sözaltı etiraf



facebook twitter əjdaha lazımdı googlla

780.
(youtube: )

bugün ən yaxın dostum bu mahnını paylaşıb və başlıq olaraq. “hələ də” yazıb.
ən son 10 il bundan əvvəl siqaret çəkən mən, nə çətinliklərdən keçmişəm bu 10 ildə amma ilk dəfə siqaretə sığındım.

17 ildir dostuq, eyni məktəbdə, eyni sinifdə, oxuyub eyni hazırlıqlara getmişik və qonşu olmuşuq. indi ayrı ölkələrdə yaşasaq da tez-tez hal-əhval tuturuq birbizimizdən. mahnının yada saldıqları bir yığın peşmançılıq və acıdır. 11-ci sinifdə oxuyanda məşğələlərin birinə jalə adlı qız gəlmışdi, çox gözəl, səmimi və ağıllı qız idi. elə ilk zamanlardan turalın xoşu gəlmişdi jalədən. qısa müddət sonra məşğələ adı ilə nömrəsini alıb danışmağa başladı sonra da artıq yarı-sevgili, yarı-dost kimi münasibətləri başladı. jalə haqqında heçnə bilmirdi tural yavaş-yavaş öyrəndikcə vəziyyət qarışırdı. jalə nənəsiynən kirayədə tək yaşayırdı özünün də dediyinə görə başqa heç kimi yox idi. 17 yaşın verdiyi ərgənlik dəliliyi və mental dəyərlərin basqısının yaratdığı o “yaxşı oğlan” havası var hər ikimizdə də, nə də olsa dostumun sevdiyi qız idi öyrənməli idik haqqında hər şeyi. əvvəl kirayədə qaldığı əraziyə gedib dost-tanışdan soraqlaşdıq. o günü unutmaq hətta imkanım olsa silmək istəyirəm. biz ərgən gənclərin ən qorxduğu şey olmuşdu. jalənin anası el arasında məşhur olan adı ilə desək “qəhbə” idi. 4 il əvvəl (jalənin 13 yaşı olanda) bir kef məclisindən qayıdanda avtomobil qəzasında ölmüşdü. o vaxtdan nənəsi baxırdı qıza amma jalə böyüdükcə və gözəlləşdikcə qonşuların gözündə anası ilə eyni tərəziyə qoyulmağa başlamışdı. elə bu səbəbdən köçmüşdülər o ərazidən. ikimizdə eşitdiklərimizdən göt-baş olmuşduq, neynəyəcəyimzi bilmirdik. tural nə qədər mental tərəfi ağır bassa da, yaxşı tərəflərini qabardırdı söhbətin. “ belədi ki, o vaxt 13 yaşı varydı jalənin, uşaq idi də, həm odi sən özün də tanıyırsan jaləni elə qız ddeyil. həm də unudulub gedər də, anası çoxdan ölüb uje” o vaxtkı “yaxşı oğlan”lıq damarım hər nə qədər imkan verməsə də susdum. beləcə davam elədi münasibətləri. 3-4 ay sonra şəhərdə bayram tədbiri vaxtı yığılıb getmışdık tədbirə. jalənin köhnə sinifyoldaşlarından bir standart ağzıqaza tipin öküz kimi davranışından sonra eyni mövzular yenə üzə çıxmışdı. artıq bizim məktəbdəki bir çoxları da bilirdi məsələni, bir neçə gün sonra da artıq bütün məhəlləyə yayılmışdı söhbət. mən razı olmasam da tural hələ də vecinə almırdı söz-söhbətləri. 3 ay da keçdı birtəhər və imtahandan sonra jalə yaxşı bal topladı amma tural qəbul ola bilmədi. elə ən çətin məqam da burda oldu.
tural əsgərliyə getməli idi, jalə isə bakıya. belə halda tural ailəsinə vəziyəti açıqladı və təbii ki, reaksiya gözlənilən kimi oldu, “qəhbənin qızını gəlin edə bilmərik”. tural əsgər getdi, heç nəzuniyyətə də gəlmədi 1,6 il. jalə isə nənəsi ilə bakıya getdi. 5 il sonra nərimanovda bir gecə klubunda görmüşdüm jaləni, anasının yolunu tutmuşdu, amma istəyərək yox, mən məcbur etmişdim, tural məcbur etmişdi, turalin ailəsi, qonşuları, qohumları, o ağzıqara sinifyoldaşı, bir sözlə hamımız.

bir-birimizi görməzlikdən gəldik o an, sonra mən çıxdım. sonradan haqqında elə bizimlə bərabər məşğələyə gələn qızdan öyrəndiyim şey 3-cü kursda oxuyanda nənəsi rəhmətə gedib. elə o məşğələdəki qız da eyni əda ilə dedi ki, “jalə də anasının yolunu tutub, yaxşı ki tural o vaxt səhv etməmişdi, yoxsa bu qız elə nə olursa olsun qəhbəlik eliyərdi”.

utandım sözlük, çox utandım yerə girdim, özümü çox günahkar hiss edirəm, niyə indiki düşüncələrim, yanaşmam o vaxt yox idi. bilmirəm nə edə bilərdim amma yenə də çox peşman hiss edirəm.

tural əsgərlikdən sonra mumya kimi qayıtdı, 1-2 ilə toparlandı amma arada hələ də yadına düşür, ən son 14 ay əvvəl azərbaycana qayıdanda danışmışdıq bu haqda. hələ də özünü günahkar hiss edir.

bu mahnı da jalənin tural əsgərliyə gedəndə “qəhbənin qızını gəlin eləyə bilmərəm” mövzusundan sonra turala göndədiyi mahnı idi.
85. 5 gün əvvəl bir geyim mağazasına getmişdik. yanımdakı bir neçə köynək yoxlamaq üçün geyinmə soyunma otağına keçdi. mən də yorulduğumçün oralıqda bir stol tapıb geyinib tərsinə soyunub atılan paltarları qatlayan qaqaşı incələməyə başladım. huyum qurusun bir adama da baxanda rentgen misalı hər şeyi 1 anda beynimə həkk olunur. baxdım ki qaqaşın ayaqqabılarının altı qopuqdu. ayağını sürüyə sürüyə gəzir ki, çox bilinməsin.
üstündən 5 gün keçib, mən 5 dəfə yatıb durmuşam, 3 dəfə dərsə getmişəm, 1 dəfə sunum eləmişəm, qarışıq duyguların selində üzmüşəm ama o qaqaş ağlımdan çıxmır. həmin gün də çox pis yağış fason dolu yağmışdı. görən üşüyüb evə gedəndə?
216.
785. Əslində bu sözlüyə gələndə hər şeyi geridə buraxıb, özümü unutmaq sadəcə anonim olaraq içimdən gələnləri yazmağı hədəfləyirdim. Düzdü belə də oldu. ancaq burada həmişə anonim qalacağımı bildiyim üçün gerçək həyatımda öz ailəmdən başqaları ilə danışa bilmədiyim şeyləri etiraf etmək istəyirəm. bəlkə də sabah siləcəm. sadəcə indi tək istədiyim bunu yazmaqdı. sadəcə içimdən gəldiyi üçün. ailəmizdə 3 nəfərik 2 bacım və mən. bacılarım məndən az yaş fərqi ilə böyükdülər. ailəmizdə ana xəttindən gələn psixoloji problemlərə yatqınlıq var. 4 xalam və 1 dayım var. dayım adını bilmədiyim psixoloji xəstəlikdən, 1 xalam paranoyadan əziyyət çəkir dayım ilə ünsiyyət qurmaq olur çoxu zaman normal insan kimidi, ancaq xalam başqa insanın verdiyi suyu belə içmir. anam isə normaldı. 2 bacım bu xəstəliyin qorxusundan uşaq vaxtlarından psixoloqların əlində böyüyüblər, ancaq yaxşı ki, onlar da normal həyat keçirdilər. bundan sonra keçirmə ehtimalları böyükdü, çünki anam ailədə bunun əsasən 17-18 yaşlarda başladığını deyirdi. Sonra mən doğuldum. mənim də üzərimə çox düşüldü. ailəm artıq 10'lu yaşlarıma gələndə hər şeyin normal olduğuna inanırdılar. mənə isə bütün bunlar qəribə gəlirdi, çünki 9 yaşıma kimi psixoloqa getməyin hər kəsin etməli olduğu rutina olduğunu zənn edirdim. sonra anama artıq psixoloqa getməkdən bezdiyimi və ona hər həftə etdiyim şeyləri danışmağa məcbur olmağımdan xoşlanmadığımı dedim. anamda daha heçnə başa düşməyən bir uşaq olmadığımı və mənim də seçim haqqım olduğumu başa düşüb mənə hər şeyi anlatdı. O gündən də psixoloqa getmədik. xatırlayıram 15 yaşımda həyətdə skamyada biri ilə gülərək söhbət edirdim. anam isə bazarlıqdan qayıdırdı. birdən əlindəkiləri yerə atıb üstümə qaçdığını gördüm. qorxmuşdum. tez ayağa qalxıb, yanına qaçdım. Nə olduğunu soruşdum sanki şokda idi. mənə sən kiminlə söhbət edirsən dedi. mən də heçnə anlamadan söhbət etdiyim adamın adını demək istədim, ancaq ağlıma gəlmirdi. nə edirdimsə ağzımdan onun adını çıxara bilmirdim. bayaq söhbət etdiyim insan artıq orada deyildi. sanki zaman dayanmışdı. hər şey bir-birinə qarışmışdı. bayaq etdiyim gülməli söhbəti xatırlamağa çalışırdım, ancaq ağlımda nə söhbətə nə də ki, o şəxsə dair bir şey qalmışdı. yenidən psixiator seanslarım başlamışdı. olan heç nəyi qəbul etmək istəmirdim. necə deyərlər qorxan gözə çöp düşər. anama da olan bu idi deyəsən. oğlan uşağını çox istədiyi üçün ən çox mənim üzərimə düşmüşdü. Hər zaman qoruması altında idim. artıq kim olduğumla barışığam. necə oldusa mənə bunu inkar etdikcə daha da güclənəcəyini təlqin etdilər. indi bəzən 2 həftədən bir falan, bəzən də aylarla aradan sonra 5-6 dəqiqə əvvəl nə olduğunu unuduram. psixiator isə ailəmə həmin 5-6 dəqiqə məni narahat etməməli olduğunu deyib. etmək istəsələr belə bu çoxu zaman evdə olmayanda, daha çox tək zamanlarda baş verir. artıq o qədər normallaşıb ki, bunun daha olub-olmadığını belə əminliklə deyə bilmərəm. hələ də bəzən içimdə birinin gizləndiyini hiss edirəm və hələ də bütün bunların məntiqli bir açıqlamasının olduğuna inanmaq istəyirəm.
371. qorxuram.
bir müddət əvvəl belə bir məlumat oxumuşdum. aslan antilopun dalınca düşür. əgər antilop sürətlə qaçmasa aslana yem olacaq. və tərsinə, aslan sürətlə qaçmasa həmin günü ac keçirəcək. mübarizə aparmaqdan zəhləm gedir. məndən olsa bütün gün yatardım. ancaq belə bir şəraitim yoxdur. çevrəmə baxıram nə çox insanlar var... sənin istədiyin bir məqsədi on minlərlə insan da istəyir. onlardan yaxşı olmalısan, çalışmalısan ki bu məqsədə nail ola biləsən. və sonra da ömrünün artıq bitmiş olduğunu görürsən. əslində heç nə yaşamadığını. 1 qarın çörək və yatacaq yer üçün bu qədər həyat mübarizəsinə dəyərmi? bunu edə bilməsəm, gücüm çatmasa acından öləcəyəmmi?

paxıllıq edirəm.
əslində paxıl biri deyiləm. bununla qürur da duyardım həmişə. ancaq yaş ötdükcə başlayır paxıllıq hissləri. başqalarının, səndən qat-qat şanslı olanların həyatlarına baxırsan və hər şeyə küsürsən. əlbəttə ki, bunda sosial medianın təsiri böyükdür. hamı necə xoşbəxt olduğunu şəkillərlə isbat etməyə çalışır sanki bir-birlərinə. baxıb fikirləşirəm görəsən mən nəyəm? bayaq instagramı açdım baxıram ən az 4-5 nəfər kabab bişirən yerdə şəkil çəkdirib qoyub, heç olmasa 10-15 nəfər getdiyi tətillərdə çəkilmiş şəkillərini paylaşıb. bir çoxu evi, ailəsi, övladları ilə türklərin sözü olmasın mutluluk tablosu paylaşıb. mənim şəkillərimdən isə bədbəxtlik yağır, qoy qabağına ağla.
mən də istəyirəm bunlar olsun. indiki yaşımda olsun. ancaq əlimdə bunların heç biri yoxdur.

