən sadə məlumatlar klaviyaturanın ən üst sırasındakı [f1-f12] düymələrinin "function", yəni qısayol düymələri olmağından* və windows düyməsinin yanındakı "fn" düyməsi ilə birgə basılanda işləməyindən, təxminən, 6 il xəbərsiz olmuşam. həmin 6 ildə o düymələrə sözün əsl mənasında fiziki və sözlü təcavüz edirdim ki: "blyaaaa, bu zibil haçan işləyəcək?! yenə səs aləmi götürəcək, sən allah, işləginən!".

mənə ən çox gecələr lazım olurdu. gecənin ölü səssizliyi zamanı notbuku yandıranda o bildiriş səsinin maksimal səviyyədə çıxmağı başımı az zibilə salmayıb deyil*. onun dərdindən söndürəndə gərək hər dəfə səsi azaldıb söndürəydim və təbii ki, bu da həmişə yadıma düşmürdü. gecə 4-5-də "onsuz da günorta yandıracam, problem deyil" deyib üstündən keçib, növbəti gün nəsə işi çıxıb, sonra yenə gecə kompüteri yandırası olanda yenə bildiriş səsinin bütün evə yayılmasının verdiyi əsəb, stress tamam başqa səviyyədir. çarə üçün qulaqlıq şunurunu taxırdım ki, səs ordan çıxsın, amma bəzən çatdırıb onu da edə bilmirdim.
işin maraqlısı, tam azad şəkildə, kiminsə gecələr kompüter qarşısında oturmağıma qarışmayacağı mərhələdə öyrəndim bu düymələrin necə işləməsini. elə bayaq 3-də yandıranda səs qulağımı deşdi, ordan yadıma düşdü ki, qoy yazım. bəlkə, hələ də bu cəhalətdə olub bu stresi yaşayanlar olar, vaxtında öyrənsinlər, mənə olan olub day.
keçmiş sevgilinin sənə işi düşməsi əgər münasibət bir-birini cinsi, maddi və ya fiziki olaraq tətminiyyət üçün, "işimə gələn şəkildə istifadə edib tullayım" modunda deyil də, ciddi və hörmət çərçivəsində olubsa, nəsə olan kimi və ya ayrılanda qarşındakı adamı yerin dibinə soxacaq şəkildə dişinin dibindən çıxan deyilməyibsə, yəni nəticədə adam balası kimi ayrılıq olubsa, çox normal şeydir. hətta "keçmiş sevgili" deyil də, adi tanış kimi yanaşdığım durumdur.

misalçün, dünən işi düşmüşdü(söhbət buradakı #323995 qızdan gedir). hətta işi düşməyi qoyum qırağa, vaxtında özüm təklif etmişdim. təzədən bakalavr oxumaq üçün rəssamlıq* akademiyasına hazırlaşmaq istəyirdi. mən də demişdim ki, yaxın dostumun sevgilisi oranı bitirib, əgər lazım olsa, bildirsin, mümkün olsa, calaşdıraram, nə lazımdırsa, soraqlaşar. dünən yazdı* ki, bəs "lazım gəlib". mən də dostuma "lazım gəlib" yazdım, məlum, sevgilisi ilə əlaqəm yoxdu, 1-2 ay qabaqdan vəziyyəti dostuma demişdim ki, bəs belə şey olsa, xanıma yazmağı mümkün olarmı? nəsə, uzun sözün qısası, indilərdə mesajlaşırlar yəqin. sözümün canı, çox normal, adi şeydir. ancaq baxır hansı zəmində münasibət yaşadığın sevgilidir.
gravity falls "this sounds like something dipper would listen to on the bus back home"
See you next summer...
(youtube: )
*
fəlsəfənin əsas sualları Biz kimik? Hardan gəlmişik, hara gedirik?
Həyatın mənası nədir/varmı? Yaşamağa dəyərmi?
Bir şey həqiqətən var?/ reallıq nədir?
insanın həyatdakı məqsədi, rolu nədir?
Azad iradəmiz varmı?
və s. və ilaxır.
songs: ohia Every love is your best love
and every love is your last love
(youtube: )


10 il ərzində buralara kimsənin gəlməməsi qəribə hiss etdirdi.
yetkin qadın davranışları Heç vaxt yetkin* qadın görmədiyim üçün haqqında heç bir məlumat bilmədiyim davranışlardır. Başlığın belə sönük olması da, məncə, əksəriyyətin elə mənim vəziyyətimdə olmasıdır.
*
gecəyə bir mahnı paylaş Bizi tullayıblar atalar, analar yol göstərmədən nədi səhv, nədi düz
Bizə deyiblər ki, var 100% bumbuz qarların sonunda günəş və yaz.
Yaz qələm bu bəyaz kağızı külə döndər, bağlayıb məktubda gülə döndər
Biz inanmırıq savablar xilas edər, ay Allah, savablarımızı pula döndər.
(youtube: )
sözlükdə spoiler vermə işlədilən "-mə" şəkilçisinin inkar və ya məsdər şəkilçisi olmasından asılı olmayaraq həm oxucuların, həm də yazarların sözlükdəki fəaliyyətini asanlaşdıracaq ipucunun (bax: sözlük təlimatı) başlığının ilk və tək entry-sinin 4-cü bəndində olan başlıq.

