xaricdə yaşayan sözlük yazarları
| anket50,766 | 42 | 371
əjdahalar googlla
timidus
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860çox çətindir. özümü birinci sinif kimi hiss edirəm. hər şeyə sıfırdan başlamaq göründüyü qədər asan/həvəsli hiss etdirmir. hər şeyi sil başdan misalı yaşayırsan. yenə adını, haradan olduğunu, niyə/necə burada olduğunu deyirsən, yaxın dil axtarırsan özünə. I'm from turkey sözün eşidəndə bu qədər xoşbəxt hiss edəcəyimi, yəqin, heç ağlımda gətirməzdim. Azərbaycana dair nə isə deyiləndə, heç bu qədər müdafiə/səbəb izahı edəcəyimi də düşünməzdim. çətindir xaricdə yaşamaq. mədəniyyətindən uzaq, yaşantından uzaq bir yerdə bir şeyin parçası olmağa çalışırsan və çətinliklə. hər şeyinə rəğmən çox yaxşıdır. özünü bəzi şeylərdə xoşbəxt hiss etməsən də, hər zaman, hər dəfə özünü daha azad/rahat hiss edirsən. ən azından, mən elə hiss edirəm. insanlar hər şeydə çox rahatdır, ancaq vicdan məsələsində taviz vermirlər, çox yaxşıdır bu. Mən burada olduğum müddətcə insanların haqsızlığa səbəb olacaq əməllərdən çəkindiyini görmək çox yaxşı hiss etdirir. bizim atanşiklik anlayışımızdan çox uzaq olmaları çox şeyi izah edir mənim üçün. xaricdə yaşamaq hər yönü ilə çətin osla da, avropa ölkələrində yaşaraq, düzgün toplumun olmasını sizə izah edir. gözəl duyğulardı bunlar.
(baxma: qeribazeriler.ucoz.com)
sözaltıdan əvvəl açıb bir neçə il işlətdiyimiz ilk forum saytımız.
sözaltının ilk 4 moderi orda da var idi, neon, vosabi, rump.
sözlük də ankara da bir qış gecəsi doğulub, o da xaric də yaşayan ya doğulmuş azərbaycanlıdır əslində.
onsuz köhnə birinci nəsillərdən daha çox azərbaycandan uzaqdakıları görürəm aktiv. vatan hasreti.
ama məncə yazı və dil həqiqətən düşünmə prosessimizə kömək etdiyi üçün gəlib burda bir növ kod yazırıq. işlədilən istənilən ifadə linqvistik kod parçasıdır. ilanı dəliyindən çıxara da bilər gizlədə də. konu - nerelere - geldi.
sözlüyə azərbaycan vətəndaşlığı verilsin kompaniyası
bacardım, sözlük. illərdir çalışıb-vuruşub, depressiyaya düşəndən sonra artıq mən də çıxa bildim ölkədən. hələ ki 7 aylıq da olsa fransadayam. təyyarə aeroportdan qalxanda yaşadığım hissi izah edə bilmərəm. özümlə olan savaşım bitşdi, çiyinlərimdən yük qalxmışdı.
6-7 ildir bu ölkədən çıxmaq xəyalı ilə yaşayırdım. ilk əvvəllər almaniya düşünürdüm. türk bir qız almaniyaya gəlmə təcrübəsini danışırdı, arxada bu mahnı var idi
(youtube: 
)
. özümə söz vermişdim ki, ölkədən çıxıb getdiyim yerdə ilk gün bu mahnını dinləyəcəm. fransada öz otağımda dinləyəndə gülümsədim, xoşbəxt oldum. təsadüfən də fransız mahnısı imiş. insan uğruna çaladığı şeyi bacaranda xoşbəxt ola bilirmiş. xoşbəxtəm, çox həm də.
)Qəribədir. Günün birində mən də bu başlığa nəsə yazarammış.
Şəxsi həyatda baş verən köklü dəyişikliklərdən sonra öyrəşməli olduğum bir yenilik daha. Hələ gəlməmişdən öncə də ailəm üçün darıxırdım. Amma istədiyim gün sadəcə 6saat ərzində görmək şansım vardı və bu sanki içimi rahatladırdı. Bayramlarda görəcəm, filan gün gələcəklər yanıma və s. Təsəllilər verirdim özümə. Amma buralara gəldikdən sonra bu təsəllilər, bu ümidlər heç biri qalmadı. Boşluqda kimi hiss edirəm. 2 il əvvəl oturub görəsən bundan sonra nələr olacaq, necə olacaq deyə ehtimal sıralasa idim bu qətiyyən olmazdı aralarında.
