azərbaycan xəstəxanaları sözaltı sözlük

azərbaycan xəstəxanaları



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. bazar. cındırxana. cındır ölkənin cındır bazarları.

    insan yazmır dəli olur, yazsan yazacaq yer yoxdur. amma sözlük var azından. gecənin bu vaxtı yatmağa imkan vermədi bu cındırxanalar, dedim ürəyimi boşaldım yoxsa nah yataram.

    həkimləri tupoy, müdiriyyətləri oğru, işçiləri çoban. bir-ikisini çıxsaq hamısı belədir.

    uzun zamandır çox xəstəxanaya müraciət etmədiyim üçün (bizdə hardandır o altı ayda bir check up ənənəsi, hansı ki, check up qiyməti maaşın yarısıdır) bu xarabaxanalarda nələr döndüyünü bilmirdim.

    atam nazir və s. deyil, normal işçidir, hər azərbaycan vətəndaşı kimi aylıq maaşından nə qədəri sırf vergi, sığorta kimi şeylərə çıxılır. amma hələ də anlaya bilməmişik ki nəyi, kimi sığorta edirlər. təmamilə dövlətin cibinə gedir.

    bildiyiniz kimi sağlamlıq sığortası yoxdur. təkcə çalışdığın yerə aid xəstəxanalarda güzəştlə müalicə ola bilərsən, o da ki birazdan toxunacam bu məsələyə.

    günlər qabaq bir neçə problem yarandı səhhətimdə, nə isə bu vacib deyil. o bu derken özümüzü daxili işlər nazirliyinin hospitalına çatdırdıq, problem tam olaraq nədən qaynaqlanır və hansı həkimə yaxınlaşmalıyıq onu da bilmirdik. obşim əvvəlcə reception tərəfindən qarşılandıq və macərə başlandı.

    həkimlə görüşmək üçün 30 manat ödəməlisiz, hələ hansı həkimlə görüşəcəyimi və hansı bölməyə qalxacağımı bilmədən. hadi bunu keçdim. sağlamlıq sığortası olmayan və random bir həkimdən heç vaxt razı qalmayacağın bir ölkədə (ki bunu səhiyyə nazirliyi özü etiraf edir ki, kifayət qədər çox şikayət var həkimlərdən, səhiyyə nazirliyini siktir elə, xəstəxanaların facebook səhifələri belə bəsdir şikayətləri görmək üçün) bu cür bir proseduru tətbiq etmək nə qədər ədalətlidir???

    və ortalama maaşın, eşşək kimi işləyən bir insanın maaşının 300 civarında olduğu bir ölkədə. hansı ki, 10 dənə həkim dəyişsəm bütün maaşım buna gedəcək, hələ labaratoriya testlərinin qiymətlərinə birazdan toxunacam.

    nə isə, bu hospitalı rədd etdik, çünki riskə atacaq qədər çox 30 manatım yoxdur, bu şansımı itirsəm 1 dənə imkanım qalır. şaka gibi. ciddi ciddi sadəcə 1 ya da 2 həkim görmə şansım var bu maaşa və yoxsa növbəti ayı gözləməliyəm, əlimdəki imkanı ən yaxşı dəyərləndirmək məcburiyyətim var təbii olaraq.

    sonra qohum var idi, özəl xəstəxanada işləyir, ona zəng vurduq ki, həm həkim məsləhət görər həm də mənim problemimin nə ilə bağlı olduğunu qavrayarıq.

    avrasiya klinikasında həkim məsləhət gördü, növbəti səhər getdik ora, qapıda növbələr filan, saatlarla gözlə bu həkimi, həkim dediyim ixtisası nevroloqdur, adını da yaza bilərəm. nə isə. nədənsə avrasiya klinikasının reception bölməsi allahdan bizi görmədimi ya nə, biz həkimin yanına pul vermədən girdik. yoxsa giriş 40 manat imiş səhv etmirəmsə.

    nevroloq dediyim adam necə o tibb universitetini bitirib şəxsən mənə şübhəli gəldi, ki heç şübhəli zad da gəlmir əslinə qalsa, məlumdur da. həkim bircə dəfə soruşmazmı şikayətin nədir?

    sadəcə özü danışdı, 20 dəqiqə özü danışdı, və nə vaxt ağzımı açmağa çalışsam imkan vermədi, indi tam olaraq problemimi yazmaq istəmirəm amma düşünün ki, mən dağdan danışıram, bu bostandan, ən son soruşdu ki konsultasiya üçün pul vermisiz? dedik yox, bəs girişdə almadılar.