Mən, qeyd etdiyim şəkilçini məsdər şəkilçisi sanıb başlığa girmişdim, halbuki yazar inkarda işlədərək əmr cümləsi qurub. Son entry-sində bolluca spoiler verən biri kimi içi həmin yazar qarışıq hər kəsə sözlükdəki spoiler funksiyasını xatırlatmaq istədim. Məsələni yoluna qoymaq üçün son olaraq 2 çağırış da mən edim:
1) əziz yazar, spoiler ola biləcək məlumatları qeyd edilən funksiyaya uyğun yaz ki, belə başlıqlara məruz qalmayaq. Sonra nə şiş yansın, nə kabab.
2) əziz oxucu, səni entry-lərdə görəcəyin, hər iki tərəfində 2 dənə tire ("-") olan göy rəngdəki spoiler sözündən sonrakı hissəni oxumağa heç kim məcbur etmir. Bunu edib təqsiri başqasına atmaqdansa, öz gözünə yiyə dur.
bertrand zobrist Sözlüyü 8 aydan çox bir müddətdə kənardan izlədiyi üçün yazarlara açılan başlıqlardan xəbərdar olan, özü elə ən başdan qətiyyən heç bir tərif istəmədən/gözləmədən, sadəcə nickname-i haqqında məlumat üçün başlığı açmaq istəsə də, bunun heç də düşündüyü kimi deyil də, "yuyulmamış qaşıq kimi özünü gözə soxur" kimi qarşılanmağından ehtiyat etdiyi üçün bu başlığı - çox təəssüf ki - özü açmayıb bu günü gözləmiş 10-cu nəsil yazar. Kiməsə necəsə müsbətə doğru bir şey qatıbsa, buna görə çox sevinir; istər mesaj bölümündə, istərsə də bu başlıq altında yazılmış və yazılacaq olan hər xoş sözə, müsbət tənqidə və hansısa yanlışının düzəldilməsinə görə dərin minnətdarlığını bildirir.

Keçək həqiqi Bertrand Zobristə. Öncədən deyim ki, əsəri çoxdan oxumuşam deyə cüzi yanlışlar ola bilər.
--spoiler--

(dr.)Bertrand Zobrist - özünün adlandırılması ilə "the shade*", who-nun rəhbəri dr.sinskeyin adlandırılması ilə "madman*" Dan Brownun "inferno" adlı əsərindəki ikinci antaqonist*; 20 avqust 1976-cı ildə isveçrədə doğulan, dantenin ilahi komediya əsərinin ilk hissəsi olan "cəhənnəm"dən təsirlənən, transhumanizm hərəkatının dəstəkçisi, raionalist, milyarder genetika mühəndisi. Əsərdə Bertrand Zobrist dünya əhalisinin 4 milyard ətrafında olması üçün virus yaymağı planlamışdı.

Zobristi bəyənməyimin ən əsas səbəblərindən biri tipik mənfi personaj* obrazından kənar davranması olub.* Tipik mənfi personaj davranışı deyəndə mən "çayı keçməmiş hop demək" dəstiri, şəngülüm kimi çıxıb ortada edəcəklərini "dasqanalniy" danışan, sonra da özünə n qədər düşmən qazanıb axırda məğlub olmaqdan danışıram. hər zaman belə kinolara baxanda əsəbdən partlayırdım ki, "hər addımını niyə danışıb özünü zibilə salırsan axı?! işivi gör, bitsin də". Filmdə ssenari belə olsa da, kitabda möhtəşəm hadisələr oldu.

