sözaltı günlük
| sözaltı1,930,132 | 1497 | 7379
əjdahalar googlla
Aşmış kamazın şoferi
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Bu dövlətdə hələ də yaşayan, dövlətlə bağlantısı ya da xaricdən fonlanan o qədər əli qanlı insan varki günlük. Adam oxuduqca oxumaq, üstü bağlanmağa çalışılan ya da az bilinən məlumatları araşdırmaq üçün can atır. Bu gün Azərbaycan islam Müqavimət Hərəkatı (Hüseynçilər
) adlı bir təriqətin Azərbaycanda hələ də var olduğunu, iran tərəfindən fonlandığını və kökünün (idealının) hizbullah terror təşkilatına qədər uzandığını öyrəndim. Hər yeni belə bir məlumatla qarşılaşdıqca daha da araşdırmağım gəlir. Növbəti dayanacağım Töhid ibrahimbəyli, ondan sonra gəncə qətlimanı və ən sonda da arxa planını araşdırmaq olacaq. Belə yazdıqca və oxuduqca necə maraqlı gəlir, elə deyil? Bir çox insan bəlkə yazdığım adlardan, baş vermiş qətliamlardan (halbuki bilinən qətliamdı) xəbərləri belə yoxdu. Kaş bir neçə özünü bu işə adamış insan, jurnalist olsaydı da, bu məlumatları bizə daha araşdırılmış şəkildə verə bilsəydi. Eh günlük...Yazıb da, yaza bilmədiyim çox şey var içimdə.
Gecən xeyrə.
Bugün burda ilk dəfə bəlkə də səmimi bir şey yazacam, öz həyat vəziyyətimnən - yalnızlıq.
Otağın içində oturmuşam, bu yazını yazıram. Çox sikici, səssiz bir şeydi. Daha doğrusu ıssız.
Hər gün əvvəlkinin davamı olur. O xarabadan çıxandan bəri elə bil sudan çıxmış balığam, arada keçmişi yada salanda ya da Azərbaycandan gələn biri ilə danışdıqda, o öz xatirə/əhvalatlarını danışdıqda əslində depressiya və digər problemlərimin əslində görsəndiyindən 10 dəfə yüngün olduğunu və bütün lazım olanın sosiallıq olduğunu anlayıram.
Lakin, 5 il əvvəl rastlaşdığım, çox intellektual bir kürd daydayın dedikləri bunu sətirləri yazdıqca indi aydınlaşdı: burda insanların bir-birine muhtaç değil, e böyle olunca da insanların bilinçaltı dışarı çıkmış.. Bəli, inkişaf etmiş indastrial bir ölkənin insanları, sosiallığı ilə bizimki kimi ölkələr vallah bir deyil, dünya qədər fərq var; ümumiyyətlə ekonomiya təsəvvür etdiyinizdən qat-qat çox aspektilə təsir edir insan həyatına, təkcə rifah, məzənnə məsələsi deyil. Burada o səmimilik, insanların bir birinə bağlı və ya yaxın olması üçün səbəb yoxdur. ispaniyada olmamışam xeyir, ora da inkişaf etmiş ölkədir ama deyirlər oranın insanı istiqanlıdır və rasist deyil. Ama fakt budu ki, burada Almaniyada məsələ çox başqadır, rəsmiyyət, korporativlik, bürokratiya insanın həyatına elə dolur ki... istəyindən aslı olmayaraq var olan bir iqtisadiyyatın və ya sistemin bir elementi olduğun dibinə kimi hiss eliyirsən.
Mövzum bunlar deyildi, mövzum bu idi ki, insanın birbirilərinə ehtiyacları ortadan qalxanda, hər şeyin sistem tərəfindən təmin olunduğu bir mühitdə dostluqlar yalanlaşır, ama vallah sistem özü də bunu yaradır, tələb edir - onsuz da hissiyatı dərin olmayan, pul kimdədirsə ona qaçmağa meylli kasad mənəviyyatlı, az düşünən, az dərk edən, az hiss edən insanların, ki, bu çoxluqdur, bu sistem qarşısında guya nə şərt, nə sınır qoyacaq ki?! Balıq blyat...
Hər nə qədər maddiyat yaxşı olsa, maddi ehtiyacların qarşılansa da, biri birinə həqiqi mənada ehtiyac duymamaq, və eləcə də özünü məcburi olaraq süni bir məvhum - iqtisadiyyatın parçası olaraq görmək öz bərabərində ruhsuzluq, soyuqluq, yalnızlığı da gətirir:
"işləyirsən, market alışveri, istilik okdir, nəsə olsa lazimi orqanlar əl atacaq, hər şey, hər bir situasiya, bütün hallar qalın qalın qanun kitablarında əvvəlcədən fikirləşilərək müəyyənləşdirilib, evinə lazımi bütün tələblər ofis kimi məktubla gəlir, və dövlət bankının bütün ekonomiya dursa hələ 2 əsr bəs edəcək qədər ehtiyatı var. Sounds fun right?)) Ama elə deyil.