həyat zəhər kimidir, bir şüşə zəhər içmişəm sanki, amma ölə bilmirəm, bədənimi yandıra-yandıra gedir... qovurur məni. əzab çəkirəm. bir an rahat nəfəs almaq üçün nələr verməzdim.. bir an yuxularımdakı kimi yaşamaq üçün nələr verməzdim. hərdən düşünürəm ki bunlar hamısı bir yuxudur. oyanacağam və bitəcək hər şey. nə zaman? allahım oyandırsana məni..

bayırda yağış yağır. normalda bu havanı sevsəm də, belə hallarımda məni daha da dərinlərə gömür bu yağışlar. böyümək bu imiş sən demə. çiyinlərində milyonlarca yüklə, milyonlarca insanın içində təkbaşına qalmaq və bu yüklərdən qurtarmaq üçün yollar axtarmaq. şanslısansa tapırsan o yolu, ancaq yükləri atandan sonra da görürsən ki rahatlığın keyfini çıxara bilmirsən. o qədər eşşək kimi daşımısan ki...
bir insanı belə məndən əsirgəyirsən. səbr etməyimi istəyirsən. bacarmıram artıq. məni bu qədər incitmə. yolun sonuna gəldiyimi hiss edirəm. məcbur olduğumu bilirsən. bilirsən ki davam edəcəyəm hər nə olursa-olsun. ancaq iynə ucu qədər yaşama gücü ver mənə... üzərimdəki yükün bir azını məndən götür. yalvarıram, boğma məni bu yalan dünyada.. yandırma... zəhərləmə... mən ki səndən həmişə yaxşı bir insan olmağımı arzu etmişəm. məni eşit.
məni gör. məni anla...hiss et.
728. maddi ehtiyac səbəbindən xəyallarına, arzularına çata bilməyən insanları görəndə çox pis oluram. həyatdə mənə ən pis təsir edən bir neçə şeydən biridir. sırf pul yoxdu deyə istənilən təhsili alaq bilməmək, və ya imkansızlığın yaratdığı auranın insanda buraxdığı izlər səbəbindən başqalarından bir addım geri düşmək və s. azərbaycan kimi ölkədə isə təhsil üçün tələb edilən rüşvətə görə arzularına xəyallarına çata bilməyən insanları düşünəndə istəyirəm o rüşvəti tələb edəni tikə-tikə doğrayım! tələbənin qayğısı istədiyi yerə qəbul olmaq üçün ordakı oğraşın tələb etdiyi rüşvəti hardan tapacağını düşünmək olmamalıdı. ələlxüsus, imkansızlıqdan əziyyət çəkən, ehtiyac içində yaşayanların.
86. bugün məndən bir sikim olmayacağını öyrəndim sözlük. belə ki, xəbər portallarının birində, hətta adını da deyim hacıbəyin portalında bir elan oxudum. elan mərdəkandaki uşaq evinə getmək üçün adam toplamaq məqsədi daşıyırdı. məlumdur ki, bu elanı verən də hansısa universitetin bir tələbəsidir. indi düşünün, bir uşaq evi var. kimsəsizlər filan toplanıb. azərbaycan kimi ölkədə o uşaqlardan hər hansı birinin mozart olması filan mümkün olan şey deyil. vaxtı gələndə oğlanlar narkotikdən, oğurluqdan filan içəri girəcək. qızlar da bakı barlarında bədənlərini əcnəbilərə satacaq. ancaq, bunu bilən bir qrup insan, o uşaqları ziyarətə gedir. ok, bəlkə dövlət strukturunu dəyişdirib o uşaqların gələcək problemini həll etmirlər ama o uşaqlara bir baş çəkirlər. deyirlər ki, ayə gəlin gedək görək bir bunlar nə iş görürlər, neyniyirlər. və gedirlər. heç tanımadıqları, bilmədikləri insanların ziyarətinə gedirlər. onlara paltar, yemək vs aparırlar.

bir sevgilim varıydı, eyni mərdəkandaki uşaq evlərinə gedirdi universitetdən. 3-4 dəfə getmişliyi vardı biz birlikdəykən. lovğalanmaq kimi olmasın, o qıznan hər görüşəndə olandan qopandan 50-60 manat xərcim çıxırdı. ama bir dəfə ağzımı açıb demədim ki, al bu 10 manatı gedəndə o uşaqlara mənim də adımdan birşey alarsan, qoşulub getmək bir yana yardım da eləmədim.

tanıdığım insanlardan bəziləri qocalar evinə ziyarətə gedərdilər, bir dəfə mən də gəlim demədim.
bunları keçdim, ən yaxın dostuma ki, ən yaxın dost olmaq üçün mən heçnə eləməmişəm, nə yaxşılıq eliyibsə o eliyib, 6 aydı zəng eləmirəm. o niyə eləmir desəniz, o 6 ay əvvəl bir gündə iki dəfə zəng elədi zəngini görmədim, ama sonra götürüb zəng də eləmədim. beynimi sikim. indi utandığımdan dəstəyi götürüb nömrəsini yığmağa üzüm yoxdur.
novruzda zəng eliyən dayımın telefonunu götürmədim. burda istanbulda 2 il eyni evde yaşadığım türk dostumun gəl görüşək təkidlərini 5 aydı müxtəlif bəhanələrnən cavabsız qoyuram. halbuki, avtobusa minsəm 15 dəyqə çəkəcək yanına getməyim.

indi fikirləşirəm, mən o uşaq evindəki uşaqlara nifrət edirəmmi? yox. qocalar evindəki qocalara? ona da yox. ən yaxın dostuma? nə nifrət, ölməyə də gedərəm. dayıma? yox. türk dostuma? o da yox əlbətdə ki.

bəs onda niyə belə edirəm, niyə heç kimə baş çəkmirəm? niyə ən yaxınımda olan insanları səbəbsiz yerə uzaqlaşdırmışam? nə pox yeyirəm mən bu həyatda?

etirafım budur, burda yazılanlar da 50 faiz belə deyil. indi qaza gəlmişəm sabah mütləq hamıya zəng eliyəcəm filan deyirəm. bilirəm ki eləmiyəcəm, ən sadəsindən üzüm yoxdur. nə vaxt belə oldum, niyə belə oldum heç bir fikrim yoxdur.

entry'lərimə müsbət səs verəndə bir daha düşün sözlük, belə də cındır bir adamdır ssg.
176. Sözlüyü çox sevirəm, facebooku, twitteri və digərlərini sevmədiyim kimi. Ortam gözəldi bi kere. Seçib yığıblar elə bil yazarları bura, hepsi o kadar tatlı ki. Təsəvvür edirsiz, heç kimi tanımırıq, yəni əksərən, amma çox adamın heç ən yaxınlarının bilmədiyi xüsusiyyətlərini, yaşadıqlarını, dərdlərini, fikirlərini və s bilirik, bu da uzaqdan uzaqdan kim olduğunu bilmədən yaxınlaşdırır insanları bir birinə, sevdirir. Kimlik deyil, insanlıq ön plana keçir. nəysə oraları boş verin də, 1000ci entryni yazıram ekskluziv şeyeləmək istədim. başda ceo and founderahsgahdg timidus olmaqla bütün yazarlara heç nə demirəm, yazmağınızda olun, həmişə yazın, həmişə olun*. 1000ci entryni də ən sevdiyim başlıqlardan birinə yazdım hadi devam -*
650. kafelərdə, barlarda, avtobus və metrolarda, yaşadığım evlərdə, yaşadığım və gəzdiyim şəhərlərdə xeyli təklik hiss etmişəm. bu təklik iki tərəfli, biri maddi, bir digəri isə mənəvi olub. maddi təklik yeniyetməlikdən yetkinliyə keçid dövrüylə birgə - bəlkə də yetkinliyimdən yaşlılığıma keçidə qədər - məndən uzaqlaşdığı halda, uşaqlıq və ilk gənclik illərində elə də varlığını hiss etdirməyən mənəvi təkliklə baş başa qaldım. bu hal, yanınızda insanlar və baş verən hadisələrdən sizləri uzaqlaşdırır. məkan və zaman konsepsiyası mövqeyini itirir, səslər qeybə çəkilir, üzlər bulanıqlaşır, an etibariylə yaşanan bir hadisə, qarşı qarşıya oturduğunuz insanın işlətdiyi bir cümlə bir başqa hadisə, bir başqa fikirlə calaşır və siz bütün bunların nəticəsində öz tərki dünyanıza çəkilirsiniz.
nədir bunun adı? yadlıq? indivindual dekadans? soyuqluq? buzlaşma? sentimental yoxluq? yoxsa böyük meqapolisin modernləşdirərək məhv etdiyi insan portreti? hərdən mənə elə gəlir ki insanın təkliyini təmsil edən böyük literaturik yaddaşa sahibəm. sonra bu hiss keçir, o böyük səssizlikdə hamının o anki yaşadığım hisslərə oxşar duyğular keçirdiyini zənn edirəm. bəli, onlar da danışır, mənim kimi gülür, siqaretini yandırır, kofe və içkisini içir; lakin qəribə olan və məni onlardan ayıran onların ətrafa mənim kimi baxmamasıdır. hərhalda tək fərqlilik budur. hərəkətin olmadığı yerlərdə bacardıqca ətrafı süzməyə çalışıram. baxışımı bir başqa baxış tutduğu əsnada gözlərimi başqa detala çevirirəm. bu sanki insanları yenidən kəşf etmək kimi gəlir mənə. hər gün minlərcə təzə üz. minlərcə fərqli geyim. minlərcə eyni yadlıq.
və elə mənəvi və maddi təkliyin içimə yayıldığı günlərin birində, yorğunluğumu üstümdən atmaq naminə kiçik bir kafeyə girib, kofe sifariş vermişdim. kafe şəhərin mərkəzi küçələrinin arxasında yerləşən xalqa açıq bir ərazidə yerləşirdi. o kafeni xüsusiylə açıq olduğuna görə sevirəm. kofemi içə içə həm insanlar baxır, bir tərəfdən də səki və yollarda su kimi axan yaşama nəzər yetirirəm. masamdan bir neçə addım aralıda iki gənc qız oturub, söhbətləşir. qarşımdaki masada bir kişi əllərini teatral şişirtməylə iki yana açaraq qadına nəsə maraqlı hekayə nəql edir. bu əsnada kafeyə baxmadan keçən, əynində qırmızı - nimdaşlaşmış - paltolu bir qadını fərq edirəm. sürətli, harasa tələsir. nə məni, nə kafeni, nə də başqa bir şeyi görür. bəlkə də dəfələrlə gördüyü üçün bu belədir. meqapolis sakinlərinin taleyi o qadının hərəkətlərində təzahürləşir: eynilik, yadlıq, tələskənlik. meqapolislərdə insan üzünə ehtiyac yoxdur.
kofe bitir, yeniləyirəm. bir müddət ötdükdən sonra uzaqdan bir səs eşidilir: kibrit, salfetka, alışqan və onlara oxşar bir neçə əşya satan kor bir qadındır bu. bir-bir masalara yaxınlaşır, mümkün dərəcdə qoruduğu ciddiyyəti geyiminə yansımayıb. geyimi xeyli optimist və xoşdur. insan hər gün balerinlərə xas bu tip geyimləri küçələrdə görməyə öyrəşməyib. buna rəğmən isə işindən bezdiyi səsindən məlumdur.
hamı yavaş yavaş ona baxır. insanların üzlərində, kor bir qadının, dilənçi olmayan bir qadının həyata qarşısında göstərdiyi əzəmətə kiçik heyranlıq hiss edilir və o qısa heyranlıq, bir neçə saniyə sonra hadisədən uzaqlaşır.
biri qadından saqqız alır, digəri alışqan. yavaş yavaş oturduğum masanın yanından keçdikdə qeyri ixtiyari ona səslənirəm. əslində ona da deyil, sadəcə "hey" çıxır ağzımdan. dayanır. baxışları qeyri müəyyən uzaqlıqdaki boşluğa zillənərək, "mənə səsləndiniz?" deyə qarşılıq verir. bir qəribə oluram, kafedəki baxışların əksəriyyəti bizə çevrilir, səsindəki soyuqluq və bezginlik məni çaşdırır. və fikirləşirəm ki niyə zamanı dondurmayaq?
"mənə səsləndiniz?" bəzi baxışlar mənə, bəzi baxışlar kor qadına, bəziləri isə hər ikimizə baxır. ehtiyacım olmayan bir şeyə görə ona niyə səsləndim? indi nə etməli? zaman axır. ayağa qalxaraq - üzr istəməyərək - cibimdən çıxartdığım bir miqdar pulu əlinə uzadıram. "nə almaq istəyirsiniz?" deyə soruşur. çaşqın halda "heç nə" deyə bilirəm ancaq. "mən dilənçi deyiləm!" deyir, səssi aqressiv və günahlandırıcıdır. yoluna davam edir. masamın yanındaki qızlar mənə baxıb, bunun psixologiyada insanları təhqir mənasına gəldiyini deyir. onlar zəyif deyillər. və eşitmədiyim bir çox cümlə. təsəvvürümə adleri, freudu, jung və lacanı gətirirəm. hamısı qabağımda qəhqəhə çəkir sanki o an, qıza heç nə demədən ilıqlaşmış qəhvəmi içirəm. qızlardan biri qadına yaxınlaşıb alışqan alır. və dərhal mənə, heç olmasa alışqan alardınız deyir. "ehtiyacım olmayan şeyi almamaq kimi prinsipim var" deyib, məsələni bağlayıram. ətrafda hər şey əvvəlki kimidir.
indi isə tələsmədən, zamanı geri qaytarmağa münasibətiniz necədir?
"kofe bitir, yeniləyirəm. bir müddət ötdükdən sonra uzaqdan bir səs eşidilir: kibrit, salfetka, alışqan və onlara oxşar bir neçə əşya satan kor bir qadındır bu. bir-bir masalara yaxınlaşır (...) biri qadından saqqız alır, digəri alışqan. yavaş yavaş oturduğum masanın yanından keçdikdə qeyri ixtiyari ona səslənirəm. əslində ona da deyil, sadəcə "hey" çıxır ağzımdan. dayanır. baxışları qeyri müəyyən uzaqlıqdaki boşluğa zillənərək, "mənə səsləndiniz?" deyə qarşılıq verir. bir qəribə oluram, kafedəki baxışların əksəriyyəti bizə çevrilir, səsindəki soyuqluq və bezginlik məni çaşdırır.
"xeyr, yanımdaki şəxsə səsləndim" qadın xəfif təəssüf hissiylə uzaqlaşır. halbuki yanımda heç kim yoxdur, mən təkəm. o qızların timsalında kafedə o epizodu görən hər kəsi təssəvvür etməyə çalışıram: kor və həyata qarşı əzəmətli mübarizə aparan bir qadını dolayan əxlaqsızın biriyəm. az əvvəlki hərəkətim də elədir: əxlaqsızlıq. hansı daha ağır olardı deyə fikirləşirəm.
qadını təhqir etmək istəmişdim? əgər elədirsə, hansı səbəblə? yox deyilsə, niyə kiçik kafenin içindəki gözlər təhqir etdiyimi qışqırırdı?
qadına kömək etmək istəyirdim. cibimdə alışqanım var idi. alışqanı ehtiyacı olan başqasına sata bilərdi. mənim üçün əksi, alışqanım ola ola, sırf ehtiyacım olmadan qarşı tərəfi məmnun etmək naminə alışqanı almaq, - ən azı - qarşı tərəfə əxlaqsız yanaşmadır.
hər nə isə, bu hadisə kiçik bir misaldır, katarsist tərəfi də yoxdur. demək istədiyim, göstərmək istədiyim, yəqin bəzilərinizə məlum oldu.
zamanı geri qaytarmaq insanın ən qədim arzularından biri, bəlkə də birincisidir; ancaq bir də zaman geri qayıdacağı təqdirdə heç nəyin dəyişməyəcəyi fikirini də təkmilləşdirdi kor qadın məndə.

