sözaltı etiraf
| sözaltı1,130,494 | 2150 | 8941
əjdahalar googlla
suda üzməyə qorxan balıq
Linda Cadell
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860bu gün nə isə çox qəribə bir gün oldu, özümü heç bu qədər yorğun və bitkin hiss etməmişdim uzun vaxtdır. axşam da gec yatdım, səhər də ala-kəm oyandım, getdim, dərs cədvəli filan da dəyişdi, lap yoruldum, iş işə qarışdı. əslində bir işim də yoxdur, amma ki nə isə də.
axşam metro çox sıx idi, səhər özümü çirkin hiss edirdim. axşam o sıxlıqda lap kefim pozuldu, gözüm də ağrıyırdı. amma allahdan avtobusda özümə yer tapdım ahahah
metroda bir uşaq gördüm, qardaşı ilə oynaya-oynaya gedirdilər. atası da çantalarını daşıyırdı. qız sonra atasının əlini tutdu, elə qəribə oldum ki, yadıma atam düşdü. mən həmişə balaca olanda yol keçəndə filan tuturdum atamın əlini. onda da özümü çox naraht hiss edirdim, tezcə yolu keçək bitsin istəyirdim. o uşaq amma özü atasının əlini tutdu. mən atamın əlini elə tutmamışam. mən atamı heç vaxt yaxşı xatırlaya bilmirəm. özümü çox əskik hiss edirəm.
(baxma: bəzən yox çox vaxt)
hamının içində bir üsyan var, bir şeyləri tam hiss etmədikcə ona qarşı şübhə ilə yanaşırsan. valdeyinlərim mənim üçün bu roldadır. atam dəhşət içən biri olub, hamıya gələcəkdə namaz qılacam demişdisə də, indi o fikir ağlının ucundan belə keçmir. anam əksinə, quran belə çıxır (ata) nənəm və babam üçün. öz valdeyinləri üçün çox vaxt dayım çıxmağı borc bilir və oxuyur, elə o öyrətmişdi mənə oxumağı. cavan vəfat edən bacısı üçünsə bu dəyişir, bəzən dayım, bəzən anam. xalam haqqında anamdan ətraflı öyrənəndə vəfat etdiyi yaşda idim. qəribədi, bəzən elə olur ki, yaşadığın şeylərdən çox yaşamadığın xatirlərə görə peşmanlıq çəkirsən.
hər nə qədər quran çıxsam və tərcüməsini oxusam da, məntiqə sığmayan cavabları olan suallar yaranırdı. namaz qılmağı 14 yaşımda məqsəd bilirdim, bir məcburiyyət var və mən ona indidən hazırlaşıram kimisindən. ama hər il ərtələdim və din haqqında fikirləşmədim. ən maraqlısı valideynlərim də heç vaxt bu haqqda danışmadılar, heç danışmadılar, niyə bəs? bu o ayin deyil ki, digər həyatıma təsir edən? yerimi seçən? ən vacibi olan?
dərk
univeristet dövründə axtardığım şeylər mənim istədiyim düzgün cavabları verməyə başladı. heçnəyin sonsuz və əhəmiyyətə dəyər bir şeyin olmaması, mənasızlıq. sakit biri olmağıma gətirib çıxardı, hərdən qışqırmaq istəsəm də, öz kədərimə kimsəni şərik etməyin mənası olmadığını düşündüm.
indilərdə bu fikir də yoxdur. marağımızı və xoşbəxtliyi bizim yaratdığımız şeylər olduğunu anlayandan sonra başqa bir şey düşünmürsən. və elədiyin şeydən heç vaxt peşman olmamağına gətirib çıxarır, bu
dərk
üzv ol