yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər
| anket214,174 | 528 | 1457
əjdahalar googlla
Mary999
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860düşərək felinə lal çayların üzdüm irəli,
qurtulan tək ciyəsindən canım yedəkçilərin.
rəngli şalbanlara mismarlayıb qızıldərilər,
onları hay-harayla nizələdi.
nə komanda veciməydi, nə də mal,
ingilis mahlıcı yəni, flamand buğdası da.
çəkilən tək yedəkçilərlə hesab,
hara mən istəsəm, apardı axar.
dəli çaxnaşmalarla sarsılan dənizlərdə,
yengi bir qışda üzürdüm, çağa beynindən küt.
ötüb keçəndə yanımdan donurdu heyrətdən,
adalar ki, qıraraq lövbəri dəryada gəzinməkdəydi.
verdi hər sübhümə xeyir-duanı fırtınalar,
aldı-oynatdı dalğalar məni mantar sayağı.
burda bəlkə neçə səyyahın axır mənzili var,
mənsə üzdüm, salaraq qorxuya bir çox mayağı.
turşməzə alma şirindir necə uşaqlar üçün –
eləcə xoşladı bu göy suları şam qılafım.
qusuntular və çaxır gölləri yuyuldu bütün,
qırıldı lövbərim ancaq. sükan da yoxdu daha.
məni şeriyyəti qərq etdi o vaxtdan dənizin,
ulduz axmış sulara, sanki süd calanmışdır.
və füsunkar bu mavilikdə görürsən bəzən
ölü – görkəmdə deyərsən o, fikrə dalmışdır.
ağarır mavilik qəfil günün cəlalı ilə,
canlanır ritm və yoxdur daha sayıqlamalar.
şərabı qıcqırır eşqin qızıl çalarlar ilə,
tünddür hər içkidən və səsdə ötər liraları.
ildırımlar, bilirəm mən, necə səmanı yaxar,
ləpədöyənlər, axınlar nədir axşam olcaq.
və göyərçin qatarı tək necə sübh qayğılanır –
mənim bu gördüyümü özgə zənn edər ancaq.
yanır bənövşəyi işıqla, köpür, laxtalanır,
günəşin çöhrəsində sirli, eybəcər ləkələr.
necə antik dramın aktyoru
çırpınırdı – eləcə çırpınır, əsir ləpələr.
xəyala gəldi qarla nurlanan yaşıl gecələr,
qaldırıb ehtirasla öpdüm həm dənizləri mən.
və misilsiz bu həyat cövhəri ki, dövr eləyər,
qoşarəng sayrışı həm fosforun ki, nəğmə deyər.
hürküdülmüş sürü tək dalağaların hiddətlə
olmuşam şahidi mən riflərə çırpılmağının.
ümidim yoxdu da bu dərya zəiflər, nəhlər,
düşər üzqoylu təmiz məryəmin ayaqlarına.
yan keçirdim inanılmaz floridlərdən,
orda panterlər adam cildli, gözlərində çiçək.
elə əyilmədə göy qurşağını gördüm mən,
elə bil indi dəniz ilxısı kəməndlənəcək.
qıcqırırmış necə, gördüm nəhəng bataqlıqlar,
leviafan çürüyür orda qamışlıqlıqlarda.
sular qəfil burulur, sarsılırdı matlıqlar,
uçurumlardakı mirvarilik uzaqlarda.
səmada od, günəş –ağ, dalğa – sədəf. buzlaqlar,
suları qəhvəyi körpəz, rəzil dayazlıqlar.
orda var müdhiş ilanlar ki, bitlərə yem olar,
yerə düşəndə ağacdan, kəsif bir iy yayılar.
göstərəydim uşaqlara bu mavi dalğaları,
doradları və qızıl nəğməkar balıqları da.
məni çiçək-çiçək köpüklənən su yırğaladı,
ruhu qəribə küləklərsə qanadlandırdı.
qütblərdən və zonalardan axıb can üzərək,
dəniz ağlardı, yumşalırdı dalğa zərbələri.
sulara endi toranlıq çiçək dəstəsi tək,
mənsə diz üstə düşən bir qadın kimi əyili.
