bugün məsləhət təsadüfi
sözaltı sözlük
postlar Yoxlama mesaj

...

həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlar

| anket
360,626 | 653 | 3069

əjdahalar  googlla
sözaltı günlük - sözaltı etiraf - sözaltı sözlük - yazarların hazırda düşündükləri - ataya demək istənilənlər - düşün ki o bunu oxuyur - keçən ayın ən bəyənilənləri - ikinci qarabağ müharibəsi - azərbaycan
« / 47 »


    💛

    Yalnız deyilsən!

    Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.

    Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.

    Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:

    ☎ 860
    401. Hər gün daha çox anlayırsan.
    Ətrafındakıların düşündüyündən fərqli olması.
    Bəhbəhlə danışdıqları şeylərin tam əkslərini eləməkləri.
    Yorur adamı çox yorur.
    402. keçmişindəki səni pis hiss etdirən hadisələri danışdığın insanın sənə eynilərini yaşatmağı. növbəti dəfəyə travmaların əksini danışmağı yoxlayacam
    403. Universitetdə oxuyarkən 3-cü kursun atam maddi olaraq iflas etmişdi. iş yeri bağlandığından mənəvi çöküş yaşamış, yeni bir addım atmağa cəsarət etməyəcək qədər qorxaqlaşaraq içinə qapanmışdı. Bir müddət sonra pis günlər üçün yığdığı pulları öz cərrahi əməliyyatına xərclədikdən sonra tamamilə yaşından tez qocalmış, bir növ, məhvə doğru əmin addımlarla irəliləmişdi.

    O zamanlar qohum-əqraba gücü çatan qədər müvəqqəti olaraq bizə yardım edirdi. Mən də dərsdən çıxıb part-time çalışırdım. Universitetin illik ödənişini ödəməli olduğumu öyrəndiyim gün vücudumda qəribə titrəmə yaşamışdım. Alnımdan süzülən tər ürəyimdəki aritmik pozuntunun şiddətlənməsinə rəvac vermiş, içimdə mənəvi tsunami dalğalarının yaranmasına səbəb olmuşdu. Hər dəfə bu pulu necə ödəyəcəyimi, habelə bunu evə hansı şəkildə deyəcəyimi düşündüyümdə özümü dünyanın ən alçaq, ən namussuz insanı kimi kirli hiss edirdim. Universitetdə ödənişli əsaslarla oxuduğuma görə özümü bağışlaya bilmirdim.

    Bir təhər özümdə güc taparaq bu qara xəbəri evdəkilərə bildirmişdim ki, bəlkə "pullu qohumlar"ımın ömürlərində bircə dəfə də olsa xeyri dəyər. Nəhayət ki, üstündən həftələr keçdikdən sonra illik ödənişin heç olmasa yarısını ödəmək lüksünü mənə tanıyaraq azca da olsa həyat barədə ümidlərimi artıra bilmişdilər. Lakin məbləğ yenə də çox idi və 2 gün ərzində bunu ödəməliydim.