Zobrist başda niyyətini gedib ümumdünya səhiyyə təşkilatının rəhbərinə danışıb, ona hər şeyi aydın izah edib dəstək gözləsə də, bu baş vermir. Əksinə, üst-ün rəhbəri dr.sinskey onu dəli adlandıraraq həbs etdirmək istəyir. O isə özünə qarşı getdikcə böyüyən basqı, həbs olunma qarşısında konsorsium adında təşkilatla iş görərək florensiada gizlədilir. Konsorsiumla bağladığı müqaviləyə görə bəlli bir tarixdə onlara göndərdiyi bir videogörüntünü internetdə yaymalı idilər. Bu videogörüntüdə isə Zobrist özünü "the shade" adlandıraraq üzündə vəba maskası ilə danışır və kadr dəyişərək kiçik bir lövhəni göstərir. Lövhədə isə "bu tarixdə dünya dəyişdi" sözləri yazılıb. Hadisələrin gedişində Zobrist təqibin sonunda virusun yerini deməmək, ələ keçməmək üçün dünyanın onu vəhşi, cani kimi yox, qəhrəman olaraq xatırlamasını diləyərək intihar edir. Çox uzatmadan, sonda içi üst, konsorsium, hətta öz sevgilisi** - bir sözlə, hamı Zobristin planının həyata keçməməsi, virusun yayılmaması üçün əlləşir, olduğu paketi tapmağa çalışır. Lövhədə yazılan həmin tarixdən, həmin andan öncə videonun çəkildiyi yer tapılır və görürlər ki, həmin yerdə 2 həftədir danteyə həsr olunmuş konsert təşkil olunub. Məlum olur ki, virus da orda deyil. Daha dəqiqi, çox-çox əvvəl yayılıb virus, çünki içi robert langdon qarışıq hamının sandığının əksinə, pulsuz təşkil olunan 2 həftəlik konsert məhz ona görə idi ki, istanbuldakı həmin o yer dünyanın hər yerindən turist qəbul edir və pulsuz konsertə hər ölkədən adam girib, virusa yoluxub. Virus isə yenə hamının düşündüyünün əksinə, o dəqiqə öldürən, canicə bir şey deyil. Hava ilə yayılan*, insanın genetikasına təsir edərək onu çoxalmaya əlverişsiz, yəni sonsuz edir və dünya əhalisinin 1/3 hissəsində effektiv olacaq.
Son olaraq, yenidən qeyd edim ki, Zobrist o əsərin ikinci antaqonistidir və bu danışdıqlarım əsərin 10%-i deyil heç. Əsəri bunları bilərək belə rahat oxumaq mümkündür.

--spoiler--

indi isə (bax: sözlük yazarlarının niklərinin hekayəsi)
Məhz elə bu davranışına, yəni əsas planını tam həyata keçirəndən sonra qarşıdakı insanları yönləndirməsinə görə Zobrist, yəqin ki, ən sevdiyim personajdır. Həmçinin, bunu insanlara nifrət etdiyi üçün deyil də, xoş niyyətlə xilas üçün etmişdi.
Bu və oxşar mövzuda insanların böyük əksəriyyəti, xüsusilə orta, yaşlı nəsil və qızlar* qəti qarşı olub belə adamları vəhşi adlandırırlar.

Üstəlik, rasionalist, duyğuların təsirindən kənar, ağılla davranış sərgiləməsi ən bəyəndiyim xüsusiyyətlərindən biri idi Zobristin. Ortada problem var, bir də həll yolu. Day bunu duyğusallığa bağlamağın heç yeri yoxdur . Sonda öz məqsədinə çatdığı üçün də çox sevinmişdim. Ən sevdiyim 2 sitatı da profilimin bio hissəsinə qoymuşam.
avtobusda yer verməmək üçün edilən hərəkətlər Xüsusi heç nə etməmək. Hə, tam olaraq, bu. Bir az uzun olacaq, amma yaxın oturun, məsələni müşahidə elədiyim qədərilə izah edəcəm. Həmçinin, oxuyandan sonra məndən öncəki taktikaların niyə o qədər də effektiv olmadığı da aydın olacaq. Ümid edirəm, vəziyyətdən əziyyət çəkənlər üçün bir az da olsa, faydalı olar.

Universitet vaxtı bu işi yetəri qədər təcrübə etmişdim deyə rahat şəkildə taktika verə bilərəm. Əslində, bu, tam olaraq, taktika da deyil. Məsələ bəsitdir: heç nə etməmək, sadəcə, necə deyərlər, adam balası kimi, normal şəkildə oturmaq. Yəni vəziyyəti adiləşdirmək, xüsusi heç nə olmamış kimi davranmaq. Xala mindi, qız mindi və s. önəmi yoxdur. O yer sənin haqqındır və kiməsə verməmək üçün nəsə etmək lazım deyil.