üstümə zir-zibil töküldü, oxşadım adaya,
yağdı ağgöz, ışqırıqçı quşların peyini.
mən üzürdüm. burazları bu vaxtsa adlayaraq,
boğulanlar girirdi burda keçirsin gecəni.
beləcə gözdən itirdim yosunlar altında,
qasırğa atdı bir fəzaya ki, tox quşdan əsər.
elə mən sərxoşam sudan, çətin ki əl uzada,
mənə yelkənliləri hanzın, həm kreyserlər.
gedərəm arxayın, bənövşə dumanlar çəkilər,
səma da allanan yerində divar tək dəlinir.
ləziz mürəbbələrlə ki, bəyənir şairlər,
qarışırdı günəşin dəmrovu, göyün seliyi.
yürüyürdüm talaşa tək yağırdı nur yoluma,
qara bir ilxı dənizdən çıxıb dalımca qaçmaqda.
iyulların dəyənək zərbəsiylə mavi səma,
alovlanan çuxurlara axıb alışmaqda.
cütləşirdi begemotlar malstromlar ilə,
“ah”lar, “oh”lar gəlib yetişdi, məni titrətdi.
keçsə günüm də mavilikləri əyirməklə,
qədim avropa nisgiliylə məni göynətdi.
adalar gördüm orda, sıxlaşırdı bürclər tək,
açıldı səyyahın yolunda sayrışan göylər.
belə sonsuz gecələr bəlkə sən yatırsan tək,
başında quş qatarı, ey gələcək qüvvə-qədər.
ah, yetər ağladım! bu şübhələrsə qəlbi didən,
günəşdə zəhrmar dadı, itib insaf ayda.
xoralı sevgi məni sardı, bədən keyləndi,
çatla ey kil və batım, qərq olum bu dəryada.
məni avropaya çəkən sular soyuq və qara,
xırda bir gölməçədir ki, yanında çömbələrək
kədərli bir uşaq kimi axşam çağı atıb sulara,
üzdürür bir qayıq ki, may böcəyindən kövrək.
yetər artıq! iliyə vurdu dalğa bezdirdi,
məni pambıq gəmiləriylə qaçdı-tutdu yaman.
qoy bu bayraqların ədası çəkilsin gözdən,
görəyim həm də ki dustaqları pontonlardan.
Hâlâ sıcaktır kalbimde yürüyüşün
Hiç tereddüt etmeden
Kendinden emin şekilde çekip gitmiştin.
Yıllar geçti ve her şey geride kaldı
Ama bir hatıran ve özlemin kaldı.
Özleminden geriye ne kaldı?
Bir dize, birkaç söz, gerisini yıllar aldı.
Yağış yuyur, gün qurudur.
Bu dünyada çox şeyləri
Yağış yuyur, gün qurudur.
Gözümüzün yaşını da,
Bağrımızın başını da,
Qəbrimizin daşını da,
Yağış yuyur, gün qurudur.
Gələn nədir, gedən nədir?
Bələk nədir, kəfən nədir?
Bu dünya öz kefindədir.
Yağış yuyur, gün qurudur.
Ulduzların tozunu da,
Lap günəşin özünü də,
Lap yağışın özünü də
Yağış yuyur, gün qurudur.
© Ramiz Rövşən
əllərini üzümə sıxıb,
biləklərindən
öpmək,
öpmək,
öpmək
istəyirəm...
gecə qaranlıq, ay batıb, hava soyuqdu
və buna ümidim yoxdu...
indi, gecənin ən kimsəsiz saatlarında,
bir rovelverə üç güllə yerləşdirib,
alnıma sıxmaq
və
ölmək,
ölmək,
ölmək
istəyirəm
gecə yağmurlu, səma buludlu, ulduzlar yoxdu,
və üç gerçəkdən çoxdu...
ağlamaq - ən qaranlıq və səssiz anında gecənin,
bir siqaret yandırmaq,
boşalmış qədəhə konyak süzmək
və
dözmək,
dözmək,
dözmək.
gecə islaq, gözüm nəmli, səma da qaranlıqdı
və bu gecələrdə səni üç dəfə düşünmək,
axmaqlıqdı,
axmaqlıqdı,
axmaqlıqdı...