    əlimizə konsultasiya üçün məbləği ödəməli olduğumuz haqda və iki ayrı qan testinin lazım olduğu yazılan vərəqi tutuşdurub gedə bilərsiz dedi. təbii ki nə pul ödədim nə də qan analizini verdim. buna da verə bilməzdim 30 ya da 40 manatımı.

    avrasiya klinikasında olduğum sübutu: https://i.imgur.com/n3HeSdO.jpg

    ordan çıxıb direkt təriflənən mərkəzi klinikaya gəldik,

    rəngarəng nevrologiya bölmələri olduğunu deyirlər, halbuki sadəcə bircə həkimin qəbulu var. 40 manat istədilər, verdik. sübutu: https://i.imgur.com/1yXYeJh.jpg

    yenə o pis vəziyyətdə, sağ ayağımın bərbad olduğu bir halda o qədər sıra gözlə, ki buna lafım yok, mənim kimi başqaları da var və hamı kimi gözləmələyim. nə isə.

    nevroloq bir-iki müayinə aparır, filan feşməkan derken qan və başqa analizlər istənilir, otaqdan çıxılır. mərkəzi klinikanın labaratoriyasına gedilir, ordakı receptiona yaxınlaşılır və qız eynən bunu deyir:

    +istəyirsizsə mən sizə siyahını çıxarım, biraz bahadır, razısızsa buyurun.

    təkcə on dəqiqə içində azı on nəfər qiymətlərdən narazıçılıq etdiyi üçün artıq anlamalısan ki, iş nə yerdədir. qiymətlər çıxarılır. bu da həmin siyahı: https://i.imgur.com/rPZjFlZ.jpg

    163 manat. fakt budur ki, ortalama maaşı 300 olan birinin 1 ay yaşamaq üçün qalan məbləği : 163+40=243, - 57 manat olur. çok güzel ülke lan. haha

    ölürsən axı, bəzi masraflardan qısıb razı olursan hər şeyə, cəhənnəmə ki deyib. keçib oturursan kresloda, qan analizini gözləmək üçün.

    yenə insanlar gəlir, qiymətləri öyrənir, əsəbiləşir. receptionda oturan qız isə belə deyir:

    -hər gün onlarla şikayət gəlir, öyrəşmişik artıq.

    hökumətin üzü sırtıqdır, ordakı qızlar, xalq nə etsin ki? ən gülməlisi digər bölmədən bir həkim gəldi və receptiondakı iki qızdan birindən hansısa testin qiymətini soruşdu, qız 10 manat dedi, digəri isə dərhal düzəltdi ki, 10 yox, artıq 12 olub, qısacası mərkəzi klinikanın işçiləri belə qiymət artımını təqib edə bilmir, üstəlik azərbaycan kimi əhalisinin süründüyü bir ölkədə durmadan qiymətlər artır. bəlkə biraz yavaşlayaq filan deməyəcəm, çünki sikinə alan yoxdur.

    qan analizləri verilir, nəticələr çıxır, eyni həkimin qapısında yenə 1 saat həmin bərbad vəziyyətdə gözlənilir, bir dəfə də yan otaqdan başqa bir həkim içəri girir və yarım saata çıxır,

    -atam həmin həkimlə mübahisə edir,

    sonra başqa bir xəstə sıranı pozub içəri girir,

    -atam yandakı başqa bir xəstə ilə vəziyyətin stresindən çıxmaq üçün xəstəxanaya söyürlər.

    mən də qıvrılıram əlbəttə, əşi sikiməki, kim girir girsin, təki çıxsınlar və analizləri göstərib siktir olub evə gedim deyirəm. artıq vuruşmağa halım qalmayıb çünki.

    vaxt keçir, həkimin otağına girilir təzədən, həkim o qədər testə göz ucu baxır, resepti alır və nə diaqnoz nə də ayrı şey haqda doğru düzgün danışmadan bir neçə dərmanı yazıb 10 gün sonra gələrsiz deyir. ciddi bir şey varmı? - yoxdur. i vse.

    evə gəlinir, dərmanlara baxılır, qiymətləri baya bir məmnun edir yenə də, üç dərman üçün minimum 50 manat, maaşı 300 olan birinin cəmi 7 manatı qaldı artıq.