xülasə, uzun fasilədən sonra entry orucumu pozub, unutmamaq və xatirəyə çevrilsin deyə bu yazını qaraladım. indi sizə louis malle-nin çəkdiyi, kinematoqrafiya tarixinin təkliyi yansıdan ən yetkin epizodunu göstərəcəm. sonra müəmmalı bir müddətə sağollaşacam. parklara, kafe və barlara gedəcəm. avtobus və metroya minəcəm. gizli gizli insanlara baxacam. elə birini fərq edsəniz, bəlkə də o mənəm, çəkinməyin yəni. -*

belə. Cafe scene from Le feu follet:
(youtube: )
803. Psixoloji cəhətdən normal olmadığımı düşünməyə başlayıram sevgili sözlük.öz-özümə intonasiyayla,ərdoğanvari şeirlər deyirəm,özümə lətifə danışıb gülürəm və bunları ictimai yerlərdə edirəm.camaat tərs tərs baxdığını görəndə özümü yığışdırıram.dayanacaqdan evə qədər hardasa 500 metr yol var.o yolu gedəndə siyasi çıxışlar edirəm xalqı salamlayıram,ilham əliyevə söz soxuram.demokratiyanın vacibliyindən danışıram.belə belə dəli oluram deyəsən.
424. Timidusa ithafən:

Qorxulu bir sirr deyəcəm,
Çoxdandır ki, bir arzum var,
moderator olmaq istəyirəm.

Yazarların arasından formatımızı pozanları,
Akkauntunu satanları,
Umbay eləmək istəyirəm.

Bu sözlüyün gündən günə niyə artır dərdi səri?!
Məsləhətxanada anonim olub söz soxan o gicbəsəri
Ban eləmək istəyirəm.

Partizanlıq da bir işdi barı,
mən timidusun sifətindən vaxtsız düşən qırışları,
Düzənləmək istəyirəm.

Yalan məlumatdı burdan ora, ordan bura yazanları,
iki nəsil arasından o üçüncü nəsilləri
Yığışdırmaq istəyirəm.

Yad sözlükdə yazıb qalan, qələmini çatıb qalan,
Ekşidən ssg'ni, uludağdan ian curtisi sözlüyümüzə
qazandırmaq istəyirəm.

Lap qəzəbi tutsa bele neonun mənə, rumpeltelskinin mənə,
Nə deyirsiz deyin mənə,
moderator olmaq istəyirəm.

(youtube: )
592. universitetdə hər gün görməyə məcbur olduğum debillərdən bezmişəm. bunların çoxu nə üçün yaşadığını bilməyənlərdir, bir dəfə belə həyatı sorğulamayan, özünə "dünyaya nə üçün gəlmişəm?" sualını verməyən, işi-gücü hansı pozada selfie çəkmək olan insanlar. dünyanın bu günkü halından, yaxşı insanların yerin dibinə batmasından və ətrafımda olmamasından şikayətçiyəm. hardasınız? niyə bizi bu iq-süz insanlarla başbaşa buraxıb öz dünyanıza çəkilmisiniz? axı bizim də iki mənalı söhbət edə bilənlərə ehtiyacımız var..
həyat getmir, durub elə bil. özümü gələcəkdə heç bir yerdə görə bilmirəm, çünki həyat gündən-günə mənasızlaşmağa davam edir və bundan daha da mənasız olacaqsa, niyə yaşamalı?
robot kimi yaşayırıq, günlük ehtiyaclarımızı qarşılayıb gələcək üçün çalışırıq, bir gün tam dərk etmədən valideyn olacağıq, ondan sonra da öz şəxsi həyatımız bitmiş olacaq. bir gün dönüb geriyə baxacağıq: niyə yaşadıq, necə yaşadıq? əldə tutulacaq heç bir xatirə olmadıqdan sonra apar tulla. sən yaşamayıb sürünmüsən.
susmaqla ömrüm keçir, susuram və nəyisə gözləyirəm, sanki bir əl uzanacaq və deyəcək ki, gəl, daha gözəl bir dünyada yaşamaq mümkündür. bəlkə bir anlam tapa bilməmək yazdırır bütün bunları mənə, ancaq yaxşıya doğru gedəcəyinə əsla inanmıram. dünya həmişə belə anlamsız idimi?
120. etiraf xəstəlikdir. çarəsizlikdir. özünə etiraf edə bilmədiyin şeyləri millətə danışıb, iyrənc bir rahatlıqla siktirib getmək istəyidir. ehehe baxın etiraf elədim bomba oğlanamdır. pox bomba oğlansan. sualdır. yəni soruşur ki, gecələr başımı kimin çiyninə yaslasam ən rahat, tək rahat edərəm sualına bir daha görə bilməyəcəyin, qaçırtdığın birisinin adını çəkərək cavab verirsənsə ne sikimə yaşıyırsan? noldu? hə, çək bir siqaret də, çək amk qurtaracaq səni. budur etiraf, mənliyinə yedirmədikcə heç bir sikim olmayandır. dursun bu başlığın altında, toxumlar cücərəndə bəlkə şansın dönərdir. xuy dönər. məsuliyyətdən qaçmaqdır. bir pox deyil əşşi bu etiraf. əlimdən heçnə gəlmir nə gündəyəm ala mən'in el aləmə car şəklidir. heç bir işə yaramaz. susmağa qorxuram, siklərdən sik bəyənmişəmdir. dərdin paylaşılaraq azalacağına inanmaqdır. paylaşılaraq azalacaq tək şeyin üzsüzlük, pişkinlik qorxusu olduğunu bilməməkdir. yeni həyatını susqunluğuna borclu olub, sakitcə gedənlərin ruhu ilə o ki var məzələnməkdir. rüşvətdir, məni də aranıza alındır. özünə etiraf edə bilmədiyi üçün öz yanında hörməti olmayan birinin başqalarına etiraf edərək yaşam haqqı qazanma istəyidir. ruhun, vaxtın dolubdur deyişinə, ikiüzlü barmaqlar tərəfindən bu sətirlərdə verilmiş kimi sırtıq bir cavabdır. həyasızdır, uzandıqca uzayandır. get sikdir də deyiləndə dönüb üzsüz bir ifadə ilə "ehehe bir iki sətir də ver" deyəndir. yaz yaz bas enter'a oxuyan oxuyardır. oxuyan oxuyacaq da, sən nə olacaqsan deyəndə, köməyə gəlməyəndir. yazdığın an bitəndir.