Üzünü pəncərəyə çevirmək, onlara baxmamaq, görməzliyə vurmaq, qulaqlıq taxıb yatmağa çalışmaq, özünü yorğun göstərmək qarşıdakı insanda ikrah hissi yaratmağı cəhənnəm, adamın özündə dəhşət narahatlıq yaradır. içdən-içə "o tərəfə baxma! Ancaq düz bax!", "gözüvü açanda başıvı çox qaldırma, guya fikrindən yayındı", "sifətivi turşut, guya yorğun/fikirlisən" * və s. deyəndə getdiyi yol adamın burnundan gəlir, musiqi ləzzət eləmir, baxdığın yerlər normal haldan qat-qat az maraq yaradır, yuxu da zəhər olur; beləcə, gərgin bir aurada olursan. Eyni zamanda, bu, təbii yox, rol/məcburiyyətdən edilən addım olduğu üçün qarşı tərəf də vəziyyəti tutur. Camaatı lom sayıb gic yerinə qoymaq lazım deyil! onlar mental təfəkkürlüdürlər, amma qətiyyən axmaq deyillər.* Qarşıdakı adamda ikrah yaranmağı həm yer verilməməyə, üstünə də, bu rol oynamağa, görməzdən gəlindiyinə, vecə alınmadığına görədir. Dolayısilə, ilk olaraq, bu işin - vəziyyəti adiləşdirməyin önəmli nöqtəsi qısa göz kontaktıdır. Yəni qadın, cavan qız, orta yaşlı adam - fərqi yoxdur, kimsə minəndə ətrafa göz gözdirirmiş kimi bir o yan-bu yana baxıb o adama da nəzər salmaq lazımdır. "bu nə işə yarayır?" soruşsanız, o işə yarayır ki, adam özü görür ki, "filankəs məni gördü və normal davranıb heç bir reaksiya vermədi". Bu avtomatik olaraq onda digərlərinə yönəlmə yaradacaq. çünki ən başdan gördü ki, sizdən bir şey çıxmaz. Sizə qərəzi yoxdursa, yobaz bir xala deyilsə, hər şey yaxşı olacaq.

Amma bir nüansı xüsusi şəkildə, dönə-dönə qeyd eləmək istəyirəm ki, o ilkin baxışın, görmənin tərzi dəhşət önəmlidir, əsas faktordur. Adama baxanda saymazyana, süzərək baxılmamalıdır, yəni "hə də, nolsun sən minmisən?", "mən ölüm, özüm də yorğunam, duran deyiləm", "mən bu tabuları yıxacam, acığa sənə yer verməyəcəm!", "gəncləri başa düşün! Mən də oturmalıyam", "yav he he, Zobrist dediyi kimi tez buna baxım, qoy görsün ki, gördüm, sonra üzümü çevirim o yana, durmayacam" fikri ilə olmamalıdır. Maksimum soyuqqanlı şəkildə, sanki 25-30 yaşlı adi bir cavan oğlana baxırmış düşüncəsində olmalıdır. * misalı ona görə belə çəkdim ki, o yaşda kişi cinsi avtobusda, metroda olanda heç bir reaksiya olmur. rahat oturulur, sərbəst ətrafa baxılır, arada o oğlanın geyimindəki nəsə diqqət çəkir, ona göz gəzdirilir. Qısası, insan ona yer vermə məcburiyyəti hiss etmir. Həmin o cavan qızlara, orta yaşlı qadınlara, kişilərə də eyni düşüncə tərzi ilə yanaşılmalıdır və adama, səndən yerini istədiyini bildirəcək qədər də uzun baxılmamalıdır. Bir növ mesaja "görüldü" atmaq kimi olmalıdır. Bilsin ki, onu gördün, fso. Keç fikrini başqa yerə yönəldib az öncə elədiyin şeylərə qayıt.

Son olaraq, niyə yuxarıda çəkdiyim misallardakı və ya digər yazarların, ətrafınızdakı insanların verdiyi məsləhətlərin, işlətdilən taktikaların effektiv işə yaramamağını öz qandığım qədərilə izah edib entry-ni yavaş-yavaş bitirim. O cür taktikaların bir növ inkar, müdafiə, mübarizə davranışı olduğunu düşünürəm. Yəni üzü çevirmək, özünü yorğun göstərmək(və ya elə həqiqətən də, elə olmaq), görməzdən gəlmək və s. bu kimi hallar, əslində, şüuraltı olaraq elə bir qaydanın qəbul edildiyini, buna görə də qarşı çıxıldığını göstərir. Yəni o cür davrananda sən "onu görsəm, gərək durum" modunda hərəkət edirsən deyə qarşıdakı da özünü dayanmadan dürtüşdürməyə çalışır. Çünki o da "məni görsə, yer verəcək" beynindədir. Məncə, anlamaq üçün çətin heç nə yoxdur: ikiniz də vəziyyətə eyni məntiqlə, eyni pəncərədən baxırsınız, ona görə ortada konflikt var. Biri dirənir, o biri müdafiə olunur. Şəxsən mənə bu məsələ dindar-ateist söhbətlərini xatırladır. * Necə ki, dindar biri qarşısında ateist "inkar var olan bir şeyə qarşı çıxmaqdır. Mən sadəcə onu qəbul etmirəm, Mənimçün yoxdur. varlığını sübut et" tutumu sərgiləyirsə, analoji məntiqlə yanaşmaq lazımdır bu məsələdə də. Mən özüm yorğun olub-olmamağımdan asılı olmayaraq kefim istəmirsə, durmuram. Yorğun olmayanda hansısa xanıma "yorğun deyiləm ki onsuz da. qoy durum" məntiqi ilə yer verməyi də doğru saymıram. Doğru saymadığım hərəkət yox, düşüncədir. Çünki bu düşüncədə olanda da "yer vermək" qəlibini qəbul etmiş olursan. Belə çıxır ki, sənin bu adətə qarşı çıxmağın ənənənin mentallığına görə yox, sırf özünün yorğun olduğuna, şəxsi maraqlarına görədir. Halbuki insan qəbul, özünə təlqin etməlidir ki, elə bir yazılı qanun, qayda yoxdur, buna məcbur deyilsən. Hamı kimi ödəniş etmisən, haqqındır o yer, belə lap əccəb edirsən. Hansısa qəlibin təsirindən kənar olaraq yer verib-verməyəcəyinə qərar verməlisən. qoca, əlil, uşaqlı qadınlara gəldikdə isə, onlar üçün durmaq ictimai nəqliyyatın qaydasıdır. istəsələr, əgər onlar üçün ayrılan yerdə oturulubsa, o yeri tələb də edə bilərlər, deyim biləsiz.