    şübhəçi biriyəm, və bilirəm ki, birinin əlindəki diplom onun dediyi hər şeyin və qoyduğu diaqnozların doğruluğunu təsdiqləyən faktor deyil, xüsusilə azərbaycanda. sırf bu bir bilən səfsətəsi haqda sözlükdə belə tonla şey yazan adamam, üstəlik əlimdə tonlarla da kitab və mənbə var, istər tibb olsun istər ayrı. yəni araşdıra bilirəm nəyin nə olduğunu.

    dərmanları araşdırıb dəli oluram, inana bilmirəm ki, 40 manatım boşa getdi. hər ehtimal internetə girib, facebook hesabı açıb ayrı-ayrı nevroloqlara yazıram;

    neyrocərrah bir həkimə yazıram problemləri, və əlamətlərin bənzədiyi xəstəliyi plyus nə etməli olduğumu yazır, mrt (maqnetik rezonans tomoqrafiyası) lazımdır deyir;

    bütün baş beyin, bel, döş nahiyələri mrt edilməlidir, sadəcə baş beyin mrt-sinin qiyməti 130 manatdır, bel də həmçinin 130 manat, döş nahiyələrinin mrt qiymətini bilmirəm, hardan baxsan 300 manatdan çox lazımdır, bəs ardınca? bitmir ki.

    bu mövzuda məlumatı olan nevroloq az imiş, mrt nəticələri bu sahədə məlumatı olan nevroloqun əlindən keçməlidir. başqa bir nevroloqa daha yazıram, bu dəfə qadındır;

    yazır ki, mütləq yaxınlaşın, müayinə edək. -

    onun da qiyməti hardan baxsan təkcə randevu 40 manat. və yazdıqlarından belə başa düşürəm ki, xəstəlik haqda məlumatsızdır, "necə ola bilər bu?" - deyirsiz, icazə verin izah edim;

    necəki riyaziyyatda bir riyaziyyatçı bütün mövzuları bilmir, hər sahənin öz eksperti var və bir sahədə ixtisaslaşmış biri digər mövzular haqda son dəfə uzun illər əvvəl nəsə görür, hətta bir sahənin özündə belə fərqli problemlər üzərində ixtisaslaşmış və çalışan riyaziyyatçılar olur;

    eləcə də tibbdə hər sahənin öz həkimi olur və bu sahələr özləri də onlarla xəstəliyə ayrılır, ki hər xəstəlik üzərində çalışan, ixtisaslaşmış həkimlər olur və ən yaxşı o həkimlər diaqnoz qoya, müalicə apara bilir.

    azərbaycanda bu mövzuda məlumatlı həkim tapmaq çox çətindir. obşim kor peşman başlayırsan axtarmağa.

    axtara-axtara bir nəfəri tapırsan, bu da deyir ki, bəs diaqnostika mərkəzində rəna şirəliyeva var, hansı ki, ona yaxınlaşa və diaqnoz+müalicə ilə maraqlana bilərsən,

    qoca ölkədə iki-üç belə nevroloq var, düşün də indi.


    bugün məcbur diaqnostika mərkəzinin səhifəsinə yazıram. səhifə ilə aramdakı söhbət:


    " +Her vaxtiniz xeyir, sizin xestexanada konsultasiya qiymeti ne qederdir? Tesekkur edirem.

    -Salam. Qəbul qiyməti həkimə görə dəyişir. Sizi hansı həkimin qəbul qiyməti maraqlandırır?

    +Rəna Şirəliyeva, nevroloq

    -Dr. Rəna Şirəliyevanın qəbul qiyməti 100 AZN-dir. "

    nə yazasan ki ayrı? bu ölkədə səndə şübhələnilən şeylə bağlı ixtisaslamış üç-dörd həkim ancaq tapmaq olar, onlar da hamısı akademik və qəbul qiyməti: 100 azn.

    yaxşı bəs gənclər niyə ixtisaslaşmır, niyə daha çox nevroloq ixtisaslaşmır və s. sualları bir yana, bəs bu problemlərlə üzləşən və pulu olmayan biri nə etsin ki?