I am not there, I do not sleep.
I am a thousand winds that blow;
I am the diamond glints on the snow.
I am the sunlight on ripened grain;
I am the gentle autumn's rain.
When you awaken in the morning's hush,
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft star that shines at night.
Do not stand at my grave and cry.
I am not there; I did not die.
mary elizabeth frye
Günlərin bir günü, bir gecə yari
Sevirdi qız bir qeyri-iradi qayi
Düşünürdü ki, evlənər onunla ani
Sən demə sevdiyi qayıtdirirmiş o dali
2 adam 1 penis
Kimə nəcis, kimə sik
Səksəkəli bir hiss
Demək ki, bu mənə diss…
Amma o
Edirdi gecələr qrup seks
Dedi mənə gedirəm,
Mən daldan verirəm,
Əmirəm, sevirəm, sevilirəm
Artıq yad birini kəsirəm
Dedim get… get…
Gecələr et, səhərlər and iç
Getdin ətsiz, bir amsız indi heç
Bax qəmsiz, məni ərsiz
Özünü etdin yiyəsiz
Eşqi dedi, tapdım ey afət
Onunla hər gecəm bir fəlakət
Sənlə olsa da bərəkət
Mənə onsuz olmuş bir səfalət
Durdum, düşündüm
Hər şey mənlədir!
Mən ona neylədim ?!
Onu əfv etdim
Sizcə səhv etdim ?
Axı mən də sevdim
Düzdür, sevilmədim. sevil**mədim
Amma 2 aşiqi xoşbəxt etdim
Bəlkə də cəhənnəm də onlara yoldaşlıq etdim
Ancaq fani dünyada onları cənnətlik etdim
Artıq 2 dost, 2 yoldaş
Mənlə oldu, əbədi bacı-qardaş
Biz olduq, sirdaş.
Tərəfdaş.
Eyni taleyi yaşanan
Yarı amlı, yara dallı
Xəyanətə uğrayan
Xayaları yoxlayan
Xallarını yox sayan
Həyatına son qoyan
Məni yarıda o qoyan
Dost ordusundan firar olan
Artıq göylərdə mələk olan
Eşqini özünlə göylərə daşıyan
Yerdə olmayan əbədi xoşbəxtliyin
Göylərdə sənlə tam olsun, bütün olsun.
Hislərinə bələdəm?!
Sən də unutmamısan
Darıxırsan hələ də.
Sənə də xatirələr
Ümid verir arada.
Tanrıya yalvarırsan
Yenə fürsət yarada.
Deyirsən bir dost ola
Adam dərdin danışa.
Elə sən də yatanda
Sarılırsan balışa.
Axı sən də gecələr
Həsrətimdən ölürsən
Nəsə düşür yadına
Dəli kimi gülürsən.
Ayrılıq su deyilki
içəsən bir nəfəsə.
Sən də çaşıb adımı
Söyləmisən kiməsə.
Bəlkə açıq danışaq
Səmimi ol demisən.
Mən də unutmamışam
Sən də mənim kimisən.
(youtube: 
)
)Fon musiqisi dramlı(ki, şeir elədir) gələ bilər, amma sözlərin hər biri sətir-sətir ayrılıq..
Tam göğsünüzün ortasında bir yeriniz acıyacak...
Evinizin sizi içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksiniz...
Sokağa fırlayacaksınız...
Sokaklar da dar gelecek...
Tıpkı vücudunuzun yüreğinize dar geldiği gibi...