Bu arada, hey sən! Bunu oxuyan! entry-dən qaza gəlmə yarana bilər, amma bu düşüncə bir anda oturuşacaq şey deyil. Yəni bunu oxuyub, sabah tətbiq edəndə hüsran yaşamağın çox böyük ehtimaldır. Məndə də birdən-birə olmayıb. Heç bir düşüncə və davranış birdən-birə oturuşmur. Amma ki, hər dəfə sıxıntı ilə özünü rola salmaqdansa, bu yazdıqlarımı yadda saxlayıb, mənimsəmək daha yaxşıdır. Birinci dəfə alınmayacaq. ikinci, üçüncü, onuncu dəfədə də sıxılacaqsan, baxmağa çəkinəcəksən, günahkarlıq da olacaq. 2-3 ildir beləyəm, amma günü bu gün məndə də olduğu olur. Bu, çox normaldır. Çünki adamlar mental təfəkkürdədir və hər vəchlə bunu yeritməyə, yaymağa çalışır(acaq). Amma ki, daimi olaraq bunu özünə təlqin etmək və tamamilə adiləşdirməklə bir müddət sonra hər şey çox daha rahat olacaq. Çünki özünü hansısa davranış qəlibindən müdafiə edirmiş kimi yox, alternativ yolda davranırmış kimi hiss edəcəksən. Artıq hansısa xanım, xala, bir qadın görəndə, onların baxışları qarşısında bəzi istisnai hallar xaric heç bir narahatlıq keçirməyəcəksən. istisnai hal da həmin o qabiliyyətsiz adamların çiyinə kərkinməyi, ayağını tapdamalamğı, sumkanı dürtüşdürməyidir. Belə olanda yerində tərpənib özünü bir tənzimləyərək, azca fısıltı çıxacaq tərzdə dərindən nəfəs alaraq və s. hərəkətlərlə narahat olduğunu mütləq göstərmək lazımdır. Mənim sərt, qaşqabaqlı şəkildə dönüb sumkaya, xanıma baxdığım olub. Qısası, bunu birdəfəlik beyninə yeritməlisən, ey bəni-adəm, hamı kimi pul verib minmisən o nəqliyyata və o ödəniş sənə o nəqliyyat vasitəsində əyləşməyə, çatacağın nöqtəyə qədər getməyə tam haqq verir. Qaydalar daxilində nə edirsənsə, yaxşı edirsən. Kiminsə yorğun, yaşda böyük, kök, arıq, qadın və s. istənilən fiziki xüsusiyyəti ona yerini verməyə məcbur olduğun anlamına gəlmir. Bu, ən pis halda səndə seçim yarada bilər: tam azad şəkildə yerimi ona verim, ya verməyim? Əgər narahatlıq, basqı hiss edirsənsə, seçimi özündən yana et. Vəziyyət fərqlidirsə, o başqa məsələ. Haqqındır deyə hər zaman elə davranmalı da deyilsən.
uazya Əsl adı Röyal Paşayev olub hazırda Nyu-Yorkda yaşayan azərbaycanlı dizayner, jurnalist və virtuoz. host, madhouse community, kəllə-kəlləyə, test yayım 2, shamans agentliyinin həmtəsisçisi; az-ya link , az-ya+ link , əyrixətt link proyektlərinin sahibi.

Ali təhsilini odlar yurdu universitetində jurnalistika fakültəsində alıb. Bir müddət jurnalist işlədikdən sonra dizaynerliyə yönəlib. bu linkdən link h.o.s.t və madhouse dövründə çıxan albom və sinqllar üçün hazırladığı coverlərə baxmaq olar.