    O gün gəlib çatmışdı və o məbləği ödəməyə müvəffəq olmuşdum. Evdən poçt vasitəsi ilə həmin məbləği artıqlamasıyla göndərmişdilər. Evdəkilərdən bu pulu necə tapdıqlarını soruşduqda dayımın Rusiyadan göndərdiyini bildirsələr də, niyəsə içimdə şübhə tumurcuqları cücərməyə başlamışdı. Yalnız..Yalnız bayramda rayona gedərkən öyrənmişdim ki, anam əlindəki son qızılları da dəyər-dəyməzə sataraq həmin məbləği mənə göndərmişdi. işin ən oğraş tərəfi, həyatın ən cındır anı da o idi ki, mənə görə qadın ağzındakı qızıl dişləri belə çıxarıb satmışdı....
    404. əslində bu entry-nin yazılacağı başlıq buradımı bilmirəm. amma bu hekayə mənə cındırlıq hekayəsi kimi gəlir həmişə. ona görə bura yazıram.
    12 yaşım filan olanda qonşu məhlədə biri 9-10 yaşlarında, o biri isə 5-6 yaşlarında olan iki qardaş yaşıyırdı. böyüyü bizimlə futbol oynuyurdu həmişə. o biri də bizim ətrafımızda dolaşırdı özü üçün. yay tətilində bütün günü dəli kimi futbol oynuyurduq. günorta olanda hamının anası pəncərədən çağırardı ki, gəl yemək ye. sonra gedib oynuyarsan. ancaq bu uşaqlar nadir hallarda yemək yeməyə evə gedirdilər. nə vaxt baxsan küçədə qoğal filan yeyirdilər. həyətdə dayanıb analarını çağırardılar. anaları da pəncərədən baxıb pul atırdı ki, gedin dönər zad alın. bunlar da sevinə-sevinə gedirdilər. mən də həmişə fikirləşirdim ki, nə axmaq anadı bu. yemək bişirmir bəyəm evdə?
    nəysə. bir gün məhlədə uşaqlarla söhbət eliyəndə söz bu uşaqlara gəldi. biri qayıtdı ki, bəs filankəsin anası qəhbədi. mən "wtf?" sifətlə baxmağa başlamışdım ki, o biri də bunu təsdiqlədi. "hardan bilirsiz, ala?" zad dedim. bir neçəsi dedi ki, bəs anasını bloka yad kişilərlə girəndə görürük. hər dəfə də başqa adam. o biri də qayıtdı ki, bəs görmürsən heç vaxt uşaqlar evə getmir. anası "müştəri" olanda evə qoymur onları. mənim ağzım açıq qalmışdı. o yaşa qədər məndəki fahişə təsəvvürü belə deyildi. bu bildiyin evli, iki uşaq anası qadın idi. necə ola bilərdi?
    sanki dünya mənim bu xəbəri öyrənməyimi gözlüyürdü. -* bir növ sinxornizm baş verdi. bir neçə həftə sonra uşaqların atası işdən tez gəlib. evə girib xanımı başqa kişi ilə tutub. bir-iki şillə xanıma, bir-iki yumruq da kişiyə vurub qan töküb. səs-küyə qonşular polis çağırıblar. xanımın ailəsi də hadisə yerinə gəlib tez plan cızıblar. xanımın qapı qonşusu dul bir xanım var idi. tək yaşıyırdı. ona deyiblər ki, polisə izahat ver ki, kişi mənim müştərim olub. yanlış anlaşılma var. qoy məsələ böyüməsin. əvəzində sənə pul verərik. polis də bunu necəsə anlıyıb. əsas xanımın izahatını birinci alıblar. deyiblər ki, məsələdən xəbərimiz var. qonşu xanım üstünə götürəcək. siz açın danışın bizə. biz də əlimizdən gələn köməyi edək. xanım da açıb sandığı töküb pambığı. polis çıxıb o dul qonşuya deyib siz gedin day lazım olmadız. -*
    bu hadisə olanda ailə haqqında hər şey yayıldı qonşuluğa. xanım gəlib olanları ört-basdır eləməsin deyə kişi məhlədəki mağzada satıcı işləyən bir xanıma hər şeyi danışmıdı. demişdi ki, yayarsan, hamı bilsin nələr dönüb. -* üzü olmasın bu məhlədə qalmağa.
    bu hekayənin cındırlıq harasıdı desəniz, elə xanımın özü. bu xanım pula görə, məcburiyyətdən filan etmiyib bu hərəkəti. əri işliyirdi, ev və maşın var idi. normal bir ailə yəni. sırf zövqünə fahişəlik eliyən insan varmıdır? varmış.
    söhbət yayılmışdı ki, bu xanımla kişi bir-birilərini seviblər. tərəflərdən birinin ailəsi razı olmadığına görə də qaçıb evləniblər. yəqin ki, belə bir şeydən sonra bu cür xəyanətə məruz qalmaq kişi üçün dəhşətli bir şey olub.
    və ən vacibi uşaqlar. balaca olan bəlkə çox şey anlamıyıb o vaxt. amma böyük olanın hər şeyin fərqinə vardığına əminəm. yəqin ki, həyat başına yıxılıb. balaca da əvvəl axır öyrənib hər halda. biraz qeybət teması kimi səslənir. amma bu hekayə yadıma düşəndə xanımın hərəkəti, polis teması filan yox uşaqlar gəlir ağlıma. balacası indilərdə universitet yaşlarında olmalıdı. həmin hadisədən sonra heç vaxt eşitməmişəm onlar haqqında.
    baş verənlər necə təsir edib görəsən onlara? onsuz da göt günündə bir həyat şəraiti var ölkədə. gəl bir də bunun kimi bir travma ilə yaşa.

    7 əjdaha!