Duyğusal boşluğa düşürəm tez-tez. Nəyə necə reaksiya verəcəyimi bilmirəm. "Anama ehtiyacım var" anlarını tez tez yaşayıram. Amma imkansıza bərabərdi onu istədiyim anda görə bilməyim. Tək bu da deyil. Keçən səfər də bəhs etmişdim, bir vaxtlar xəyalını qurduğum birçox şeyə sahibəm. Amma tərəzinin tarazlığı pozulmasın deyə birindən artanda birindən azalırmış deyəsən. Artıq əvvəlkindən daha yaxşı versiyamdayam. Amma bunu görüb məni dəstəkləyəcək, qürur duyacaq birisi yoxdu. Sevdiyim bir filmdə "həyatın nə qədər möhtəşəm olur olsun, bu anları paylaşacaq sevdiklərin yanında deyilsə, bir anlamı yoxdur" demişdi. Bu sözlə birlikdə uzun uzun boşluğa baxmışdım. Doğruluğunu iliklərimə qədər hiss etdim. Geri dönmək üçün gün sayıram amma heçnə əvvəlki kimi olmayacaq onu da yaxşı bilirəm. Gələcəyin nə gətirəcəyini bilmədən bilinməzə gedirəm. Hər şeyi ölçüb biçən, ehtimal sıralayan vincent indi gözü bağlı bilmədiyi sularda axına qoşulub özü də bilmədən harasa gedir. Tək istəyim olacaqların qarşısında əlimdən gələn qədər çabalamağımın yetərli olmasıdır.
(youtube: )
)Aralarında mənim də, olduğum sözlük yazarları.
Hər bir Azərbaycan gənci kimi mən də bu arzu ilə böyümüşəm. Ağlım kəsəndən, sorğulamağı bacarandan, Ölkədə baş verən hər pis şeyi lənətləyirəm, “bir gün burdan cəhənnəmi qurtaracağam” deyə düşünürək böyümüşəm. 18 ildən sonra hər şeyi - ailəni, dostlarını, mədəniyyətini və Bakını - atıb sıfırdan başlayacağını heç vaxt təsəvvür etmirsən. Xüsusən də hava limanında beynəlxalq gedişlərin imzalandığını görəndə “ Azərbaycan səni yendim deyirsən içindən. Bu vaxta qədər hər şey xəyal etdiyiniz qədər gözəl olur. Siz çox səy göstərdiniz və arzunuza çatırsınız. Amma o 18 il heç vaxt keçib getmir.
ilk köçəndə bütün keçmişinizi o ağır çamadanlarda daşıyırsınız və bu ilkin itki hissi oraya yerləşdikdən sonra sizi vurur. Başqa ölkədə təksiniz. ilk həftələrdə dünyanı öyrənən və hər cür həyəcanı yaşayan bir turist kimisən. Amma zaman keçdikcə köhnə vərdişlərinizi başqa ölkədə axtarmağa başlayırsınız. Yeni dostlar qazansanız belə, o xatirələri nə qədər canlandırmaq istəsəniz də, bu, baş vermir. Bəlkə də dil və mədəniyyətə görə söhbətlər mənə dayaz göründü.
Burada Azərbaycanlılarla keçmiş həyatlarınızdan danışmaqdan çox uzağa gedə bilməzsiniz, amma yenə də onlarla birlikdə özünüzü bir az daha rahat hiss edirsiniz. Ancaq ekoloji faktor daha ağırdır. Axı hər insan fərqlidir və onlar sizin Azərbaycanda qurduğunuz mühitdən deyillər. Nəzərə alın ki, əvvəlki nəsil bir az kobud idi.
Azərbaycana hər səfər etdikdə, qaldığınız müddət ərzində hipomaniya vəziyyətinə düşürsünüz. Hər şey möhtəşəm və qüsursuz görünür. Uğurla gələn qürur hissi də var; insanlar, düzünü desəm, Azərbaycandan “qaçdığınız” üçün sizə paxıllıq edir. Siz uzaqda olduğunuz müddətdə dostlarınız və ailəniz öz həyatlarına davam etirlər. Yaxa qurtarmağa çalışırsan, amma heç bir nəticə yoxdur. Bilmirəm, biz yoxkən ata-anamızın qocalması, onlarla keçirə biləcəyimiz vaxtın azalması və daha sonra özümüz üçün daha yaxşı bir gələcək qurmaq üçün sərf edəcəyimiz vaxtın günahkarlığını hiss edəcəyikmi?