Hər şey kənara, kəşf edilməsi lazım olan möhtəşəm youtube kanalı link var, hansı ki, içində fəlsəfə link , biznes link , feminizm link , rep battle link , karikatura link , dizayn link , yumor link , kino link və s. kimi müxtəlif-müxtəlif mövzularda, hər adamın özünə uyğun nəsə tapa biləcəyi videolar var. həmçinin, hazırda hər şənbə günü saat 23:00-da bir qonaq dəvət edib canlı yayımda həmin qonağın ixtisaslaşdığı mövzuda söhbətlər edir.

Son olaraq, ən sevdiyim və əlimdə olsa, bütün ölkədəki hər kəsə tək-tək izlətdirmək istəyəcəyim 2 qısa videosunu bura qoyuram.
(youtube: )

(youtube: )
köhnə sevgilinin unudulmayan sözləri Sevgili olmamışdan, təxminən, il yarım əvvəl, gecə danışarkən məktəb vaxtı platonik sevdiyim bir qız haqqında ona* 2-3 şey yazandan * sonra mənə dediyi cümlələrdir. O sözlər mənə necə yer elədisə, heç vaxt yadımdan çıxmaz, hətta bu yaxınlaracan ss-i saxlamışdım.
Gecə saat ya 1, ya da 2:40-neçə idi və eynilə belə yazmışdı:
- Ay da, Zobrist, mən səni heç belə bilməzdim e.
- Necə yəni belə?
- Yəni nə bilim e. Mən elə bilirdim ki, sənin ürəyin yoxdu, sən robotsan. Ordakı da* nəsə daş zaddır. (arxasından da vəziyyəti yumşaltmaq üçün 1-2 smaylik)

Həmin vaxt birinci kursa təzə başlamışdım, oktyabr idi. Məktəbdə necə idimsə, universitet uşaqları ilə də deyib-gülüb, qaynayıb-qarışma niyyətində idim və edirdim də. Dayandırdım. * Tamam ciddiləşdim. Əslində, bundan aylar öncə son zəngdə, necə deyərlər, tıncıxmışdım, vəziyyəti tutmalıydım. çünki kimin sinifdə nə tip olduğundan danışılanda mən "əyləncəli, güldürən, tema qaynadan oğlan*" idim, halbuki aralarında ən açıq sözlü, haqqını tələb, fikrini aydın ifadə edən (oxuyan uşaq temalarını qoyuram qırağa da, orası bütün məktəbə bəlli idi) mən idim və vicdan, ədalət kimi keyfiyyətlərin mental təfəkkürlü, dindar beyinli, hər işə mız qoyanda yox, məndə görüləcəyini gözləyirdim. O qız da yuxarıdakı sözləri deyəndə bu nəticəyə gəldim ki, insanlar məni tamam qəlibləşdiriblər və mən özümü başqa, ətraf isə məni tamam başqa görür. O qız məni əksərən zarafat edən, deyib-gülən görüb deyə ciddi şəkildə o qənaətə gəlibmiş ki, "Zobrist ciddi duyğulardan uzaqdır, kimisə sevə, aşiq ola bilməz". And içərəm ki, digərləri də elə bilib məni. Mən də unidə ciddiləşib, az qaynayıb-qarışaraq həmin o özümdə görülməsini istədiyim şeyləri göstərdim. Çünki bir az zarafat, səmimiyyət gördülərsə, sonra nə qədər ciddi mövzularda söhbət etsən də səni gözlədiyin qədər ciddiyə alan, fikirlərinə diqqət edən olmayacaq, gərək daimi olaraq sərt olasan, nadirən güləsən. Bəs onda nə baş verdi? Onda da oldum soyuq, qaynayıb-qarışmayan, neqativ adam. Hətta dostlarım demişdi ki, bir çoxlarının bu şeylərə görə (heç tanımadan) məndən zəhləsi də gedir. durduğum yerdə məndən qıcıqlanan n qədər adam vardı universitetdə.

Sonra nə oldu? Heç nə. Bir nöqtədən sonra insan başa düşür ki, nə etsən də belədir, səni heç vaxt tam görməyə çalışmayacaqlar. Hətta özün göstərməyə çalışsan da, görmək istəməyəcəklər, çünki özləri çərçivədə olan insanlardır. Heç vaxt düşünməcəklər ki, insan, hər nə xarakterdə olsa da, necə profil göstərsə də, bütün duyğulara sahibdir. Nə qədər soyuq, ciddi olsa da, sevə, zarafat edib gülə bilər; nə qədər deyib-gülən, səmimi olsa da, içdən-içə nələrinsə fikrini çəkə bilər; utancaq qız yataqda dominant ola bilər; kələ kimi, "ağır abi" qaqaş da olsa, gülünc şeyə fobiyası, uşaqca hobbisi ola bilər; ən əsası, bir vaxtlar tema qaynadan, daim gülən, hər şeydən çoxlu-çoxlu danışan, hamının "bu uşağın gələcəyi çox parlaqdır" dediyi Zobrist illər sonra bütün 1 həftəni hər günü 6-7 stəkan kofe içib 24 saat otağından çıxmayan, heç danışmayan, tamamilə içəqapanıq birinə çevrilə bilər - bir sözlə, heç də tək bir pəncərədən baxılası, "o yaxşıdır", "bu pisdir", "o, loxdur, loserdir", "bu möhtəşəmdir, winnerdi", "o, duyğusuzdur", "bu, sempatikdir", "o zarfatcıldır, ciddiyə almayın", "çox ciddi adamdır, temanı tutmayacaq" və s. deyərək qəlibləşdiriləsi varlıq deyil insan.