    01.09.2021 21:59, momoko
    405. Başqalarının sənin yaşayışında olmaq və sənin bacarıqlarına sahib olmaq kimi arzuları varkən sənin 1 nəfərə həsəd aparmağın və onun nəaliyyətləri və bacarıqları qədər mükəmməl olmağı istəyərkən paralelində ona aşiq olmaq. Bəzən özümə sual verirəm. Görəsən mən gücə sitayiş edirəm? Yoxsa bu sadəcə sevgidir mi? Ama dəqiq bildiyim bir şey var ki, mən onsuz o da mənsiz dayana bilmir..

    1 əjdaha!

    02.09.2021 00:09, Longinus
    406. #304690
    #322894
    yenə eyni başlıq, yenə eyni insanın cındırlığı. yuxarıdakı iki entrymi oxusanız nə demək istədiyimi başa düşəcəksiniz.
    insanların dəyişə biləcəyinə inanıb, o insanı bağışlamışdım. Və dəyişdiyinə inanırdım, ümid edirdim. Amma doğurdan da insanlar dəyişmirmiş. Bu insanla normal münasibətimiz var idi və hər şeyə rəğmən xətrini çox istəyirdim. Bir gün wpdan mənə mesaj atdı, avariya etdiyini dedi. Çox pis olmuşdum xəsarət alıb almadığını soruşdum. Maşını vurmuşdu evdəkilərin də xəbəri yox idi. Maşını düzəltdirmək üçün dostlarından pul almışdı amma 100-200 manat çatmırdı. Utana sıxıla ona maddi köməklik edib etməyə biləcəyimi soruşdu. Üstündən 1-2 saat keçməmiş görüşdük, kanvertin içində pulu verdim ona. Sağollaşıb evə qayıdanda mənə zəng elədi və bu pulun çox olduğunu yarısını qaytarmaq istədiyini dedi. Mən də qəbul eləmədim təbii ki və artıq evə çatdığımı dedim. O da haqq-hesab edəcəyik dedi, qaytaracam falan dedi. Bu söhbətin üstündən 2-3 gün keçdi, gördüm ki instada storylerini məndən gizlədib. Ortaq dostumdan xahiş etdim ki nə paylaşırsa storydə ss edib mənə atsın. Ahahaha nə görsəm yaxşıdı ? Kişinin oğlu klublardaaa, kafelərdəə, risofkalanııır. O an nələr hiss etdiyimi təsəvvür edə bilmirəm həqiqətən.
    Məndə ara-sıra vəziyyətin nə yerdə olduğunu soruşurdum oğlandan amma heçnədən xəbərim yoxmuş kimi aparırdım özümü. Mən nə vaxt necəsən falan desəm ağlayırdı üstümə amma storyləri atırlar axı mənə, xəbərim var da şelləndiyindən. Hər gün mənə yazan adam, pulu alandan sonra heç itirib axtarmadı məni. Storyler də qurtarmıreee, bir də gördüm story qoyub yeyib-içməydi 4-5 dənə də qəhbə var. (Storyni məndən gizlədib mənim gördüyümü bilmir, ortaq dostumuz sayəsində görürəm )
    Üstündən 2-3 ay keçdi utana utana borcumu nə vaxt qaytaracağını soruşdum. Öz pulumu istəməyə utanırdım aq kül mənim də başıma elə. Nəysə soruşdum, o saat başladı ağlamağa üstümə, başqa vaxt istəsəydin verərdim nəm nə. Dedi ki 1 həftəyə qaytaracam. Dedim tamam 1 həftə bir təhər gözləyərəm amma 1 həftəni keçməsin də sroçnu lazımdı yoxsa tələsdirmərəm. Dedi arxayın ol qaytaracam. Üstündən 1 həftə də keçdi. Oğlandan səs çıxmır. Mən də gözləyirəm ki özü desin də hər dəfə hər dəfə yazmağa utanıram. Bundan səs çıxmadı mən də bir müddət sonra bir səs atdım ki bəs " 1 həftə demişdin 1 ay oldu, hər dəfə bu məsələyə görə yazmağa utanıram"
    Qulaq asdı heçççnə yazmadı.

    Bu borc məsələsinə görə məsləhətxanada da başlıq açmışdım həmin ərəfə. Hətta məni umbaylamışdılar ki nə simic adamsan ver borc zad. Verdim cavabımı da aldııım. ilk dəfə idi borc verirdim, ilk və son oldu.
    hə o oğlan da tamamilə öldü mənim üçün.
    Ağıllanmağım zaman aldı.
    407. Doğma əmimin mənə 10.000 azn pulu atması. Heyf ki, qanunla sən özünü düz göstərə bilirsən, atamı da əzdin keçdin baba vəsiyyətini də vurub tulladın bir yerivə. Sağol əmi, insanların və həyatın nə qədər cındır olduğunu bir daha göstərdin mənə. Mən çox qazanaram on minləri hələ cavanam işlərim də yaxşı gedir şükür, amma sənin bu üzə durmağın qışda boyunun arxasının istiliyi sənə bir ömür boyu bəsdi daha. Baxmayaraq ki, imkanın məndən də güclüdü, sən cavan və səndən kasıb qardaş oğlunun əməyinə göz qoydun.

