97. Uşaq idim bəlkə də 12 yaşım olardı. yay vaxtı idi kəndə getmişdim. Bakının yayı çox isti havası nəmişlik olur. atam məni yolladı ki bala get havan dəyişsin oranın havası burdan yaxşıdır. Kənd başqa kəndin üzərində yerləşirdi. açıq bir yerdə idi. isti olurdu ancaq xoş isti idi. kənddə özümə dost qazanmışdım. axşamlar onunla vaxt keçirirdim beləliklə darıxmırdım. bir gün qonşuda qız gördüm. nəvəsi idi mənim kimi gəlmişdi istirahət etməyə. onunla təsadüfən qarşılaşdığım zaman oldu. qıza çox aşiq oldum. bu elə bir şey idi ki illər keçsədə həmin hiss təsəvvür edə bilmərəm. onu görəndə elə bil ruhum təslim olurdu. elə bil kimsə boynuma zəncir taxıb verirdi qızın əlinə. o dərəcə güclü bir sevgi hiss yaranırdı. ancaq qıza yaxınlaşıb onunla danışa bilmədim. qızı yaxınımda idi həmdə elə bil çox uzaqda idi. bu onu ilk və son görüşüm olmuşdu. yaxından olmasa da uzaqdan tez-tez görürdüm və bu ruhumu təslim etməyə yetər idi. belə- belə zaman keçdi bakıya qayıtmalı oldum. bu hadisənin üzərindən uzun-uzun illər keçdi 20 li yaşlarım olardı. bu zamana kimi məni bəyənən çox qız oldu. ancaq mənim içimdə nələr isə baş vermişdi. sanki sevgi deyilən şey içimdə ölmüşdü. buna görə qızlarla münasibət yaratmırdım. hətta bir vaxtlar sinif yoldaşım məni bəyəndiyini açıq- açıq demişdi mən isə onun sevgisinə qarşılıq verməmişdim. çünki onu incitmək istəmirdim deyə bilmirdim ki mənim içimdə sevgi ölüb sən sadəcə torpaq ola bilərsən. zaman keçdi gənc idim üniversitetdə bir qızla tanış oldum. qızı necə təsəvvür edim bilmirəm. o çox, çox gözəl zərif, uzun bir qız idi. zaman keçdikcə həmin qızın mənə qarşı hissləri yaranmışdı mənimdə hisslərim qarşılıqı idi. ancaq… ancaq yenə həmin hiss məni gəlib tapdı. dedim emre sən incitmə bu qızı, gəl bu işi başlamadan bağlayaq. elə də oldu məsələni ordaca bağladım. həmin zamandan bəri sevə bilmədim. yaşım keçirdi 20 li yaşları geridə qoyurdum. bir gün anam gəldi dedi ki bala, nə vaxta qədər belə olacaq. heçnə deyə bilmədim, qəlblərini qırdığım qızlar yadıma düşdü. deyə bilmədim ki ana, mənim qızım olsa özüm kimisini onunla evləndirməzdim. deyəsən belə olmalı idi. bəlkə mən valideyinlərimin günahlarını çəkirdim bəlkə də mən kişilərin qadınlara zülm etmədiyi bir dünya istəyirdim və ilk qurban özüm idim. niyə belə deyirəm? atam həmişə anama pis davranardı. pis, çox pis özüdə. zaman keçdikcə genlərimdən qaça bilmədiyimin fərqinə vardım. sanki bütün neqativ şeyləri mənə iynə iynə vurmuşdular. sanki bu yüklər mənim ayağıma zəncirlə vurulmuşdu. artıq bunları qəbul etmişdim. mən də sevmişdim həm də çox. mən onlar üçün özümü dəyişməyə hazır idim. lakin…lakin neqativlər mənim qəlbimi ələ keçirmişdi. bəzən parka gedib dənizi seyr edərək dayan qəlbim mahnısına qulaq asıram. qulaq asa-asa qızım yadıma düşür onu o qədər çox istəyirəm ki. onun üçün sanki qəlbim yerindən çıxıcaq kimi hiss edirəm. bir dəqiqə, mənim qızım yoxdu axı. bu xəyal bilirsən məni necə məhv edir? həmişə bacımın olmağın istəyirdim, ancaq olmadı. niyəsə qız uşaqlarını daha çox sevirdim. bəlkə anamın görmədiyi sevigini onlara yaşatmaq istəyirdim. bəlkə mən onlara kişilərin qadınlara zülm etmədiyi bir dünya yaratmaq istəyirdim. bəlkə də ona görə qızım üçün darıxıram… artıq bunların mənası yoxdur. deyəsən sona yaxınlaşıram. gənc ikən saçım qapqara idi. indi saçıma baxıram bir dənə qara tük görmürəm nə tez qocaldım. 30 lu yaşlarındayam bu yaşlarda qoca sayılıram ki? nə mənası var, hər şey bitdi xərçəngəm ailəmə deməmişəm. son günlərdə yoldaşım və qızım yadıma düşür. ehh gözəl qızım mənim səni nə qədər sevdiyimi bilirsən? çox yaxında gələcəm səninlə çox zaman keçirdəcəm. əlindən tutub parka aparacam, birlikdə çayın kənarında balıq tutacayıq, sənə yemək bişirməyi öyrədəcəm və sənə heç kəsin incidə bilmədiyi bir dünya verəcəm.