    300 manat maaş alan biri növbəti ayı gözləməlidir artıq. ki sikimdə belə deyil açıqcası, artıq tək sikimdə olan rədd olub bu ölkəni tərk etməkdir.

    və dünən baxıram ki, tibb üzrə professor utanmaz utanmaz deyir ki, ölkədə filan nevroloji məsələ ilə bağlı həkim çatışmamazlığı var, daha doğrusu bu mövzunu tanıyan həkim yoxdur. bəs nə etsin lan insanlar?

    insana ağır gəlir. yavaş-yavaş ağrıların belə azalır çünki beyin bilir ki, onsuz o ağrılar, həkimlərin şübhəsi və s. nəticəsində gedib özünü yoxlada bilməyəcəksən doğru dürüst, və yəqin ki, beyin artıq bədəndən gələn impulslara cavab vermir. ağrı da hiss etmirsən.

    narahat belə olmursan lan, sadəcə düşünürsən, hər şeyi ən incə ayrıntısına qədər düşünürsən. əşi nə olar, olar-dan tutmuş, gedib 10-15 gün bütün günü, səhərdən axşama kimi işləyib öz pulunu özün çıxartmağa qədər düşünürsən.


    amma bir yandan öz-özünə deyirsən ki, "ay gicdillaq ayaq üstdə zor dayanırsan, necə işləyəcəksən ki amk?" - bəs başqa çarə nədir? ya elə ya da belə.

    həm özün həm də hər kəs üçün ən yaxşı yolu axtarmağa çalışırsan, nash tarazlığını axtarmağa çalışırsan, amma sikdiyimin ölkəsində nash tarazlığı filan mümkün deyil ki, hər həll yolu mütləq birinə zərər vurur.

    sonra da deyirlər ki, azərbaycanda insanlar qayğılarına qalmırlar. necə qalasan ki? səhiyyə bütün dünyada necə işləyir? şəxs 6 aydan bir check up etdirir, o arada isə narahatçılığı olan kimi dərhal həkimə yaxınlaşır, sağlamlıq sığortası var və s.

    yəni bəsit bir baş ağrısı belə əslində tümör əlaməti ola bilər, başqa ölkələrdə, atıram fransada yaşayan biri ən pis ehtimalı düşünüb dərhal həkimə gedir, çünki ortada risk var, bəsit bir miqren olsun ya da ciddi xərçəng, zato ağrı var, təhlükəli ola bilmə ehtimalı var və bu ehtimalı qulaq ardına vura bilməzsən.

    oysaki azərbaycanda düşüb ölsən belə ən yaxşı ehtimalı düşünürsən, ya da əşi nə olar olar deyirsən, çünki pul yoxdur lan, pisi necə düşünəsən ki? bir fransız üçün yaşadığı ağrılar onun həyatı üçün riskdirsə, azərbaycanlı üçün bu ağrıların təhlükəli ola bilmə ehtimalını qəbullanmaq maaşına, ailəsinin çörəyinə risk təşkil edir, yaxşıyam deyib keçişdirir, ya yaxşıyamsa deyir? - amma ya pisəmsə demir.

    sonra da ölür gedir və tv-də bir boynu yoğun çıxır deyir ki, insanlarımız həkimə ən son anda müraciət edir, əlimizdən heçnə gəlmir. sox əlini götünə. hansi dalbayob maddi imkanı yaxşı ola-ola həkimə getməz, ağrılara qatlanar ki?

    mənim də sikimdə deyil ki, sadəcə o qədər dolmuşdum ki harasa yazmalı idim.

    baxırsan ki, heç kəsin günahı yoxdur. insan ailəsini necə günahlandırsın ki? sənin kimi yetimdilər də, azərbaycanda doğulublar, amerikada olsa illik 100k maaş alacağı işə 3-4k maaş alırlar, hamımızın türklər demiş tək suçu bu sikdiyimin ölkəsində doğulmaqdır, hələ nədir ki? aclara, dərman almağa pulu olmayanlara baxıb şükür filan da edirik olmayan tanrıya. tak çto çıxıb ailənə deyə bilmirsən niyə bunlar belədir ya da nə olacaq deyə.

    özün də bir şey edə bilmirsən, əlindən gələcək yeganə şey ana-ataların uşaqlarına dediyi kimi, ağlından istifadə edib kendini kurtarmak ola bilər, iki ucu boklu değenek.