(youtube: )
181. nə qədər sakitçiliydi, heç kim yoxdu dillənim dedim *.
nədən başlıyım dedirtən başlıqdı belə baxıram ki. nəysə aq. abi, məsələ odu ki, şişirtməydən əziyyət çəkirəm *. ətrafımda inni cinni yoxdu. özüm də şərait yaratmıram ki, olsun. sonra da durub bundan şikayətlənirəm. neyin kafasın yaşadığımı hələ özüm də çözməmişəm. o qədər özünü qapadırsan ki, sonra poxu çıxır. bəzən paxıllığım tutur belə sosial adamlar görəndə. hər kəslə eyni münasibət, eyni gülüş, sayıb bitirə bilməyəcəyin dostların, əyləncələr diz boyu. mən niyə eliyəmmirəm ki bunu? sualı gəlmədən olmur, hacı. nə qədər özümü sıxıramsa bir o qədər öz beynimə yeridirəm ki, belə də olmalıdı. özüm də bilirəme bu sadəcə öz istəyimlə özümü yönətmə tərzimdi amma yenə də durdura bilmirəm. durduranda görürəm artıq poxu çıxıb. ilişkilərdə də belə olub məndə. o qədər özünə yalnızsan, yalnızsan deyirsən ki, sonra anidən biri çıxır. deyirsən ki, bir deneyim bəlkə bu səfər alındı. öz beynimə yeritdiyim məhsulun bəhrəsini də onda görürəm. hər xırda şeyi şişirdirəm, aa bax mən bunun filan hərəkətinə bu cür reaksiya verdim, deməli nəsə var deyə-deyə oyalıyıram özümü. elə bilirəm, belə də olmalıdı. biri də çıxıb demir ki, durdur lan bunu, şiti çıxır. iş o yerə gəlir ki, çox ciddiləşib hər şey və bütün bunlari yerlə bir etməyim üçün ehtiyacım olan tək şey 2 dəqiqə düşünməkdi. bax o möhtəşəm anda beynimdə şişirtdiyim o şarı özüm partladıram. lampalar yanır və aydınlanma yaşıyıram rəsmən,anlıyıram ki, qızım öz zibillərindi, deneyim deyirsən, sonra əlinə heçnə keçmir, başlıyırsan şişirtməyə, oyananda da gec olur. məsələ də odu ki, həmin bu şişirtmə adlandırdığım zaman dilimində də ibnəliydən əl çəkmirəm, qarşı tərəf bütün səmimiyyəti ilə məndə də bir şeylər olduğunu düşünür. roluma çox kaptırıram özümü. beynimdə qurduğum oyunun içində elə mükəmməl şəkildə oynayıram ki, özümə hörmətim artır.
qışda ortaq dostlar sayəsində tanıdığım bir uşaq var idi. ortaq dost dediyim də bir qız idi ki, bu uşağın qardaşının eks sevgilisi idi, nəysə bu iki qardaş gəldilər, hansı ki facebookdan iki ildən çox idi dostluğumda olub kəlmə kəsmədiyim şəxslər idi. bu uşaq çox səmimi gəlmişdi mənə. zatən ətrafımda da heçkim olmadığına görə ələkdən keçirib işte bu dedim. yaxın dost olduq biz bunla. hər şeyimi rahat danışıb dərdləşə bildiyim bir dost idi həm də. eləcə də tək dostum idi. mənim üçün xətri yerə göyə sığmırdı. bir adamı maksimum nə dərəcədə çox istəmək olurdusa o cür yəni. bir neçə ay biz takıldığ belə, sonra bu gəldi ki, sevirəm səni zad. dedim, atam balası, mənnən bir pox olan deyil. yəni sən dostumsan bu qədər, bundan artığı da olmuyacaq. yaxşısı budu, əlaqəni bir dəfəlik kəsək, olmadı elə, oldu belə birdən yanımda birini görsən sən pis olassan. razılaşmadı. nəysə qabaqcadan bildiyim bir şey oldu zaten. bir ara uzaqlaşdıq sonra təzdən eski günlərdəki kimi takılmalar zadlar. məndə də çox az adamla yaxınlığım olduğu üçün kimlə yaxınlıq qururamsa onla oluram ancaq. nəysə işte uzatmadan, görən deyirdi ki, bəs sən onu niyə sevmirsən, ağlın yoxdu, yaraşırsız, belə elə. mən də bir deneyim dedim. nə vaxtsa denememeyime peşman olmağdansa bir deneyim peşman olum, dedim. iyi bok yedim. denedim və yenə o şişirtmə funksiyası xoda düşdü. 'bu səfər alınacaq' deyib hər xırda şeyi böyütdüm. sevirəm falan düşündüm. ama yenə o an gəldi və o şar da partladı. amma andıra qalmış şar partdıyanda iş işdən keçmişdi. adamı çox incitdim aq. dəyərlidir mənim üçün, amma olmayınca olmur. anladım ilişki adamı olmadığımı. amma o filmlərdə zadda sevgi dediyləri şeyi dadmaq üçün edirəm bəlkə də bunu. çox tuxta adam olduğumu qəbul etmişəm yəni. amma ona qarşı haqqsızlıq etmədim. istədiyim vaxt əlimin altındaydı rahat rahat hər cür istifadə edə bilərdim, mənə isə bu lazım deyildi, içimin kıpırdamasın zadın istemişdim güyaki. həmişəki kimi əlimə üzümə yaxdım bunu da. belə, sözlük efendi, ha bunu bildin, ha bilmədin nə fərq edər. mənə yazmaq düşər, mən də yazdım.
ayrıca, sevməklə çox istəmək arasındakı o incə çizgiyi sikim, sayqılar.
334. sözlük 1. kursdan bəri rəqabətdə olduğum ilayda adlı qız var. eyni bölümdə oxuyuruq, bir çox dərsləri də eyni məllimlərdən almışıq. dərslərdə ən qabaqda oturan, əzbərçi, əlaçı, məllimdən hər dərs çıxışı sual soruşan, həftəsonu belə məllimin ofisində gözləyən qızdı. bu il məzun oluram sözlük və unini qurtarmaq üçün bir elective dərs-us* energy politics dərsini alıram summer schoolda. təsadüfdən də ilayda da bu dərsi alır və o da bu yay qurtarır bakalavrı. sözlük dərslər başlayandan bəri bir dəfə belə dərsə getməmişdim məllimi sadəcə internetdəki şəkillərindən görmüşəm. ilayda isə berkenin* dediyinə görə bu yay da yenə dərslərə gedir maksimum fəal olur yəni həmişəki ilaydadı anlayacağın. bugün professor keçən həftə verdiyimiz midtermün cavablarını açıqladı. midtermə hazırlaşmadan getmişdim məllimin verdiyi materialları da lövhəyə yazdıqlarından da oxumamışdım. midtermdəki suallar şox specific və çətin idi ancaq iki il ərzində gərək wsj-dən oxuduqlarımla, gərək dünya görüşümlə əjdaha essaylar yazmışdım. məllim cavabları ofisində açıqlayacağını dedi və ikişer ikişer adam alırdı otağına. təxmin etdiyin kimi mən gəldiyim saatta da ofisin qabağında da ilayda gözləyirdi. nəysə girdik otağa məllim dedi "mason you got 40 out of 40" "ilayda 34" . o an o qızın üz ifadəsini görməliydin sözlük sanki mənə bu 4 ilin ərzində uduzduğunu etiraf edirdi. 2. kursda da o qızla turkish diplomatic history dərsi almışdım, düzdü o dərsə gəlirdim takip edirdim oxuyurdum amma bu o vaxt da səhər axşam kitabxanda qurcalanırdı. nəticədə o tələbkar məllim də sinifdə sadəcə bir adama a+ verəcəyini deyən məllim mənim yazdıqlarımı bəyənib o qiyməti mənə vermişdi.
nəysə sözlük məllimin otağından çıxdıq. indi aşağıdadı. yan kresloda kitablarını qucağına sıxıb oturub. və etiraf edirəm sözlük həyatımda ilk dəfə öz uğuruma yox bir insanın uduzmağına sevinirəm. 1. kursun başında məni küçümsemesiyle, hər şeyi ilə bunu haqq edir o. indi starbucksda lattemi içib ona baxaraq sənə yazıram bunları. iyulun ilk günündə aldığım bu həzzi səninlə paylaşıram. yaxşı ki məni dinlədin sözlük, yaxşı ki varsan.
658. dünyada 10 000 uşaqdan biri anadangəlmə qlaukomalı doğulur.
mən ya 0- ıncıyam ya da, 10 000- ciyəm.
anadangəlmə xəstəliyi olanlar bilir ki, biz qüsurluların uşaq ağlı ilə inandıqlarımız kateqoriya tamam ayrıdır.
sağlamların həyata möhkəm yapışa bilməməklərinin bəlkə də, ən böyük səbəbi səhhətləri baxımından çox da bərkə-boşa düşməməkləridir.
hamının bir ayrı cür problemi var təbii bu başqa.
qayıdım uşaq ağlı ilə inandığımız şeylərə:
bu qlaukoma irsidir. çarəsi, dərmanı yoxdur, özünü nəzarətdə saxlamasan geri dönməyən korluqla qarşılaşacaqsan.
mən uşaq olanda təbii ki, bunu bilmirdim.
həkimə gedib yeni eynək yazdırıb sabahdan yoxlamaları lövhədən sərbəst şəkildə özüm köçürə biləcəyimə ümid edib inanırdım.
eynək nömrələri dəyişdikcə "aha sağalmağa yaxınlaşıram" "daha mənim problemim qalmayacaq" kimi saf-saf düşünürdüm.
amma, sağalmırdım, hər dəfə o ümid azalırdı. düşünürdüm ki, axı mənim eynək nömrəm irəliləyir, axı indi eynəyim daha az böyüdür. bunun sonu yoxdurmu?
mən məktəbin "cool" larının bir yerə yığışanda deyib gülmək üçün dedikləri "bir gözü aya, bir gözü çaya baxan uşaq" zarafatının hədəfi idim.
mən "məni neçə dənə görürsən? " sualını o qədər eşitmişdim ki, tanımadığım insanların mənə bunu deyəcəyini 99%-lik ehtimalla gözləyirdim. qırılırdım, qopurdum həyatdan "niyə məhz mən?" sualını yapışdırırdım o an. bunu da "причем тут я?" versiyası ilə edirdim.
uşaq vaxtı eynək taxardım. eynək taxanlar sağalardı yadınızdadı? mən 40 günlüyümnən 30 qramlıq burnuma 200 qram eynək "opravası" yükləyə-yükləyə böyümüşəm.
bir dəfə uşaq ikən göz həkimimə demişdim ki, "həkim mən də sizin kimi gözləri yoxlamağı bilirəm. " "bax indi siz gözün içinə baxmaq üçün fonariki yanan aparatı gözümə tuşlayıb aşağıya və yuxarıya baxmağımı istəyəcək, əlinizlə gözümü ovuşduracaqsız.
amma, bir qadının içəridə "yazıq uşaq hər şeyi indidən gör nətər bilir, gör uşaq nəyi öyrənir?" deməsi ilə yıxılmışdım.
dərd burasındadır ki, indi mən bu xəstəliyin ömürlük olduğunu bilirəm, həm eynəkdən, həm dərmandan, həm həkimdən, həm də xəstəxanadan soyumuşam.
həyatdan isə, əksinə soyumamağa çalışmışam amma...

insanı vuran onun ən yaxınları olur həmişə. "biz səni çox sevirik" deyən valideynlər.
kaş ki, az sevib çox başa düşsəydilər deyə fikirləşirəm.
"niyə eynəkdən mütamadi istifadə etmirsən? " deyə soruşurlar. bacarmıram mən bunu. əgər bu xəstəlik mənlə bərabər öləcəksə, bu eynək və ya linza ömürlükdürsə, istəmirəm.
zəruri hallarda istifadəsi ilə kifayətlənirəm.
hər dəfə eyni iradla qarşılaşıram. eyni şeyi əmiyə, dayıya, bibiyə, nənəyə..deməkdən yoruluram. "siz çoxsunuz mən tək" deyirəm.

yenə də hər şeyə rəğmən sağlama baxıb küfr etmirəm, kora baxıb şükr edirəm.
668. təxminən bir saat öncə başıma bir hadisə gəldi.əsəbdən partlayırdım,indi də verdiyim reaksiyaya görə gülmək tutub məni.Məktəb illərindən bəri birlikdə olmaq istədiyim bir qız var.* bugün yuxuda görmüşəm onu.oyundan çıxmışam duşa girdim çıxada saçımı dəsmalla qurulayıram qapıdan çıxarkən bir də güzgüdən gördüm bu qızların olduğu bölümdən çıxır.gəldi yanıma salam necəsən filan evə gedirəm dedi.birlikdə gedək dedim qayıt de ki "sevgilim olaraq yoxsa dostum olaraq gedirsən?" mən də yuxuda da performansımdan qalmıram yapışdırdım ki "sənə hansı laızmdısa" əlindən tutdum gedirik "evdə heç kim yoxdu,gediblər rayona neçə gündü heç evləri yığışdırmamışam gedim təmizlik edim" dedi gəlim kömək edim tarzı bir şey dedim gülərək "sanki niyyetini bilmiyoruz hıamıınaa" baxışı atdı ardınca da gəl yaxşı olar dedi.
və bu sözdən iki üç saniyə sonra peysər qonşunun divarı drelləməsi səbəbi ilə oyandım.jaketi üstümə atıb yuxarı qalxdım promoy o hirslə o evdəki bütün hər kəsi sikə bilərdim.lan siz mənim arzumun yuxuda belə reallaşmasına imkan vermədiz göt yığını blət. -* -*
442. açıq danışaq, sözlük; məsələ qısa, lokanik və qəlizdir: bacardıqca Friedrich Nietzschenin "xıx əsrin filosofu, yaşamağı bacarandır" frazasına xəyanət etməməyə çalışaraq; fikirdə müdafiə edilən mahiyəti; yoxlayaraq, hekayələr yaradaraq yaşamaqdan qaçınmamışam. bir çox insanın qaçınacağı; həmçinin də yaxın durmayacağı yaşanmışlıqlardan ibarət olan, elə zaman zaman da kollektiv olaraq (dostlarla) gülməyimizə səbəbiyyət vermiş, o unudulmayacaq içki stollarında hüzünlənməmizlə də əlaqəli olan bu hekayələr, artıq mahiyyətini, başqa dillə ifadə etsəm, özünə xas ruhunu itirmək təhlükəsiylə üz üzədir.
bu halı (inanın, ona problem deməkdən çəkinirəm) daha açıq ifadələrlə şərh edək: keçən dəfə dostuma bir hekayə danışırdım. hekayə bəsit; son zənginə bir həftə qalmış şagirdlə əlaqəli, keçmiş və məni niyəsə həmişə güldürən hadisəylə bağlı idi: on birinci sinifin (təhsil karnavalının) son vaxtlarında, tarix dərsində, müəllimənin gələcəklə bağlı (buna özü də inanmırdı; və ayrıca bir tarixçinin gələcəkdən bəhs etmə cəsarətiylə) mühazirələrinə qulaq asırdıq. bu an telefonuma bir mesaj gəldi: sinifinizin qabağındayam. xahiş edirəm koridora çıx. nömrəni, təxmin edəcəyiniz kimi tanımırdım; və heç tərəddüt etmədən (on birinici sinif olmağın ifadə edilməz cəsarətiylə) çölə, yəni koridora çıxdım. hələ də yaddaşımdadır: əynində, adsız (burası vacibdir) real madrid formalı qız, əlində telefonu, dəhlizin pəncərəyə dayalı divarında mənə baxırdı. telefonumu azca yuxarı qaldırıb, onu salamladım. gülümsəməklə şübhəmi təsdiqlədi. yaxınlaşdım və azacıq həyəcanlı halda, adım nərmindir deyə bildi. adımı, nömrəmi, izləyicisi olduğum futbol klubunu, hətta bir həftə sonra hansı şəhərə aid olduğumu, bir bir sayaraq, məni üç ildir sevdiyini, lakin mənim bunu heç vaxt fərq etmədiyimi ifadə etdi. bütün bunları bir neçə saniyə içində, heç dili sürüşmədən, sakitcə (məndən soruşulsa, biraz həyəcanla) dedikdən sonra, fikrini, səndən əslində heç nə tələb etmirəm, çəkinmə; sadəcə bunu bilmək haqqın idi deyə tamamladı. qəribə və haqqlı idi əslində: üç ildə ilk dəfə idi ki onu görürdüm. üç ildə ilk dəfə idi ki real madridin finalda bayer leverkuzenə zidanla vurduğu qolu xatırlayırdım; və mənim haqqımda hardasa (xəyallarımım xaric) hər şeyi öyrənmiş nərminin qarşısında, baxmaqla, görməməyin eyni şey olmadığını fərq edirdim. nərmin bilirdi ki mənim bir həftə sonra istanbula biletim var; öyrənmişdi ki, xəyallarım (ah, onun əsla bilməyəcəyi) ora aiddir; təxmin edirdi ki, biletimi ona görə zibil yeşeyinə tullamayacam; və yenə də nərmin yaxşı görürdük ki mən milan fanatıyam. bizdə heç nə alınmayacaqdı, sözlük. bu bir hekayəyə çevriləcəkdi və çevrildi.