Əşş, kimə deyirəm e. Nəysə, nəysə. Siz yenə də qəlibləşdirin. Onsuz da, özü qəlibdə olan insanlar digərlərini də qəlibləşdirməlidirlər ki, tapışa bilsinlər. Mən özüm kimisini tapanda * biləcəm məndən biridir. Siz də bu entry-dəki misallardakı kimi öz qəlibinizə uyğunları tapın. Hər zaman səthi olun ki, həyatı yaşaya və orda-burda özgüvəni yüksək, sanki həyatı bilir, insanları da çox yaxşı tanıyırmışcasına hərəkət edə biləsiz. Necə ki, indi içi həmin qız qarışıq bütün o məktəb, uni, iş yerlərindəki tanıdıqlarım sözdə ailədən, həyatdan narazı olsalar da, gələcəyə dair xəyallarla, planlarla, sabaha ümidlə yaşadıqları, bildiklərindən bir qram şübhə etmədikləri halda, sözdə 95%-indən daha perspektivli (olmuş) mən bütün gecəni tamamilə sönmüş halda, qaranlıq otaqda "sabaha niyə sağ çıxmalıyam?", "sözlüyə, dəftərə, günlüyə yazdıqlarımın mənası nədir?" "bütün bunlar, bu qədər həmgamə nəyə gərək?" "bu, dəqiq belədir?" deyə düşünüb baş verən hər şeyi çək-çevir edib başdan-sona həyatımı gözümün önündən keçirəcəm.

Qeyd: son abzas paradoks kimi görünə bilər: "özün insanları qəlibləşdirməməli olduğunu deyib, sonra onları eyniləşdirirsən. Bəlkə, sən onlara fərqli tərəfdən baxasan?". Məsələ budur ki, mən ətrafımdakılara hər zaman mənə yanaşmadıqları kimi yanaşmağa çalışıb, həmişə "bəlkə də, elə deyil" deyib dəfələrlə onları tanımağa, müxtəlif mövzularda dindirməyə, yenidən kəşf eləməyə cəhd etmişəm. Dolayısilə, belə olan halda, mənim ümumiləşdirməm həmin kəslərin məni qəlibləşdirməsindən çox daha həqiqi və doğrudur.
uzaq məsafəli münasibət Alınası şey deyil, 99/100 vaxt itkisidir. Münasibətdə olunan şəxsi həqiqətən olduğu kimi yox, öz istədiyin kimi təsəvvür etməkdir. Şekspirin "xoşumuza gələn bədənlərə axtardığımız ruhu yerləşdirib buna eşq deyirik" sözünü yadıma salan münasibət tipidir. Əgər məsafələrə rəğmən münasibət daha da ciddiləşərsə, tərəflər hər nə qədər dünyagörüşlü, müasir düşüncəli olsalar da, atacaqları addımları görücü üsulu ilə evlənməkdən bir fərqi olmayacağını da bildirim. Gerisi də ki: #323919

qeyd: bu (#320002) və bu tip halları istisna durum saymaq olar. Yəni fiziki olaraq birlikdə olunub, sonra necəsə məsafələr artıbsa, bunun üstəsindən müəyyən dərəcədə gəlmək olur. Mən dediyim şey uzaqda başlayıb uzaqdan da davam edən münasibətlərdir. Yəni hər necəsə fiziki bir yaxınlıq olmalıdır. Yoxsa xəyali varlıqla beynin içində qurulan münasibətdən bir fərqi olmur.
evlənmədən öncə bərabər yaşamaq Mənə universitetin birinci kursunda dərs demiş bir professorun dediklərini xatırladan başlıq. demişdi ki, iki insan eyni evdə yaşamadığı, dolayısılə, 24 saatını bir keçirmədiyi müddətcə heç vaxt bir-birini tanıya bilməz.