    ən pisi isə içində olduğun pox vəziyyəti üzməmək üçün sevdiklərinə, yaxınlarına danışmırsan, danışsan da heç kəs anlamır onsuz, bilmirlər ki beyninin içində nələr dönüb dolaşır, hər yola əl atmağa çalışırsan həll üçün, bəzi şeyləri sadəcə deyə bilmirsən və s.

    obşim budur azərbaycan xəstəxanaları, səhiyyəsi. hə mən bunları niyə yazdım?

    yata bilmədim abi, gələcəyin sikilib gedir və yata bilmirsən. dərdi ola-ola yata bilənlərə paxıllıq etmişəm həmişə, necə yatursuz ala?

    (youtube: )
    *
    2. bir tanış qız, 4-cü qrup üzrə hazırlaşır, halbuki bu qız dərsə zada gəlmir. zəhləmiz gedən kimya testlərində ondan soruşanda, deyir bilmirəm. bu fəndən küt olduğumuz halda ona kömək edirik (qız repetitor yanına gedir həm də). amma qız əl çəkmədi. dryir həkim olacam.
    Indi nə demək istəyirəm, bunun kimi ölkədə 100-lə gənc var ki, sulfat, amonium turşularından, kimyəvi reaksiyalardan, birhüceyrəliləri, çoxhüceyrəliləri, qan damarları və s. heç bə bilməyənlər xəyalları uğruna gələcək uşaqlarımıza cəllad olmaq istəyirlər. xəstəxanalar da bu cür həkimlərlə doludur. pulla universitet oxuyub, pulla işə girənlər bir neçə il sonra bu səfər "şirinliklə" tibbi adlardan birini 'alırlar'. özüm baxmasam da, facebook-da telekanalizasiyalarımıza çıxan həkim qırıqlarının çoxunun diplomunun olmadığını, olanların isə yuxarıdakı kimi pulla alındığını oxumuşdum. yenə hərislik, yenə hərislik. bu tv rəhbərləri məgər efirə çağrılan qonaqları araşdıra bilmir? əgər ona qarşı situasiya yaxşı deyilsə, qonağın dəvətini ləğv edə bilmir? bilir, özü də çox gözəl bilir. amma o qırıqlar cibinə "şirinlik" basan kimi, olur namuslu, şərəfli, tam təhsilli doxtur. nə yazıq ki, savadsız izləyicilər reklam olunursa, deməli yaxşıdı deyib özlərini bədbəxt edirlər.
    mənim müəllimimin bacısı oğlu tam təhsillə cərrahlığı bitirib. həm də türkiyədə. oğlan dayısına deyir ki, dayı sən bəlkə də bura gəlsən, qayıtmayacaqsan xarababaycana. burda o qədər xidmət əladır ki, həkim, cərrah maaşları o qədər gözəldir ki, xarici ölkələrdən oxumağa gələnlər n qədərdir. düşünün, oğlan bu yayda rio'ya getdi, özü də bahalı formada. yəni ki, o burda qalan akademiklər fürsətdən istifadə edirlər. bilirlər ki, düzgün həkim yoxdu bazarda, keçirlər öz şahlıqlarını qurmağa. əlindən gələn savadlı həkimlər isə, ya burda oxuyub xarici ölkələrə iş dalınca qaçırlar, ya da elə 18 yaşından gedir və sonsuzadək orda qalıb həyat görürlər. olan yenə bizlərə olur
    3. bakıda bir xəstəxanada 1 il internatura keçmiş, 3 il də rayon xəstəxanalarının birində işləmişəm məcburiyyətdən. bu, elə bir sistemdir ki, sən nə qədər vicdanlı həkim olsan belə, vicdansız, əxlaqsız olmağa məcbur edirlər.
    adicə mən özüm işlədiyim xəstəxanada mamamı hansısa müayinəyə aparanda, həkimlərin, yəni öz iş yoldaşlarımın üzündən açıq - aşkar narazılıq oxuyurdum, çünki məcbur məndən pul almayacaqlardı. minnətlə yola salırdılar. bunu heç vaxt unutmaram.
    xəstəxanada hamının aylıq verilməli minimumu var idi müdirə. bu o deməkdir ki, mən xəstələrdən aldığım pulu yığmalı, günün sonunda hamısını müdirə təqdim etməli, müdir də ordan mənə ayda 30 faiz pay verməli idi. xəstəxanada yeganə insan mən idim ki, demək olar ki qəpik -quruş verirdim müdirə. çünki əksər xəstələrdən pul almırdım. yaxud nə verirlərsə onu götürür sağol deyirdim. amma o 3 il boyunca yadıma gəlmir ki, kiməsə mənim qiymətim bu qədərdir deyim. iclaslarda danlanırdım buna görə. digər həkimlər isə haqqın yolunu tapmışdılar.. o sistemdə işləyə bilməyəcəyimi bilirdim. həyasız deyiləm çünki. gedib müdirə demişdim məni bir az yola ver, onsuz da gedəcəyəm.
    bakıdakı xəstəxana isə cəhənnəmin bu dünyadakı əksi idi. həyatda ordan daha dəhşətli, ölüm saçan bir yer görməmişəm. qəssabxanada belə bir mərhəmət var, heyvanlara o qədər əzab vermirlər. danışsam roman olar ordakı xəstə - personal münasibətlərini.. cibində qəpiyi belə qalmayan yazıq adamları insafsızca yenə də, yenə də ödəməyə məcbur edir, dövlətin ayırdığı 5-10 pulsuz dərmanı, sistemi belə, pulla satır, imkansızlara həşərat kimi baxırdılar. kiminsə ölməyi isə heç kimin vecinə deyildi, niyə, çünki onkoloji klinikadır və onkoloji xəstələr onsuz da ölməyə məhkumdu bunların fikrincə. türkiyədə 6 ay kursda oldum sonradan, həmin xəstəliklərdən ölənə rast gəlməmək bir yana, yüzlərlə sağalan adam gördüm.
    bu əclaflarla mübarizə apardığım üçün, ordan da başımı əkdilər 1 il sonra.
    sonra bir çoxu kimi mən də çıxıb gəldim xaricə. vətənimi, dostlarımı qoyub yad bir yerə gəldim işsizlikdən, acından, depressiyadan ölməmək üçün.
    düzələcəkmi? əsla. orda hamının ümidi allaha qalıb. çıxın gedin harasa, siz də canınızı qurtarın.
    4. Istiyirsən yaşa, istiyirsən öl, bu məmləkətdə hər şey puldan ibarətdi. Ona görə də ən gözəli ümumiyyətlə doğulub doğmamqdır. https://i.imgur.com/IzoO9m2.png
    5. Mənim də ən böyük qorxularımdan biridir. Əclaflar bir şeyi mi düzgün bacarmazlar?!

