yazarların ruh halı
| anket631,530 | 480 | 1432
əjdahalar googlla
Aşmış kamazın şoferi
hattori
Mary999
Mary999
Mary999
Mary999
suda üzməyə qorxan balıq
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Bu arada problem məndədir ya yox bilmirəm. Amma (baxma: vadidəki zambaq ) biraz sıxıcı idi. Ehtimal edirəm ki, türk dilində olduğu üçün idi. Gec qurtardım.
(youtube: 
)
)(youtube: )
)
Bəzən geriyə səbəb də qalmır, durub da "niyə" deyirsən, bax o ərəfədəyəm, niyə də etməliyəm ki?
Gələcək niyə bulanıqlaşır ya da niyə görmək istəmirik?
Həyatımın heç vaxt xəyalını qurmadığım bir qismindəyəm.
Geniş oblastda baxanda bir zamanlar heyran olduğum şeylərin bir çoxuna sahibəm. Bilirəm belə qalmayacaq uzun müddət. Tezliklə bu dövr də bitəcək. Amma bir aydınlanma yaşayıb əldə olanları gözdən keçirəndə əslində uşaq Vincent bunları görsə indiki halı ilə qürur duyardı yəqin ki.
Sən saydığını say gör fələk nə sayır.
Bəzən düşünürəm, bitti mi o çətin vaxtlar? Bundan sonra həmişə güllük gülüstanlıq mı olacaq? Sonra gələcəkdə yaşanacaq ehtimallar gəlir gözümün önünə, bəlkə də yeni raunda keçmədən verilmiş fasilədə olduğumu fikirləşirəm. "Nə qədər fürsətin var, özünə vaxt ayır, özünü inkişaf etdir, yeni bacarıqlar qazan" düşüncələri dolaşır ağlımda. Sonra boşluğa düşürəm. "Niyə? Nəyə yararı olacaq? Onsuz da həyatının bu vaxtları, bu dövrlər bir də keçməyəcək əlinə."
Ağlımda yüzlərcə səs var, nə dediklərini eşidə bilmirəm. Bəlkə də dinləməkdən qorxuram. Orta məktəb bitənə yaxın belə birev tapşırığıvermişdilər: "Beş il sonra özünüzü harda görürsünüz?" Artıq o tapşırıqdan bu yana 7il keçib. Amma bu yaşananların o tapşırıqla uzaqdan yaxından əlaqəsi yoxdur.
Fikirlər çox qarışıqdır. Planların başı-ayağı bəlli deyil. Ehtimalları saysan, en qədər. Bunları kiməsə oturub açıq aydın danışsam eqoist olduğumu düşünər bəlkə də. Sadəcə verdiyim qərarlar nə dərəcədə doğru idi, nə mənfisi nə müsbəti olacaq, onu düşünürəm.
hər an, hər saat özümə faydalı bir şey etmək yerinə gic gicə bir şeylə məşğul olmağı daha xoş görürəm.
sanki, beynimin hər şeyin fərqində olan tərəfi var, amma bu tərəf seçimlərdə məğlub olub və o digər vecsiz vurdumduymaz tərəfin bədənimi məhv etməsini ağlaya ağlaya izləyir.
Sonra xatırlayıram ki, 1 il bundan əvvəl elə bir "səs-küy"-ün içində idim ki, susdurmaq mənim əlimdə deyildi artıq. Hər gün sonu şikayətlənirdim " Goodd i wish i had MUTE butten that i can't talk even i want it to". So here i am...
üzv ol