keçən dəfə isə, az əvvəl bəhsini verdiyim dostum, bu hekayəni artıq ikinci dəfə danışdığımı, sonluğun necə bitəcəyini bildiyini ifadə etdi. bu hal artıq neçənci dəfədir ki (fərqli dostlarla) təkrarlanır; və təkrarlandıqca, açığı, hekayənin davamını gətirmədikcə pis oluram. bu, karamazov qardaşlarını iki dəfə oxumaq lazımsızdır deməklə eyni mənanı daşıyır. yox; səhv başa düşülməsin: nərminin çarəsiz hekayəsini dostoyevskinin (həmçinin dünya roman tarixinin) ən güclü hekayəsiylə qarşılaşdırmıram. nə nərmin gruşenkadır, nə də mən dmitri. sadəcə, nərmin mənə bir şeyi öyrədib: baxmaqla görmək eyni şey deyil, əzizim. nərmin bilmir ki bütün hədəflərimi (eləcə də xəyallarımın) istiqamətini, bu kiçik, hüzünlümü hüzünlü, hekayəciklə dəyişdirib.

nərmin; artıq hekayələrimin təkrarçılığından şıkayət edən dostlarım var. eybi yox; olsunlar. bu mənim son illər daha az yaşanmışlıqların əhatəsində olduğumu isbatlayar sadəcə. olsunlar; başqa dostlar tabıp, hekayəni onlara danışaram. bəlkə də övladlarıma.

sonluqda isə deməyim odur ki, heç kimin hekayəsinin yarımçıq saxlamayın sözlük sakinləri. bütün hekayələr təzədən xatırlasınlar deyə yaşanırlar.
610. hele de kurtlar vadisine baxiram. utanmiram ozde. polat yek
756. deməli indi saat 4:15 dir. məndəki ac adam. getdim soyuducudan xiyarla çörək götürdüm. Ev balacadir deyə bacımla eyni otaqda kondisioner olan otaqda yatiriq. Qulaqciqlarimi taxdim komputerin qabağında xiyarla çörək yeyirəm. birdən bacım yüngülcə başımın arxasına vurdu qulaqcıqları çıxardım deyinir ki xiyarı biraz yavaş yeyim. Xiyarı yeməmin səsinə oyanıb.
(bax: Bacımı sevmə səbəbim)
(bax: mənim kimisinə dözmək)
773. Bu həyat yandırıb-yaxır məni. Bir çox insanın həyatda nələr çəkdiyini çox gözəl başa düşürəm. Elə olub metroda halım pisləşib və kar olmuşam, elə olub duşda huşum gedib yıxılıb kor olmuşam və s. və il axır. Və bunlar sadəcə 10,15 dəqiqə çəkib ya çəkmiyib. Düşünün ki ömrünün çoxunu və hətta hamısını bu cürə keçirənlər var. Bir vaxtlar eşitdiyin səsləri artıq eşitmir, gördüyün görüntünü artıq görmürsən. Və ya heç eşitməmisən nə də görməmisən ki bu sənə fərqli gəlsin. Saçımın adicə 1 tükü töküləndə üstündə külək kimi əsərkən xərçəng üzündən saç üzünə həsrət olanlar var. Dünən göz həkimindən keçdim və artıq eynək taxıram. Uzağı zəif görən mən eynəklə tər-təmiz gördükdə uşaq kimi sevindim. Amma bu həyatı görməyənlər var. indi də ürəyimin döyüntülərini günlük ölçmək üçün sinəmdə aparat və çoxlu şunurlar var. Və gecəni də bu zibillərlə keçirməliyəm. Yatmaq lazımdı amma bunlar çox narahatdı. Aparat mənə taxılalı 7,8 saat olar amma mən artıq bezmişəm. Bu içini sikdiyim həyatda isə telefon batareyası kimi ürəkləri enerji ilə işləyən insanlar var. Telefonun enerjisi bitdikdə yenidən toka taxırsan və enerji yığır. Bu insanlarınsa belə bir şansı yoxdu. Həyatları sadəcə şunurlardan ibarətdi. Bu və ya bunun kimi milyonlarca çatışmazlıq var. Və işin qəhbə tərəfi bunların müalicəsi də var. Amma pula doymayan qəhbə balalarına görə o insanların müalicəsi üçün pul yoxdu. Bu içini sikdiyim pul yoxdu da yoxdu. Ay gijdıllağ gəbərib sikdirib gedəssən bəs sonra? Hansı günüvə saxlıyırsan o trilyardları? Niyə bu içini sikdiyim həyatda rəqəmsal kart sisteminə keçildiyi halda hər kəsin sikilmiş bir kartı və yaşamaq üçün yetəcək qədər pulu yoxdu? Bu sualların sonu yoxdu və həlli də yoxdu sikim. Bezmişəm. Dünyadan bezmişəm.
449. Bu gün kürəyi zəncirbəndli (sepli) donumu bağlaya bilmədim; bircə onu bildim ki, boğazım qəhərdən düyünləndi; zəncirbəndə çatmayan əlim boğazıma çatdı; oturub uşaq kimi zar-zar ağladım. Deyəsən ilk dəfə idi özümü bu qədər gerçək şəkildə yalnız hiss edirdim! Ancaq bütün yalnızlıqlarda olduğu kimi anamı və onun həmişə dediyi sözü xatırladım: “Tək yaşayırsansa, arxasını bağlamağa əlin çatmayan paltar alma”. Yalnız bu qədər nəhəng olan yalnızlıq belə kiçik detallarda gizlənə bilər...
Bel bağlaya biləcəyimiz bir əlin yox olduğu dünyada yaşayırıq. O əllərin çiynimizdən asılması belə heç nəyi dəyişmirsə, bütün gözəl donları qara gəlsin – zəncirbəndli, zəncirbəndsiz... Belə vecsiz ələ-qola elə zəncir yaraşır...
139. etiraf edirem ki,
qorxağin biriyem,cool görsenmeye çalishiram,lakin heç düzemelli gözüm görmür,ayagimin altini gormediyim anlar olur,cool cool qulagimda naushnik velosiped sürerken 2 mashinin dalbadal yan güzgüsünü qirib qaçdigim olub,her defe sheherin ortasinda kinolardaki kimi sanki arxamda adam varmish kimi qaçmagimin sebebi bu gijdillaxlarin menden 20 qepik istemesidir,qorxdugumdan deil,kimse bir shey istese o deqiqe verirem.verince özümü lox kimi hiss elirem,behaneler uydururam,qiz olsaydim,yashamishdiz haa neyse.
Aftobusda çatacağim astanofkaya (dayanacagiydi deyesen) 4-5 astanofka qabag elimde 20 qepiyi çixardib saxliram,yol boyu elimde sixaraq zorla tutunuram,elim metal iysi verir,niye ? Çünki shofere pulu çattira bilmerem deye qorxuram,camaat meni gozleyer mense cibimde sikilmish qepiyi axtararam,3 defe qepik çixart 3ü de 10 qepik,qepiyi çixardanda yere düshen salfetka,xirda pullar shoferin ''teles biraz '' demesi.bu yaxinlarda pulqabi alaraq qurtuldum nehayet lakin bu dar cinsin cibinden çixarda bilmirem neyse
bu eskalatorda süretli düsherken qabagimda adam dayansin ha,ona icaze verin keçim demeyi keçen ay öyrendim,ona qeder sahilin o uzun eskalatorunu qabaginda hech kim olmayan adamin arxasinda dikilmekle kechirirem.bu aftobusdaki yeke göt arvaddara girmir ble.neyse
televizorla aram yoxdu
meselen,bir yarishmaya baxim,ordaki sual yarishmaçinin ixtisasi ile üst üste düshse,aparici o deqiqe ''oo tevfik bey,shanslisiniz bildiyiniz yerden'' deyir,o tevfik kopayoglusu onu bilmesin,onun yerine men utaniram qizariram,baxa bilmirem,deyishirem kanali..elece de yetenek sizsinizdeki qoca taklitci gotveren,o yox'u alir men qizariram.hele ustune de aglamali mahni qoyur anasini duzduklerim neyse.

Helelik bu qeder terapi besdir psixolog sözlüyüm

edit:bunu xeberliyen dostuma burdan salam deyirem ve icazesile ''kaynak belirtirem''
(bax: kaynak kıçım).


Xoshedit: yuxarida saydiglarimdan eser elamet qalmadi mende artig.burdan desteyini esirgemeyenlere,baxib gulenlere chox sagol deyirem,duzeldim.artig bashga problemlerim var
322. yenə etiraf etməyə çalışacam. əhvalım hara qədər yetsə yazacam, ya da bəlkə yarıya qədər yazdıqdan sonra öz ürəyimi boşaltdığım üçün siləcəm və bütün bunları siz oxumuş olmayacaqsız. əgər oxuyursuzsa, deməli səbrim çatıb.
mən sosial fobiyadan əziyyət çəkirəm. insanlar sosial şəbəkələrdə taxt-tac qurduqlarından, kiminsə sosial fobiyası artıq diqqət cəlb etmir. amma önəmli xəstəlikdir! bəli, bəli- bu xəstəlikdir. lakin mən özümü xoşbəxt sayıram. çünkü bu xəstəliklə mübarizə üçün bu xəstəliklə barışmalısan. nə qəribədir deyilmi ? məhz özünlə barışmamaq səbəbindən yaranan bu xəstəliyin hücumlarını dəf etmək üçün özünü qəbul etməlisən. hər şey uşağlıqdan başlayır. siz o qədər utancaq olursuz ki, ağlayaraq belə diqqət çəkə bilmirsiz. bu utancaqlığı sizə ailə vəziyyəti, maddi durum kimi kök salmış qol-budağlar aşılayır. uşağlığdan başlayan bu vəziyyət sizi digərlərinə görə bacarıqlı edir, lakin siz heçvaxt bu bacarıqları ardıcıl önə çıxara bilməyəcəksiz. sizdə bu bacarıqlar ona görə var ki, siz köməyə ehtiyacınız olanda kömək istəyəcək cəsarətə, öz ideyalarınızı ümumi toplanışda deyə biləcək səs tonuna (fikrən və cəsarətin gətirdiyi ton) sahib deyilsiz. məcbursuz öz ideyanızı alternativ yolla çatdırasız. və təəssüflər ki, bəzən bu alternativ yollar sizə mənfi xal verir, ideyanız başqasının özəl mülkiyyətinə çevrilir. siz heçbir zaman sübut edə bilmirsiz ki, əslində bu sizin fikriniz idi. çünkü bunu sizdən eşidən olmayıb.