Birinin ürəyinə yol tapmaq asandır, amma o yolu gedə bilmək, sonuna çıxa bilməkdir əsas vacib olan. Mən öz ürəyimə gedən yolu tapa bilmirəm. Tapsam da inanmıram sonuna kimi gedim, çünki o yol məni istədiyim nöqtəyə aparmayacaq. Düşünürəm ki, mən heç ürəyimə yol da axtarmırmışam. Qaraciyərə axtarıram, sağolsun spirt, alkoqol. Həmçinin ağciyər üçün sağolsun tütün, nikotin, siqaret və içində tüstü olan hər bir gözəllik. Həyatda saxlayan bunlar deyil, amma yırğalayan bu ikilidir. Bizim bir yerdə bağçamız var, solmuş çiçəklər, tikanlar, məftillər, atəşlər içində, üstündən qara buludlar əksik olmayan, vəhşətin hökm sürdüyü, qayalıqdan keçilməyən quzğun yuvasına dönmüş, içərisi leşlə dolu olan ucsuz-bucaqsız bir bağça. Biz orada yaşayırıq, qaçırıq, uzanıb, gitar çalıb əylənirik. Bizi narahat edən o qədər şey var ki, amma biz onlardan bir bağça dolusu düzəltməyi bacarmışıq.
Mən artıq səhər durub gecə etdiklərim üçün peşmanlıq çəkmirəm. Mən artıq içki içmədən yata bilmirəm. Mən artıq siqaret çəkmədən dura bilmirəm. Mən artıq kiminsə ürəyinə yol axtarıb tapa bilmirəm. Mən artıq özümü sevə bilmirəm. Özümə nifrət də edə bilmirəm. Çünki doğulanda bizə nifrət etməyi yox, sevməyi öyrətmişdilər. O sevgisi, bu sevgisi, hər bir halda sevgi sevməkdən gəlir. Bizə nədənsə nifrət etməyi sonradan öyrətdilər. ikinci qayda olaraq bunu keçdilər və mən nəticəyə gəlirəm ki, nifrət edə bilmək üçün sevməyi bacarmalısan. Nifrət etdiyimiz şeyi sevənlər var çünki. Özünü sevə bilməyən bir adam, məncə özünə nifrət də edə bilməzdi. Yavaş-yavaş duyğularım korlaşmağa başlayır. Elə bil ki, bir savaş məni ağuşuna alır, itirən də sadəcə özüm oluram. Bu sərhədlər, yuxarıdakılar, aşağıda iməkləyənlər hamısı fraqment kimi gözümün önündən keçsə, mən o lentə tüpürərdim. Bir dəfəlik olmaq istəyirəm, amma ola bilmirəm. Səhər oyanmaq istəmirəm.
(youtube: 
)
)Gecələr yata bilməməyim də cabası.
(youtube: )
bilmirəm bəlkədə başqa cür olardı. Yaxın 2 ildə çox insanlar tanıdım. hərdən fikirləşirəm ki, məlumdur ki, həyatımıza girən insanlar(dost/tanış)azda olsa bizim həyatımıza təsir edir pis yaxşı, onları tanımasaydım necə olardı . Əslində məncə bunu fikirləşmək absurddu bir tərəfdən, çünki həyatımıza gələn insanları biz seçmirik ,bəlkədə seçirik bilmirəm. )Olduğum yerə aid eləmirəm özümü sözlük, artıq reallıqları qəbullanıram deyəsən. Bütün gün ağzımı açıb bir kəlmə demək belə istəmirəm artıq, nəsə qaçmaq istəyirəm, uzaqlaşmaq, yox olub heç kimin gözünə görünmək istəmirəm, tükənmiş kimi hiss edirəm , içim içimi yeyir, beynimin içindəki səs ancaq deyir:
- filankəs, niyə hər şey geriyə gedir ? Niyə nəsə eləməyə çalışmırsan? Sən axı belə deyildin? Nədir axı bu?
Nə bu suallara cavab tapa bilirəm, nə də sualları cavablandırmağa çalışmaq. Hərdən hərəkətlərimi, davranışımı təhlil edirəm binevi özünü qıraqdan izləmək kimi, həyatda ən sevmədiyim şeyi özüm edirəm deyəsən, xaricimlə daxilim eyni deyil, heç sevmirəm saxta davranan insanları, amma deyəsən, sözlük, məcburuq belə davranmağa bunu başa düşdüm yaxınlarda.
Vecimə almaq istəmirəm heçnəyi, əvvəllər özüm üçün takılan birisi idim, indi çox şeyi vecimə alıram.
Məni tanıyan adamlar çox güclü xarakterə malik olduğumu deyirlər, içimdə deyirəm sözlükdəki yazdıqlarımı oxusaz eynayi dersiniz bana -* , nəysə bu yenə yaxşıdıki insanlar mutlu olduğumu düşünür.
Yaxınlarda birisi acımasız olmaq lazımdı demişdi mənə həyatda yer tapmaq üçün, bu da vecsizliyin bir qoludu elə əslində. Acımasız ola bilmərəm, çünki hər gördüyüm adama yardım edən tiplərdənəm, xoş münasibət quranlardanam, insanlara kömək etməyi sevənlərdənəm. necə sonlardım bilmirəm Nəysə sözlük yaxşıki varsan, maçı
hə, bir də sistemə girəndə özəl informasiyalar hissəsində nömrəm yerinə köhnə sevgilimin nömrəsini olduğunu gördüm. necə universitetin sisteminə mənim nömrəm olaraq köhnə sevgilimin nömrəsi yazılıb, heçbir fikrim yoxdu. mail atdım öğrenci işlerine, görək nə deyir.
Bu gün heç bir yerə getməyib ancaq evdə tarix oxuyub, yemək yeyib, bəlkə sevdiyim bir filmə (1036728 dəfə baxıb), yatacam. çünki why not? Özümə vaxt ayırmaq məni canlı hiss etdirir.
üzv ol