+21 əjdaha
1. Bayaq ölümdən o yana şeirindən parça gördüm sözlükdə. Möhtəşəm.Sən heç görmüsənmi daş körpülərin,
intihar səsindən usanmağını?
Kəndirin boğazdan utanmağını,
dəmirin biləkdən əfv ummağını,
sən heç görmüsənmi, heç görmüsənmi?
Amma mən görmüşəm, gözüm, görmüşəm!
Heç kim danışmayıb, özüm görmüşəm!
Ölümün min cürə üzün görmüşəm!
Səni görməmişəm, yüzün görmüşəm!
Sənsə bu vədədə ölüm deyirsən,
hansı xəyaldasan, hansı həvəsdə?
Dərdin ağac-ağac yolumun üstə,
söykə kürəyini, nəfəs al, adam!
Mənə tutunmağı çıxar yadından,
indi nə çətirəm, nə əsa, adam!
Sənə taleyimdən yol da çəkərəm,
getməyə bir yolun olmasa, adam!
Kim vəd etmişdi ki, xoşbəxt olmağı?
Bu sərsəm arzunun başını burax!
Bir dəfə dərdə də badə qaldıraq:
bizi unutmadı dərd də sağ olsun!
Nədən gileylisən, nədən narahat,
bir adam göstər ki, xoşbəxt doğulsun!?
Mən hasar çəkmişəm dörd tərəfimə,
hər dərdi ayrıca yol eləmişəm.
Bu dar çərçivədə gün keçsin deyə,
dərdimi bir xeyli bol eləmişəm.
Hissim, duyğularım, cismim cəhənnəm,
mən sənə ağlımı qul eləmişəm!
Sən nə danışırsan, nədən deyirsən?
Ağrın-acın bitər, dərdin tükənər,
ölərsə bir quru bədən, deyirsən?
Burax bu xülyanın başını, burax!
Götür, yenə dərdə badə qaldıraq!
Sən heç görmüsənmi, gün necə doğar?
Ölüm necə başlar ayaqlarından?
Arzular uçuşar, ümidlər gülər,
bir otun qurumuş yarpaqlarında.
Fikrinə gün doğar, gün doğar, doğar...
nitqin kəkələyər dodaqlarında!
Sən heç görməmisən, heç görməmisən...
sən də bu “ot” kimi, hər şeyə bəssən!
Sən elə ağrısan, ölmür ki, xəstən,
sən elə ağrısan, çəkmək də olmur.
Sən də bu “ot” kimi şərsən, xətasan,
unutmaq da olmur, əkmək də olmur.
Bəsdir ölüm dedin, nədir ki, ölüm:
bir körpü, bir kəndir, ya bir dəmirsə...
ölümə hamıdan çox layiq olan,
ar edib bircə yol ölüm demirsə,
bu dərdə ölüm də kar eləmirsə,
qaldır o badəni, yandır bu otu,
öpsün ciyərindən tüstülər, adam!
Qaçıb buludlarda gizlənək gərək,
yolları köpəklər kəsdilər, adam!