böyüyürsüz, sizin girlfriend bele olmur. olduqda isə siz hər şeyi elə hey şişirdirsiz. hər gün özünüzlə bağlı bir problem aşkarlıyırsız və bu kəşfiniz sizə təşviş verir. bu təşvişin hərarəti ilə sevgilinizi qısqanırsız, dəxlisiz uydurmalar edirsiz, qız sizə yaraşıqlısan desə belə yenə də bir problem tapırsız və qız sizdən bezərək, qaçır gedir.
baxıram sosial dünyası olanlara. axı onlar bunu necə bacarır ? mənim həqiqətən dostum yoxdur. bir nəfər dost dediyim biri var, o da görməyən insandır. heç təəccüblü olmadı, hə ? çünkü görməyən biri ilə münasibət qurmaq sanki məni daha rahat edir. onunla görüşəndə çox danışıram, çünkü danışmaq təbii ehtiyacdır. və zatən onun da əlindən dinləmək gəlir görməyən olması ilə əlaqədar.
bu fobiya elə bir şeydir ki, sizin çantanızı oğurlasalar səs-küy yaratmaq ən sonuncu istəyiniz olar, hətta elə şəkildə qaçmağa çalışarsız ki, qırağdakılar bunu fərq etməsin.
bir uzun növbənin içindəsizsə siz Antraktida, həyat Grenlandiya. bilməzsiz birincimi olsaydız yaxşı olardı ya sonuncumu ? sanki sıra növbəsindəkilər hamısı bekardır və sizi gərginlikdə saxlamaq üçün ora yığışıblar havasında olarsız.
vaxtınızı alsa belə kiməsə sözünüzü demək üçün, hər hansı mağazadakı nəyinsə olub-olmadığını soruşmaq üçün ən sərbəst vaxtları seçərsiz. özünüzə paltar alarkən neçə dənə mağazanın yanından düz keçərsiz. girdiyiniz mağazada isə əgər nəyisə sınağdan keçirtməmisizsə nə mutlu sizə. yox əgər keçirtmisizsə hazır olun çox güman evə gedəndə peşman olacağınız, əlinizdə olan qəpik-quruşu bu zay şeyə verdiyinizə görə içinizdən qara-qanlar axıdacaq vəziyyət yaşayacaqsız. amma siz götsünüz, mamanız sizə bunun yaxşı olmadığını deyəndə eqonuz sik kimi duracaq və çımxıracaqsız. dükanda rədd edə bilməmə duyğusunu, evdə - sizə əslində real bir şeyi deyən və təbii instinkt olaraq sizə ən çox dəyər verən insan üzərinə qusacağsız. sosial fobiyanız varsa böyük ehtimal kasıb olduğunuzdan nəsə başqa şey ala bilməyəcəksiz və dəxlisiz bir ayaqqabını (tutaq ki, sizə ayaqqabı sırıyıblar) bütün mövsüm boyunca geyməli olacaqsız, alın sizə daha bir səbəb utanmağ üçün. məhz bucür dairənin içərisinə düşdüyümüzə görə bir an sosiallaşıram dediyimiz anda nəsə əks istiqamətdə baş tutur. adı isə olur ki, mütləq biri yaxşı olanda biri pis olmalıdır zırt-pırt.

əslində yazacaqlarım bitmədi. davamı mütləq olacaq.
577. Telebelik heyatım çox uzun davam eledi. Hardasa 15 il zad. Formal tehsilim eslinde 6 il davam elese de universitetden qovulmalar, berpa edilmeler, dissertasiya yazmalar filanı ve heç bir şey etmeden keçirdiyim ara müddetleri de saysam aşağı-yuxarı 15 il.

Dahi Azerbaycan meyxanadeyenlerinin sözü olmasın "heyatdan gedire brad".

obyektiv ve subyektiv sebeblerden normal insanların normal heyatlarına qarışmaq çox gec alınıb mende. Ama zato bol-bol özümü insan kimi yetişdirme ve diger insanları müşahide etme şansım olub.

iller evvel köhne bir tanışım demişdi ki, Cizız sen 1-2 hefte kitab oxumasan ve filme baxmasan diger insanlarla elemeye söhbetin olmayacaq. Bu söz deyilende eslinde çox da fikir vermedim. Çünki demek olar ki, her gün nese oxuyur ve izleyirdim.

iller keçenden sonra başa düşdüm ki, reis düz deyirmiş. oxuduğum kitablar, filmleri harmanlayaraq diger insanlara yazılı ve ya sözlü şekilde melumat ötürmekle sosiumda öz varlığımı isbat edirem.

He, diger bir mesele de var. iyilik Meleği olmaq. O ve ya bu şekilde heyatıma girmiş bütün insanlara kiçik de olsa qarşılıqsız kömek elemek olub kredom.

Kiminin derdine qulaq asmışam, kimine meslehet vermişem, kimine pul vermişem, kiminin xarab bilgisayarını remont elemişem, kimini ehtiyacı olduğu üçün qayırmışam ve s ve ilaxır. Nece deyerler beşeriyyata adanmış bir ömür.

Ve birden heyat gelir ele bir yere direnir ki, baxıb görürsen ki, işlemek lazımdı. Pul qazanmaq lazımdı, cinsel heyatı normaya salmaq üçün gecelik ilişkiler yaşamaq ve sair ve ilaxır.

Bunları ederken de kitabdan, kaliteli filmlerden, iyilik meleyi olmaqdan ve sene yarı tanrı olaraq baxan auditoriyadan uzaqlaşmış olursan.

Bir anlamda seni qeyri adi eden her şeyden vaz keçib 1 dene 2 otaqlı menzil almaq üçün savaşa başlıyırsan. Gün keçdikce deyerlerin, savadın, zekan, itiliyin aşınır, korlanır. Sivri yerlerin korşala-korşala bir de baxıb görürsen ki, her zaman qaçındığın şeye dönüşmüsen; sıradan bir kartofsatana. "Hezreti Eliden Hikmetli kelamlar" kitabçasını oxuyan, üzeyir mehdizadenin son diskini gözleyen, her heftenin kurtlar vadisi bölümünü dostlarla hevesle tartışan sıradan bir gicdullağa dönüşmüsen.

Bir zamanlar oxuduğun kitablar, dediyin cümlelerle insanların hörmetini qazanan sen indi işlediyin şirketin "aylıq satış miqdarları" ile diqqetleri öz üstüne çekmelisen. Ve evvelki dövrlerden ferqli olaraq alturizmle meşğul olmaq olmaz. Varsa-yoxsa pul topla, topla ki, nese ede bilesen.

Bele bir perioddan keçirem sözlük. çox çetindi. ama sebr etmekden başqa çare yoxdu. ağıllı bir daydayın dediyine göre "eğitim okulda öğrendiğimiz herşeyi unuttuktan sonra geriye kalan şeydir". Ümid edirem ki, dayday haqlıdır ve öyrendiyim her şeyi unutduqdan hele de insanlığımı qoruyub saxlaya bilecem.

efsanesiniz.
625. hər gün metrodan çıxıb evə 15 dəqiqə piyada yeriməli oluram əslində dolmuş var evə getməyə sadəcə ‘sağlamlıqdır, hərəkət yaxşıdır’ bəhanələrinə özümü inandıraraq xərclərimi azaldıram. hər dəfə evlə metronun arasında kiçik bir binanın 1-ci mərtəbəsində pəncərənin qabağında kef ilə uzanıb TV izləyən ortayaşlı birini görürəm. yolun qarşı tərəfindən keçirəm lakın ara mehellelerde yollar çox dar olduğu üçün pəncərədən çox rahatlıqla görürük bir-birimizi. Elə hər dəfə də görəndə içimnən keçirirəm ki nə xoşbəxt insandı mən bütün gün o yan bu yana amma bu adam uzanıb TV qabağında pəncərə önündə hələ bir utanmadan mənə gülür də hər dəfə keçəndə.

Yenə bir gün istanbulun o iyrənc güclü yağışında metrodan evə gedirəm. Bu dəfə dolmuşla gedəcəkdim yağışa görə amma çox adam var idi və 3 dolmuş ard-arda getdi. Gözləməkdənsə piyada gedərəm dedim. Yağışa görə biraz əsəbi idim söyə-söyə gəlirdim. Bu pəncərənin qarşısından (yolun o biri tərəfindən) keçəndə yenə gördüm bizim bu məllim uzanıb ordan mənə baxıb gülür. Tamam islanmışam esebiyem üzünə baxdım ama esebi şəkildə ürəyimdə söydüm ona kı, ələ salmağa dam qalmayıbmı bu halda mənə niyə gülürsən.

Mən metronun saatını, hansı qapıdan minib düşəcəyimi hesablayan biriyəm. hər gün eyni yoldan istifadə edərəm, detallarına kimi. Bu dəfə nədənsə o pəncərənin yanına çatanda yolun pəncərə tərəfinə keçdim. keçməz olaydım. pəncərənin həmən yanında bir yataq biraz yığılmış şəkildə yarım uzanıqlı deyək. qarşıda bir TV bura kimi hər şey normal idi ta ki yatağın yanındakı serumu (system) görənə kimi. yenə göz-gözə gəldik bu dəfə güldüm ona bütün ıçdənliyimlə güldüm, dünən ürəyimdə söydüyüm söyüşlərin əvəzinə də güldüm. Sonar qarşıdakı manavdan öyrəndim. Adam yataq xəstəsi imiş heç kimi yoxdur sadəcə dövlətin təmin etdiyi baxıcı var ona qulluq edən. evdən çıxa bilmədiyi üçün yatağı pəncərənin qarşısına qoyublar.

UTANDIM! Girdim yerə. Indi hərgün pəncərənin qabağınan keçirəm gülümsəyərək. birdə ki artıq yağış yağanda əsəbləşib söymürəm. yağış yağanda hələ də utanıram
669. sözlük, fikir verirәm çevrәmә, demәk olar ki, hәr gün bunu düşünürәm hәtta.yaşadığım mühitdә,tanışlarımda falan bir qız/oğlan yoxdu ki oturub normal söhbәt edәsәn.maraq dairәniz bir ola yәni.
"Tәki maraq dairәmiz bir olsun, fikirlәr fәrqli olsa da bәs edәr"
Deyirәm bәzәn.
"Nә vaxtacan yaxınlarının başın xarab edәsәn?" Sualını verirәm özümә әn çoxda.rahat ola bilmirәm sanki.
içimdә böyüyür hamısı.
Darıxıram buna görә.
fikir alış-verişi edib,bir şey öyrәnib, bir şey öyrәtmәk istәyirәm. Bәzәn bunun üçün sәn dә bәs etmirsәn.
Pis oluram buna görә."әvvәl belә deyildim axı "deyirәm. Pis olmaq üçün bәzәn cüzi sәbәb kimi gәlir özümә dә.
Amma rahat danışmaq istәyirәm vә bacarmıram sözlük. qısılıram. mәnim danışdığım qarşımdakına maraqlı deyil axı. Onda niyә danışım ki?.
692. sözlük, bu gün mənə məndən mesaj gəldi. yəni sırf mırta mail-lərimi yoxlamaq üçün girdiyimdə özümdən gələn mesajı gördüyümdə qəribə hiss etdim özümü. 1 il əvvəlki mən indiki mənə mesaj yollamışdı. futureme.org saytını bilərsiz yəqin, bilməyənlərə də burda paylaşım. bir azdan faydalı saytlardı nədi, o başlıqda paylaşaram. deməli, bu sayta daxil olursan, daha sonra orda bir mesaj yazırsan, sonra göndərəcəyin adresi seçirsən, o da sənə düz 1 ildən sonra bu mesajı yollayır. yəni düz 1 il bundan əvvəl 2 may 2015-ci ildə 17:14-də bu mesajı göndərmişəm. sırf mırta və marağa. görək çatacaqmı deyə. unutmuşam amk. indi gələndə şok oldum. nə yazdığımı belə unutmuşam. girdim mesaja ürəyim əsə-əsə yazdıqlarımı oxudum. müqayisə üçün bir neçə şey yazıb 1 ildən sonra necə olduğumu öyrənmək istəyirdim. oxudum məktubu. oxuduqca düşüncələrdən düşüncələrə daldım. mənə ən çox təsir edən sual "xəyallarımdakı kimi bir həyata nə qədər yaxınlaşmışam?" oldu. heç nə qədər içini sikim. heç nə qədər. o xəyaldakı kimi həyata bir noxud uzunluğu qədər də yaxlaşmamışam. çox pisəm, sözlük. sanki bir şeylərin olmağını gözləyirəm. sanki birilərinin gəlməyini, bir şeylərin baş verməyini gözləyirəm bir dəyişiklik üçün. bəxtim heç gətirmir. nə qədər çalışıram alınmır. indi özümə bir məktub daha yazacağam. bu dəfə təcrübəli olduğum üçün daha əhatəli. daha gözəl. görək bir il sonra 2 may 2017-ci il 17:14-də harda, necə vəziyyətdə olacam? və ya olacammı? bezdim, sözlük. bezdim.
749. sözlük, bu gün ad günümdür. ailəm və xətrini istədiyim birmqızdan başqa heç kim təbrik etmıyib. genel olarak, çox dostum yoxdur, ancaq olanları da hələ ki, yatıblar. elə ümid edirəm. əslində belə şeylərə takılan deyiləm, ancaq yubiley olduğu üçün daha duyğusalam, deyəsən.

bir də bu yaş mənim həyatımın bu günə qədər ki ən kritik dövrünü yaşadacaq. yəni bu yaşımda həyatımın qalan hisssəsini necə keçirdəcəyim həll olunacaq. yeni yaşım üçün qorxur, bir o qədər həyəcanlanır və inanılmaz dərəcədə sevinirəm.