    4 əjdaha!

    22.09.2021 13:18, palandraz
    408. Həyatında ilk dəfə, Ətrafındakı insanlardan dəstək gözlədiyində, heçkimin dəstək olmaması anıdır.

    5 əjdaha!

    05.11.2021 12:05, zazoza
    409. bilət yenə metrodan çıxırdım, əvvəl 12 13 yaşında uşaq olurdu dilənirdi, indi isə konkret şok oldum. 5 maksimum 6 yaşında olardı. dilənirdi. 2 dəq metroda kaşdıllax kimi uşağa baxırdım, həqiqətən pis oldum, indi də heç yaxşı deyləm, ama mən maksimum neynəyə bilərdim? gijdillax kimi yazığı gəlib sonra da gəlib sözlükdə osturaq kimi ağlamaqdan başqa. sikim bu dünyanın varın yoxun bilət sikim o metronum qabağında dayanan polislərin varın-yoxun, qəhbələr, iki insan sevgi göstərib qucaqlaşsa, dünyanı sikəcəkləre, maska bir damcı aşağı olsa, mazgiyə işiyəcəklər. sikim biləət

    3 əjdaha!

    17.12.2021 21:18, pikolo
    410. sentyabr ayının 29-u idi,daha öncəki 2 günü cəmləşmə rayonundakı sığınacaqlarda keçirmişdik,elə həmin vaxtlarda daha yaxından tanımağa başladığım bir əsgər var idi,sülh dövründə kifayət qədər cəsarətli biri olaraq tanımışdım onu,indi isə sığınacaqda belə kaska-bronjiletdə otururdu,əsgər yoldaşları buna görə onu lağa qoyurdu,ama mən bilirdim ki,onun təxris vaxtı gəlib keçib və atasının tərk edib getdiyi ailəsinə,daha dəqiq desək təkcə qalan anasının yanına getməyi düşünürdü.sığınacaqda belə oturmasının səbəbi qorxaqlığı deyildi,evə getmək və yaşamaq istəyi idi.nəhayət sentyabrın 29-u ilk keçidimiz olmalı idi,bölmələr taktiki-qruplara ayrılıb hücuma keçdi,qarşımızdakı yüksəkliklərdən bizə artilleriya və snayperlərlə atəş açılmağa başladı,nəyin ortasına düşdüyümüzü bilmirdik,hərə bir yerdə qaçıb gizlənməyə çalışırdı,birdən hansısa əsgərin yaralandığını barədə qışqırıqlar gəldi,hamı həkim axtarırdı,ora çatanda gördüm ki,əsgər sursat yeşiklərinin arxasında gizlənərkən minatan mərmisi yeşiklərin yanına düşüb,birinci dəfə idi yaralı görürdüm,sinəsində böyük bir yarıq var idi,üzü barıtın tüstüsündən tanımaz halda idi,mənə "komandir öldür məni" deyə yalvarırdı,səsindən tanıdım,axı 2 gün öncə ölmək istəməyən həmin o uşaq idi,soyuqqanlılığımı saxlayırdım ətrafda olanlara diqqət etməməyə çalışırdım,xüsusilə yalvarışlara,başa düşürdüm ki,həyatda qalması mümkün deyil,amma nədənsə ümidlə sarğı qoymağa,qanı saxlamağa çalışırdım,sarğını bitirməmiş əsgər öldü,artıq 2 dəqiqə əvvəlki soyuqqanlılıqdan əsər əlamət qalmamışdı,əlim-ayağım soyumuşdu,özümü bu qədər fərsiz hiss etməmişdim,əsgərin yalvarışları gözümün qabağına gəlirdi,müharibə başlayan andan necə yaşamaq üçün can atmağı,hər addımda özünü qorumağı ağlımdan keçirdi.Günlər keçdikcə bu barədə daha çox düşünürəm,elə bir gün olmur ki,bu haqqda fikirləşməyim,bununla yanaşı hər gün getdikcə bu hadisənin dəhşəti mənə daha çox əzab verir.
« / 47 »



üzv ol
Modalı bağla





...