bəzi gecələr var, insanın içinə çökür də durmur. elə bir səssizlik olur ki, sanki dünya susub ama zehnin danışmağa başlayıb. Bir qırağda gözləyən xatirələr illərdir toxunmadığın hisslər bir bir ayağa qalxar. Gündüzləri əla yansıtdığın o gülümsəmə düşər üzündən, heçkimə göstəymədiyin əzik tərəfin qabağına oturur. “mən buradayam” deyir. insan qəribə bir varlıqdı… ən çox özündən gizlənir. ən büyük qaçışı, öz içindən olur. Ama hara gedirsən get, zehnin səni tapır.
















bilirsiz, beyin bizi qorumaq üçün bəzi şeyleri unutturur kimi gösterir. halbuki unutmaq başqa bastırmaq başqa. Bastırdığın hər şey gecə böyüyür. Çünki qaranlıq, inkarı sevmir insan bəzən sabah olmamağın istəyir; çünki sabah üzləşməkdir. üzləşmək cəsarət tələb edir. Ama bunu başa düşürsən bir yerdə qaçdığın şey əslində səni parçalayan deyil, səni tamamlayacaq olandı. Təbi bu tamamlama halı , düşündüyün kimi bir bütünlük deyil ,əslik yanlarıyla barışmağı öyrənməktir. Çünki insan, qüsursuz olduğunda yox, yaralarını inkar etməyi dayandıranda tamamlanır.