20 yaşındayam sözlük. gəncəm, bəzilərinə görə uşağam. bəzi capslardakı "filankəslər xatırlamazlar"dakı "filankəslər"əm. həyatımın bundan sonrakı hissəsi ya çox gözəl olacaq, ya da pox kimi. hayde bakalım. happy ad günü, "leon" nickli "real" şəxsiyyət. belinə, beyninə qüvvət. indi ən kritik yaşındı. gözəl yaşa bu yaşı.

edit: təbriklərinizə görə* çox təşəkkür edirəm. bu gün sizin sayənizdə daha gözəl keçdi. arxa-arxaya müsbət səs verən mələk və ya mələklərə də ayrıca minnətdarlığımı bildirirəm. hamınızı ayrı-ayrılıqda qucaqlayıb öpürəm. yaxşı ki, varsınız. canlarım mənim.*
771. Neçə vaxtı ağlım birinə ilişib qalıb, sözlük.
Bir neçə həftə bundan əvvəl bir yaxın qohumumuz xəstəxanalıq oldu. Elə alındı ki, hər gün yanına gedib gələsi olduq. Orda gördüm onu. Bizimkinin baş həkimiymiş. Belə gənc yaşda həm də. Konkret tutulmuşam da bu qıza sözlük. Sözüm-söhbətim ancaq odu. Hiss eləyirəm ki, orda oturub danışanda hər sözü ona gətirib çıxardıram. istəyirəm ki, ancaq ondan danışaq. Arada gəlir Ağır-ağır palataya girir, məni məndən alır da. Tərs kimi də bizim xəstə kaprizli biridi. Yola getmir həkimnən. Aralarında ciddi bir narazılıq yaranacaq deyə ürəyim ağzıma gəlir. Onsuzda aşağı olan şansım, daha da sıfıra enər deyə.
indi iş elə gətirdi ki, mən özüm də xəstələndim. Apardılar məni bunun yanına. Əslində dirənmişdim ki, getməyəcəm. Rəngim saralıb, gözlərimin altı qara xortdana oxşuyuram. Bu məni belə görsə Bütün karizma zad gedəcək təmiz. Amma olmadı məcburən apardılar. Girdim içəri oturdum. Bu salamlaşdı, mənə sərt-sərt baxır.* sonra başla danlamağa məni. Yekə oğlansan ağlını başına yığ cart curt. Mən də sevirəm hardcore tünd xasiyyətli qızları. Xiyaram nəyəm bilmirəm. Aydaa bu məni acılayır mən day da içdən içə coşuram. Axır kağız-kuğuzu atdı qabağıma dedi get analizlərini ver sabah gəl yanıma. Kabinetinə ölə-ölə girmişdim, əməlli-başlı sağlam adam kimi çıxdım. yəni anlayacağınız bu gün yenə də onunla söhbət etmək şərəfinə nail olacam. -* az qala xəstə olduğuma sevinər hala gəlmişəm ətağa.
illər sonra belə bir hiss keçirdirəm sözlük. yüngülvari vurğunluğun necə xoş bir şey olduğunu unutmuşdum az qala. Bilmirəm bu məsələnin axırı necə olacaq, amma özümü xəstəliyimə rəğmən belə bir az xoşbəxt hiss edirəm. Bəlkə hər şey bitəndən sonra gəlib bu entryni oxuyub utandığımdan yerə girəcəm. Lopa-lopa ət tökəcəm. Amma hələki aşiqəm. Ağlımda isə elə hey Zeynəb xanlarovanın "ceyran" mahnısı səslənir.
Dərdindən dəliyəm mən, ceyran
Xəbərin yoxdur sənin, ceyran.
730. Bir xatirem var ne ediremse yadimdan cixmir ve onu dusunmek meni dehset kederlendirir. Hec bir xosbextlik ve sevinc hali bu xatirenin usdunu orte bilmir. 98 ya da 99cu iliydi. Backstreetboys qrupunun pop dunyasinda ucdugu iller. Menden boyuk bacilarim da xestesidi bunlarin. Naklekalarini, posterlerini filan yigirlar (azerbaycancasini bilmedim). Mekteb ucun satilan defterlerde bir bular bir de spice girls sekilleri var, ele bir cilginliq tesevvur edin. Bizim de imkanimiz yaxsi deyildi o qeder. Pulun da pul olan vaxtidi. Seherde gezirdik bir gun. Bir magazada bu arxa kucenin oglanlarinin vhs kasetini gordum. Ya klipleri idi ya da hansisa konsertlerinin videosu. Menim de usaqliqdan manyakca kimise sevindirmek xesteliyim var nece yaranib bilmirem. Yaxsi seydi ya pis onu da bilmirem sadece bundan dehsetli derecede zovq aliram. Neyse anamin beynini yedimki o kaseti bacilarima almalisan. Bax ozum ucun hecne istemirem, onlar ucun isteyirem. Kaset de 5sirvaniydi (50min manat) cox aile ucun o vaxt boyuk pul sayilirdi bu.hemin dovrde usaq olanlar bilir. Anam da bilmirem menemi qiymadi yoxsa nece o kaseti aldi bacilara. Ama biliremki o pula eve bir nece gun bazarliq ede bilerdi bizimkiler. Hele de o gun yadima dusende cox kovrelirem. Sabah milyon dollarim olsa da o ani dusunub, ana ve atanin usaqlarini xosbext etmek ucun nece cabaladigini dusunende derin bir keder buruyur meni. Bilmirem valideyinlerimsiz bu heyat nece olardi. Ana atasi olmayan insanlarin nece cetin heyat yasadiqlarini anlayiram. Onlar qeder hec vaxt olmasa bele az cox hissedirsen o yalnizligi. Ona gore yetim ve evsiz insanlara komek edin. Sizin ucun kicik bir xosbextlik onlar ucun unudulmaz bir ana cevrile biler.
772. bakteriya kimi yaşadığımı hiss eliyirəm. Burda məlumatverici entryləri oxuduğca heçnə bilmədiyimi görürəm özümə əsəbləşirəm. ömürdən gedir və mən məqsədsiz mənasız bir həyat yaşayıram ama o qədər təmbələm ki, günü günə satıram sabah belə olacağ elə olacağ bla bla bla ortada heçnə yoxdu
810. Özümü dünyanın ən uğursuz insanı hiss edirəm bəzən.
Uşaq vaxtı yeni məktəbə başlayanda məktəbdə sarılıq xəstəliyi başladı, bir neçə gün dərsə getmədik. 3-4 ay davam elədi bu hal. Abituriyenti olduğum hazırlıq kursu mən oxuyanda bağlandı,qəbul olduğum üniversitet bağlandı. Sözlüklə tanış olduğum zaman belə sözlük hacker hücumuna məruz qaldı,bağlandı.
Indi də getdiyim yerdə camaat ölkədən getmək istəyir.

Görək daha haraları bağlayacam!
107. Təxminən 7ci sinifdə oxuyurdum. 9cu sinifdə bir qıza vurulmuşdum. Həmişə otağın qapısını açib,ona bir saniyəlik baxib qaçardım. Bufetdə də o qızlarla Cola içəndə (o vaxt Cola baha idi) mən evdən gətirdiyim pendir çörək yeyərdim.Amma məni gördüyünü dəqiq bilmirdim. Nə isə. Bir gün ev telefonlarını tapıb, gündə ən azı 100 dəfə zəng edib,səsinə qulaq asırdım. Bəzi vaxrlar qardaşı ya da atası dəstəyi götürürdü. Beləliklə 1 həftə boyunca zəng etdim. Axırda atası bezib nömrə yazan telefon aldı. Günlərin birində dərslərimi oxumazdan əvvəl qızın səsini eşitmək istədim. Zəng etdim, atası götürdü. Dəstəyi yerə atdım. Daha sonra evə zəng gəldi. Evdə heç kim olmadığından dəstəyi mən götürdüm. Ya ALLAH… Nəyim varsa, nəyim yoxsa başladı söyməyə,danışmağa… Mən şokda idim. Nə baş verdiyini anlamırdım… Dəstəyi yerə qoyduqdan sonra qardaşı zəng etməyə başladı. Fikirləşdim ki, belə davam edərsə yay tətilini evdə davam etməli olacam. Telefonu qırdım. O vaxtlar ev telefonu almaq çətin idi. Beləliklə 1 ay telefonsun qaldıq. Sonra qızgil köçdülər. Onlar ürəyimdə elə bir iz qoyub ki, indiki vaxtım olsaydı sikərdim var yoxlarını
745. Kölgə kimiyəm. Kimsə varlığıma fikir vermir. Bir ara bundan istifadə də edirdim açığı. Dərsə gecikəndə arxa qapıdan, zavuçun yanından rahatlıqla keçirdim kimsə çönüb baxmırdı belə. Hətta sinifdəki cütlük boş sinifdə öpüşdükləri vaxtda belə mənim arxa partadakı varlığımı hiss etmirdilər. Əgər möhtəşəm 4.lü filan qurmaq istəsəz görünməz qız ola bilərəm.
289. bu gün təsadüfən sovetskidə olan etiraz aksiyasının videolarına baxarkən etiraz eliyən bir qaqaşı vəhşi kimi döyə döyə aparan polislər arasında öz dayım oğlunu görəndə utandım sözlük, özümnən, nəslimnən utandım. özdə bu mülki geyimli polislər içində ən fəalı idi için sikim. bu 27yaşlı vicdanını sikdiyimin bu günə kimi heçbir maddi problemi olmayıb, ömrünün axırına kimi işləməsə belə nəslinə bəs eliyəcək qədər pulu var atasının, yəni bu adamı polis olmağa heç nə vadar eləməyib, nə ailəsi nədə maddi durumu, gəlki adam öz istəyi ilə polis oldu. nəmm ala videonu görənnən hələ özümə gəlməmişəm, elə key kimi fikirləşirəm, axı niyə, bunu nə məcbur eliyib axı.
672. dostlarımın çoxundan soyudum, sözlük. onsuz da az dostum var idi, hələ bir qalanının da acgözlüklə kaş 100 insan ölsün amma torpağıma gedim deyə düşünmələrinə dözə bilmədim. məgər biz anarxistlər deyilmişik eqoist olan, elə bu millətçilərmiş.
784. bu gün bele bir hadise yaşadım.demeli günorta gizli nömreden zeng geldi. men de ele bilirem qardaşım zeng edir.nece sevinerek teli açıb qışqırıram. telefonun o başındakı da demezmi "bağışlayın xanım,elvindi?" ahaha yox əlövsətdi.adam ele bir kardı qız sesi ile oğlan sesini ayırd ede bilmir.nese dedim sehv düşmüsüz.söndürdüm teli.
3saat sonra whatsappda tanış olmayan nömreden mesaj geldi.axı qız cavab verib buna.mütleq gerek veziyyetden istifade ede de. men de yazdım"kimdi?" köhne, o istifadeye yararsız temalardan yararlanmağa çalışdı.guya başqa qıza yazırmış falan. men de fürseti heç elden vereremmi-* bununla nece mezelendim-* evvelce yazdım"qaqaş,sehv düşmüsen" sonra hemen profil resmimi public etdim.resimde de qardaşımın şekli -* ahaha-* adam xub kesdi mesajları-* bayaqdan 50mesaj yazmışdı.şekli görüb ele bildi oğlanam-* bayaqda buna yazdım ki, "vopşe sen kimsene?menim nişanlıma niye yazırsan?!sene gösterecem tanımadığın nömreye yazmaq nedi!" mesajı görüb meni blok etdi-* anamla helede gülürük-*
10. etiraf edirem winap'dakı unknown artist menem.
170. - facebookda yazdiğim kommentleri 5 deqiqeden sonra silerem *
- mesajlari silerem
-her defe brauzeri bağlayanda ''clear history'' ederem, accountuma girerken özüme söye söye uzun parolumu yiğaram,ver accountumun parolunda sondaki reqemden sonra herfler deyishir *
-3-4 ildi eyni parollari ishledirem,deyishdiyim parollari unuduram
- bir qiza esebleshdiyim zaman, hackerlik eshqine düsherem ve qizin hesabini hack etmek üçün elimden geleni ederem * hak etsem de hack ede bilmirem

- komputerimin açilishindaki parol latin herflerindendir, parolumu bilsen de, alinmayacaq çünkü latin herfine keçirtmek üçün 5defe shift alt etmelisen

- axsham modemi söndürmeye gelene çare tapmisham , modemin qabağina pult qoyuram,ishiglar görsenmir qaranliqda ve modem sabaha qeder ishleyir

- bulvarda ve ya ictimai yerlerde gezerken qarshidan gelenle toqqushmamaq üçün, bir az qirağa çekilerem, ve yaxinlashdiğimiz an o da çiynini çekerse, özümçün sevinerem, cemiyyetin meni bir obyekt kimi qebul etmesine shad olaram, ego'm tetmin olar

- paltar dükanlarinda saticinin arxamnan gelmesine eseblesherem, sirf gelmesin deye aniden dönüshler ederem, ve saticini azdiraram -*

- marketde yeke araba götürerken 3-4 defe düshünerem, -bu normal arabadi yoxsa saticilarin mal dashidiği yeke arabadirmi deye. Axirda sebeti götürerem, xeyallarim arasinda arabanin ushaq oturtmaq üçün açilan demirinde oturmaq da var.