Dedikləri ilə razıyam mən. Çölə çıxanda hamı bəzənib-düzənir. Fərqi nədir ya üzünə makiyaj vurdun, ya xarakterinə əl gəzdirib özünü düzəltdin - eyni şeydir. Həmçinin, bir şey də yadıma düşdü. Oğuzhan Koç verilişlərin birində Eser Yenenler barədə demişdi ki, bəs o vaxtı eyni evdə qalanda eseri yoxlamaq üçün qəsdən yerə nəyinsə boş paketini atıbmış. Eser düz 1 həftə o paketi yerdən götürməyib. yəni tapdalamırmış, amma hər dəfə keçəndə addım atıb üstündən keçirmiş, ərindiyindən əyilib o zibili götürməyib. Axırda Oğuzhan özü götürüb. Sözümün canı, eyni evdə yaşayanda partnyorun hansı xarakterə sahib olduğu bilinir. Həftədə bir dəfə (lap elə olsun hər gün) görüşəndə səliqəli olmağa nə var ki? Eser özü daim göz önündə olan insandır, amma evdə pinti imiş. Başqa bir şey şəxsiyyət pozuntuları ilə bağlı ola bilər. Narsist birini çöldən heç cürə tanımaq mümkün deyil, özünü çöldəkinə tamam başqa cür göstərib evdə tamam əksi ola bilər *. Bu da bir evdə yaşayanda öyrənilir. Eyni zamanda, bir insanla eyni evdə yaşayarkən onun həyat tərzinin böyük çoxluğu aydın olur, həmçinin sıxılanda, əsəbiləşəndə, dilxor vaxtında necə davranış sərgilədiyi də evdə məlum olacaq. Qısası, mən vətəndaş nigahını dəstəkləyən adamam. Düzdü, eyni evdə illərlə yaşayıb bir-birini tanımayan insanlar var, o, ayrı mövzudur.

Bir də niyəsə bu söhbətlərdə hər dəfə mövzu seks, cinsi performans məsələsinə gəlir. Tətmin edə bilməmək və s. mövzular. Mən belə şeyi anlaya bilmirəm də heç cürə. Başa düşürəm, genetik və s. faktorlar var ortada, misal üçün, qadın onu tətmin edə bilməyən kişidən soyuyur və gözdən düşür həmin adam, o da daha yaxşısı varsa, şüuraltı olaraq ona yönəlir. amma ki, bu qədər hazıra qonan xarakterə sahib olmaq da olmaz da day. Ən azından hansı duyğu/düşüncənin niyə yarandığını adam bir götür-qoy edər, fərqində olar. Yuxarı abzasda sadaladığım və n qədər də sadalaya biləcəyim şeylərin yanında bu mövzu çox cılızdır. Cinsi performansı düzəltmək bəyəm belə çətin məsələdir? Partnyor bakir/bakirədir? - okay, 3-5 seksdən sonra öyrəşib "xoda düşəcək". Performans xoşuna gəlmədi? - bəs dil nə üçündür? (Söhbət oral seksdən getmir, ünsiyyətdən gedir). Niyə tətminsizlik yaşandığını danışaraq həll etmək 2x2-dir*, ən uzağı 3-4 seans gedib psixoloqla da həll etmək olar. Burada vurğulanmalı şey də tətmin edə bilməyən tərəf yox, tətminsizlik yaşayıb, bunu dilə gətirib, aradan qaldırmağa çalışmadan uzaqlaşan tərəfdir. Buraxmaq lazımdır qoy çıxıb getsin, elə partnyorla uzunmüddətli nəsə düşünməyə dəyməz. Bu məsələylə müqayisədə, halbuki şəxsiyyət, xarakterlə bağlı şeylər danışılaraq düzələn, heç də asan şeylər deyillər.

Qısası, istənilən halda, düşünürəm ki, əvvəlcədən eyni evdə yaşamaq dəstəkləniləsi və üzünə baxıb içini bilmədən, bazardan qarpız seçirmişcəsinə görücü üsulu ilə evlənməkdən milyon dəfə yaxşı şeydir. Bir insanın buna qarşı çıxmasının da samballı bir əsası olacağını hesab eləmirəm. Bu olmadan, sadəcə çöldə-bayırda görüşülüb, 2-3 dəfə də boş ev tapılıb seks baş verilməsi ilə qurulan evliliyi də çox riskli sayıram. Mən oneitis xasiyyətimlə bunu düşünürəmsə, bunu qəbul etməyən birinin nə cür düşüncədə olduğu ürküdür məni.
yalnızlığın ən çox anlaşıldığı anlar Günün bu vaxtı - gecə saat 3-də çıxıb yenidən skate sürməyi öyrənmək, bu sakitlikdə səhərə qədər şəhəri gəzə-gəzə fırlanmaq istəsən, eyni "mindset"-də nə həmcins, nə də əks cins tanışının olmadığını anladığın və eyni zamanda, yeni tanışlığa, münasibətə açıq olmadığın andır. *
düzəldilməli başlıq adları Sözlükdə axtarış hissəsinə "nostalji" yazanda çıxan bütün başlıqlar. "Nostalji" türkcədir, bizim dildə qarşılığı "nostalgiya"dır. Nə hikmətdirsə, bütün başlıqlar da ancaq türkcə ifadə ilə açılıb.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20