Xaricdə yaşadığın anılar , doğulduğun ölkədəki anılarının sayısını keçəndən sonra ölkə həqiqətlərindən tamamən uzaqlaşırsan. Ölkəyə addım attığında artıq turist kimi hiss edirsən. Hər şey sənə "havalı" gəlir, insanlar sən qısa müddətli gəlmisən deyə (15 ildə bir) sənə çox yaxşı davranır, üzüntülərini, problemlərini gizlədir. Sən də hər şeyin dəyişdiyini, düzəldiyini sanırsan. Elə ki bürokratik bir problem yaşayırsan, onda başa düşürsən ki, yaxşı ki getmisən, yaxşı ki bunlara məruz qalmırsan. Heç nəyin dəyişmədiyini gördüyün an bütün geçmişin artıq romantik olmaqdan çıxır.
Bunlar xaricində amerikanı deyə bilmərəm amma avropa və türkiyə adına danışacaq olsaq, artıq heç bir şey əvvəlki kimi deyil. Bir müddət euforik hiss edəcəksiniz. Kiminə görə bir neçə ay, kiminə görə isə bir neçə il. Sonra getdiyiniz yerin də problemləri gözünüzə batmağa başlayacaq.
insanoğlu digər heyvanlar kimi adaptasiya ilə həyatda qalır. Amma eyni zamanda psixolojik olaraq yenə ən böyük düşmənimiz adaptasiyadır. Yaşadığınız yer dünyanın ən mükəmməl yeri belə olsa(ki bu imkansızdır) bir müddət sonra özünüzə yeni problemlər tapacaqsınız.
Hələ ki materyalistsəniz vay halınıza. ilk öz pulumla aldığım sport avtomobilimdə dünyanın ən xoşbəxt insanı idim. Amma çox keçmədi ki yeni avtomobillərlə test sürüşü edib öz avtomobilimdən soyudum.
ilk lüks saatımı öz puıumla alanda hər gün qoluma taxıb hər dəqiqə saata baxardım. Ama bu saatlardan yüzlərcəsi olan insanları gördüyümdə artıq o qədər manik hiss etməməyə başladım.
ilk dəfə ölkə dəyişəndə, yeni biriylə tanışanda, yeni mənzilə daşınanda, yeni əşyalar alanda insan həddi hüdudu olmayan euforiya yaşayır. Amma zamanla materyalizmin xoşbəxt etmədiyinu görürsüz.
Əgər buraya qədər oxudunuzsa yazdıqlarımın xaricdə yaşamaqla əlaqəsi nədir deyə əsəbləşdiyinizi görə bilirəm.
Dostlar xoşbəxt olmaq, qanad açıb uçmaq, zəncirlərini qopartmaq, azad hiss etmək.... bunlar heç birisi tək bir şeyə bağlı deyil. Zamandan və məkandan bağımsızdırlar.
Siz əgər xoşbəxtliyinizi hərhansı bir materyala bağlayırsınızsa , adaptasiya sizi bataqlıq kimi içinə çəkib məhv edəcək.
Hər yerin öz problemləri var. Hər yerin yaxşı və pis cəhətləri var. Mən vətən sevgisi pompalamıram amma heç bir yer mükəmməl deyil. Xoşbəxtlij hər yerdən bağımsızdır. Sizin sahib olduqlarınızın onda birinə sahib olub sizdən xoşbəxt insanlar var. Dünyanın böyük hissəsi yaxşı ölkələrdə yaşamırlar.
Yaxşılıq da görəcəlidir. O yaxşılıq bəlli zaman və şərtlərdə intihar səbəbi ola bilir. Məşhur olan çox dostum var. Hər gün bir ölkədə gəzən, tüm sərhədləri heç edəb dostlarım. Amma bir müddət sonra xoşbəxtliyin bu olmadığını anladılar.
Harda xoşbəxt hiss edirsizsə oraya gedin. Amma unutmayın ki dünyada sınırsız heç bir şey yoxdur. Siz xoşbəxtsizsə şərtlər yaxşıdır, siz xoşbəxt deyilsizsə dünyanın ən yaxşı dediyinuz ölkəsi belə sizi sonsuz xoşbəxt edə bilməyəcək.
Sevgiylə qalın
üzv ol