- mektebde müellim tekce mene baxaraq ders keçdiyi zaman etrafa baxaram, mennen bashqa kimse fikir verirmi deye, hech kim fikir vermirse, o an o müellime yaziğim geler. "beli müellim'' deye destek vererem

- ders vaxti çöle çixdiqda deli kimi qaçmaq keçer içimden, belke de içimde qalib deye etmemishem bilmirem,amma yüngül bir sevinc yaranar içimde, dönerken elimle ''skorost'' deyishdirmek zad

- marketde kassa siralarinda, qabağima keçmek isteyen adama eseble baxaram,çox ciddi baxaram, amma nahaq keçse de heç ne deye bilmerem

- fotoaparatin iso'sunun ne olduğunu bilmirem, çox arashdirdim amma yene de çatmir

- ani anda çekilen her fotoda çirkinem,yox naturalmish zad yoxdu,çirkin düshürem

- dublajli bir film izledikden sonra, internetden hemen filmi tapib, orginal seslerle tanish olaram

- her gettiyim göz hekimime ashiq olaram

- yaxshiliq etmeyi keçen il buraxdim. Bu qeder pislikdrn sonra Bir de o qeder yaxshiliği hardan edecem deye. Elemirem artiq *

- ushaq vaxti bir gece beyin sesim allaha söymüshdü, onu yaddan çixartmaq üçün gecelernen yuxusuz qalmishdim, her defe ağlima gelirdi ,gelmesin deye neler düshünerdim, tez tez '' mehemmed peyğember ,bisimillah'' deyerdim.

(- to be continued,contunied) *
189. Ushaqliqdan ozumu dahi kimi hiss etmishem hemishe. Dahi dediyim de hami kimi olmamaq falandir, kafa olaraq. Hemishe gorurdum ki men sinif yoldaslarim, oynadigim ushaqlar, qohumlarin ushaqlari kimi deyilem, bilirdim ki, bu yaxshi ferqlilikdir. Sonra boyudum sozluye girdim gordum tek deyilem -*
544. insanları gözləri ilə alacaqları zövqdən məhrum eləmişəm. ilahi hər kəsin bir missiyası var bu dünyada amma mən o missianı həyata keçirə bilmirəm. müvəqqəti narahatçılığa görə üzr istəyirik lövhələri kimi gəzirəm ortalıqda. inanın çox ağırdı ən yaxın dostundan belə bunun mordasına bax , sən insanlığın sonun gətirəcəksən , sən primatsan ,sən təkhüceyrəlisən , sən dinozavr qabırğasısan , cern`də təcrübələr zamanı baş verən partlayışdan sağ çıxan canlısan , zavadskoy deffektsən zad kimi sözlər eşitmək.
717. bunları indi yazarkən bəlkədə sonra utanacam amma artıq vecimə deyil. bugün səbəbsiz yerə ağlamağa başladım. anamın və kiçik qardaşımın yanında. sonuncu dəfə bu qədər ürəkdən hönkürtü ilə ağlamağım yadıma gəlmir. fikirləsə bilərsiniz ki zəif iradəli biriyəm. bəlkədə. amma bu ağlamağımın iradə ilə heç bir əlaqəsi yoxuydu bunu dəqiq bilirəm. anama son günlər gördüyüm yuxular haqqında danışırdım. ümumiyyətlə demək olar hər gün yuxu görən biriyəm. yuxuda keçən il rəhmətə gedən nənəmi tez tez fərqli obrazlarda görürdüm. ama bura yuxumu yazmayacam. sadəcə bu son günlər yaşadığım hadisələr gördüyüm yuxular məndə qəribə hislərin formalaşdığını hiss etdim. yuxuda çox qorxmuşdum. yəni heç vaxt belə şeylərdən qorxmayan mən qroxmuşdum. yuxunu anama danışarkən bir anlıq dayandım susdum və o an bundan xeyli vaxt əvvəlki mən yadıma düşdü. həqiqətən bir anlıq elə saf bir insandan necə belə eqoist, insanların hissləriylə oynayan , ailəsinə sevdiklərinə heç nəyə dəyər verməyən ancaq öz mənafeyini güdən bir əclafa çevrildiyimi hiss etdim. və hiss etdikcə gözümnən yaş axmağa başladı nə qədər istəsəmdə özümü saxlaya bilmirdim. və onda heç kim mənə ağlama demədi. o an indiyə qədər etdiklərimin utancıyla anamın necə danışmadan məni başa düşdüyünü anladım... bunu yazmağımın bir səbəbi var. sadəcə fikirləşin əvvəlmi daha xoşbəxtiydiniz indimi?
bəlkədə bu axrıncı entrimdi. bu sözlüyü həyatımda heç vaxt unutmayacam. sağolun..
8. sayta bu berbad adı seçdiyimiz üçün it kimi peşmanam.
32. belke de bir çoxlarınız kimi ters,esebi,elediyim her şeyde bir sehv tutan ataya sahibem ve de heç yola getmirik kişiynen.bugün onu mezarlığa aparmağımı istedi.getdiy.siqaret yandırdı,biraz susdu,sonra atasını,yeni babamı anlatmağa başladı.o anlatdıqca men de bu ters ve esebi kişinin eslinde kime oxşadığını anlamış oldum.Ama anladığım bir şey de varıydı ki,o da atamın ölümüne darıxmış olmasıydı.anlatdı da anlatdı.en qeribe detallardan tut,öldüyü ana qeder her şeyi.qeribe hiss etdim sözlük.birgün bu ters ixtiyar üçün darıxacağım günlerin de geleceyini düşünmemişdim heç.qorxmadım desem yalan olar.
344. bu gün, hətta daha dəqiq hazırkı gecə sevgilimlə ilk telefon danışığımızdan düz 3 il keçir.
həyatımda keçirdiyim nadir həyacanlardan birini yaşadım o gecə. əlimdə köhnəlmiş nokia 6151, üstündə tikanlı fason girişi olan qulaqcıq. ona qədər ünsiyyətdə olmadığım, lakin mənnən xoşlandığını eşidən kimi danışmağa razılıq verdiyim bir qız ilə ünsiyyətdə olacağdım. bunun üçün bakcell-in "yatma danış" ının verdiyi fürsəti əla dəyərləndirmişdim. saat gecə 12-ni gözdüyürdüm. həyəcanımın səbəbi bu insana qarşı olan "qığılcım" ı artıq hiss etməyim idi.
gecə yarı onu yığdım və ilk dəfə titrək səslə danışırdım bunu da deyim. hal-əhval tutduğdan sonra ona "heç yeni ildə gecə 12-ni bu cür gözləmirdim" və "heç qəbul imtahanında həyəcanlanmamışdım" deməyim gülüşünə səbəb olmuşdu.
artıq bu gecədən bu sevginin faktiki təməli qoyulmuşdu. hər şeyi dünən olmuş kimi xatırlayıram. "3 il nədir ki?" deyə soruşa bilərsiz amma 3 il ərzində yaşadığım o dialoqları yadda saxlamağa çalışmadan xatırlayıram. indi o artıq nişanlıdı və bəlkə də "27 iyul" un bizim üçün xüsusiliyinin mahiyyətini xatırlamır. yəqin ki, təqvimindəki adi günlərdən birinə çoxdan çevrilib. amma mənim təqvimimdə bu gün amerikanların 4 iyulu aldığı kvadratın içində daim qalacaq.
727. Etiraf edirəm ki, hara getsəm mütləq məni sevməyən və nifrət edən bir qrup insan yaranır. Səbəb nədir? Niyə özümə qarşı məni tanımayan və heç bir pisliyim keçməyən insanlardan bu qədər aqresiya görürəm? Hər dəfə yeni mühütə düşməzdən öncə özümə söz verirəm ki, "bu dəfə səmimi olmayacam","bu dəfə insanlara diş qıcayacam","bu dəfə heç kimə heç nəyi güzəştə getməyəcəm" amma verdiyim söz elə söz kimi də qalır. Nə edə bilərəm? Yapım belədi. Bu yapıya görə özümə nifrət edirəm. Bu yapıya görə insanların mənə aqressiv davranmasına,başıma min cür oyunlar gətirmələrinə nifrət edirəm. Həyatda insanların çox hərəkət və düşüncələrini anlaya bilmirəm. Amma ən çox başa düşmədiyim insanların bir-birinə qarşı olan kinləridi. Həqiqətən bir insanı sevmək bu qədərmi çətindi? Sevməyi keçdim.heç kim sizə demir ki, kimisə sevin. Ən azı neytral qalın, ən azı susa bilərsiz. Nifrətinizi içinizdə boğa bilərsiz...başa düşmürəm mən insanlara bu qədər sevgi verərkən niyə insanlar bu sevgiyə nifrətlə cavab verirlər? Kimə nə etmişəm? Yazılarım pisdi? Bəyənmirsiz? Dislike edin. Block edin. Girin profildən mənfi səs verin. Amma bir insanın qəlbini qırıb,onu incidəcək sözlər yazmayın. ..Həyat təcrübəm kifayət qədər çoxdu. O qədər insanlar görmüşəm ki,səbəbsiz başqalarına nifrət edən. Və heç biri də xoşbəxt olmayıblar. Nifrət,aqressiya,kin insanı sadəcə bədbəxt edər... indi özünüzə etiraf edin. Dəyərmi hər boş şey üçün kimisə incitməyə?
818. Böyümək qəribə şeydi, sözlük. Cizgi filmlərdə həmişə qorxduğum ifritə küpəgirən qarılara, bizə qələmə verdikləri mənfi qəhrəmanlara haqq qazandırmağa başlayır adam. Yazığım gəlir, özümü görürəm artıq onlara baxanda. Yaxşı bir şey olacağını gözləyə-gözləyə, heç kimin xətrinə dəyməməyə çalışıb özüm dəfələrlə qırılıram. Sonra qırılan yerlər də çapıqlaşıb daha möhkəm birləşəndə ortaya odun, vecsiz, hissiyyatsız bir xarakter çıxır. Bir ifritə asan yetişmir. Özləri yaratdığı məxluqu axırda bəyənmirlər.
17. bezen google'ni hansısa sözü düz yazıram ya yox deye test üçün istifade eliyirem.
543. Sozluk,sozluk,sozluk.her gun duzenli olaraq oxuyuram seni.indilerde aktivliyin çox azalıb.hec subhesiz ki, sözlüyü daha da maraqlı eden izlediyimiz yazarlardi amma izlediyimiz yazarlarin yazmamasi insani üzür.refresh verirsen ki belke ssg yene nese yaradıb ama hec bir pox yoxdur.sonra deyirsen ki olar yazmir naxuy men yazim sikim agizlarini.sonra baxirsa sol framedeki basliqlara baxirsan deyirsen wtf?ne yazim ala men?ne yazim ki oxuyanda hami desin ki ble yene yaradib da manqurt(her kes ucun en cox sevdiyi yazar). ejdahani basanda gorsun ki wtf bu nedi ala?vacaqan neter yazib ala bunu? Amma aglima hec ne gelmir.o terzde hec bir entry yazmamisam.heleki hec bir entryim kecen ayin en beyenilenlerine dusmuyub.cox utaniram ala.hem lezzet elemir, hem pis oluram, hem de esebleşirem.sonra fikirleşirem ki, ala eybi yox sen de yaxşı futbol oynuyursan yüz faiz timidus kasoydu bir pox oynuya bilmir.bele-bele fikirleşib özümü rahatladıram.yene eqom qulaqlarımdan fışqırır daha sonra deyirem ki, qoy indi de 1-2 bilgi veren entry yazım xeyrim deysin sözlüye.girib axtarıram ki görüm ne haqqda sözlükde bir melumat yoxdu ve yaxud sifarişlere baxıram.tapıb doldurandan sonra gizliye basıb zirzemiye yazmaq isteyirem ama elemirem.göndere basa bilmirem.sebebini bilmirem.belke qorxuram, belke de utanıram ama bilmirem.qorxuram ki, yazdığım nese sehv olar paçanlardan biri hemin deqiqe cumar nickaltıma ki, bir pox bilmeyen 3cü nesil yazar bla bla bla.belke de sadece utandığıma göredi ona göre yox.indi fikirleşdim ki, kimse girib yazsa da çox sikime olmayacaq axı.ne bilim e.nese de bilgi veren entry yazmağa çekinirem.eslinde yazıram e ama paylaşa bilmirem.uşaq vaxtı da bele idim.bildiyim şeyi bilmiremmiş kimi gösterirdim.niyesini bilmirem.ama ele aparirdim ozumu neyse sozluk sagol.



hamısını göstər sən də yaz!