Ne denizin mavisi açacak içinizi, ne pırıl pırıl gökyüzü...
Kendinizi taşıyamayacak kadar çok büyüyecek,
bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksiniz...
Birileri size bir şeyler anlatacak durmadan...
‘‘Önemli olan sağlık.’’
‘‘Yaşamak güzel.’’
‘‘Boş ver, her şey unutulur.’’
Siz hiçbirini duymayacaksınız...
Gözyaşlarınızdan etrafı göremez hale geleceksiniz.
Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok seveceksiniz...
Hep ondan bahsetmek isteyeceksiniz...
‘‘Ölüme çare bulundu’’ ya da ‘‘Yarın kıyamet kopacakmış’’ deseler başınızı kaldırıp ‘‘Ne dedin?’’ diye sormayacaksınız...
Yalnız kalmak isteyeceksiniz...
Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak...
ikisi de yetmeyecek.
Geçmişi düşüneceksiniz... Neredeyse dakika dakika... Ama kötüleri atlayarak...
Onunla geçtiğiniz yerlerden geçmek isteyeceksiniz... Gittiğiniz yerlere gitmek...
Bu size hiç iyi gelmeyecek... Ama bile bile yapacaksınız.
Biri size içinizdeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksınız... Aslında kurtulmak istediğiniz halde, o acıyı yaşamak için direneceksiniz.
Hayatınızın geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksiniz...
Aksini iddia edenlerden nefret edeceksiniz...
Herkesi ona benzetip...
Kimseyi onun yerine koyamayacaksınız...
Hiçbir şey oyalamayacak sizi...
ilaçlara sığınacaksınız... Birkaç saat kafanızı bulandıran ama asla onu unutturmayan... Sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren...
Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek... Boğazınız düğümlenecek, dinleyemeyeceksiniz...
Uyumak zor, uyanmak kolay olacak...
Sabahı iple çekeceksiniz... Bazen de ‘‘Hiç güneş doğmasa’’ diyeceksiniz.
Ne geceler rahatlatacak sizi ne gündüzler...
Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksiniz...
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önünüze çıkana sarılmak isteyeceksiniz... Nafile... Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek...
Rüyalar göreceksiniz, gerçek olmasını istediğiniz... Her sıçrayarak uyandığınızda onun adını söylediğinizi fark edeceksiniz...
Telefonun çalmasını bekleyeceksiniz... Aramayacağını bile bile... Her çaldığında yüreğiniz ağzınıza gelecek... Ağlamaklı konuşacaksınız arayanlarla...
Yüreğiniz burkulacak...
Canınız yanacak...
Bir daha sevmemeye yemin edeceksiniz.
Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinizden...
Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksınız... Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğiniz için kendinizden nefret edeceksiniz...
Yaşadığınız şehri terk etmek isteyeceksiniz... Onunla hiçbir anınızın olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek...
Ama bir umut... Onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu... Bu umut sizi gitmekten alıkoyacak...
Gel gitler içinde yaşayacaksınız...
Buna yaşamak denirse...
Razı mısınız bütün bunlara?
Hazır mısınız sonunda ölüp ölüp dirilmeye?
O halde áşık olabilirsiniz.
Açmayım şəkilləri, unudum o illəri.
Hər cizgi ordan mənə üzünü xatırladır,
Donuq idi gözlərin, soyuq idi əllərin.
Qayıdıb o keçmişə, istəyirəm hey baxım,
Uzanıbdır saqqalım, ağarıb saçım-başım.
Ha istədim insanlar arasına qarışım,
Yad idi əksəriyyəti, sevmirdi dəliləri
16.10.2024
Şeir yazsam, gələrsənmi?
Sənə elə möhtacam ki, bu aralar.
Duysan, görsən, dönərsənmi?!
Elə yorub ki, həyat məni,
Bilirsən ki, ağlamaqdan utanaram
Utanmaqdan keçib daha,
Hönkür-hönkür ağlayıram.
Göz yaşımı silərsənmi?
üzv ol