    Qardaşımı səhv diaqnozla daha da bədbəxt ediblər, hələ bu yetməzmiş kimi hər dəfə yuxu dərmanları verib göndərirmişlər, uşağın bütün beynini iflas etdiriblər demək olar. Şüurunu əlindən alıblar. Sonra 6-7 yaşındaykən bir rus həkim tapıb müalicə elətdirmişdik. Amma artıq çox gec olmuşdu, sadəcə gəzə bilir. Mundarlar üzündən, əl birliyi üzündən, pul qazanmaq üzündən o həkimdən-bu həkimə soyub uşağın da həyatını lap puç elədilər. Həmin vicdansız həkimin də sonra nəvəsi olub, həm də qardaşımdaki xəstəlikdən. Bəzi şeylər qarşılıqsız qalmırmış, qəribədir.

    Nənəmin də qastritinə öddədi problem deyə ödü kəsiblər, iranda öyrənmişdi ki boşuna kəsdiribdi. Hələ də ağrılar çəkir, heç nə yeyə bilmir. Yazıq hər gün 2 tikə yeyəndən sonra ağrılar içində uzanıb həzmini gözləyir, arada ağrıdan ağladığını da görürəm. Heç mi vicdan olmaz?!

    Atama da xərçəng diaqnozu qoymuşdular. Melonom xərçəngi. Sən demə xərçəng belə deyilmiş, adam rusiyada adam kimi yoxlanışdan sonra bilib. o xərçəng diaqnozuyla adam 6-7 ay stressdən 50 yaş qocaldı bəlkə də.

    Mənim də teenager problemlərimə götürüb psixoz diaqnozu qoymuşdular. 3 il əvvəl, 14-15 yaşında idim. Bir düşünün, o yaşda güclü antipsixoz dərmanlarla key kimi qalmışdım, ancaq yatırdım, dərslərim də çox geriləyirdi. Bu bir mənfi. ikincisi də əsəblərimi daha da korlamışdı.

    Bu gözü çıxmışlar sanki heç nəyi bacarmırlar. Nə vicdan var, nə savad. O qədər qorxuram ki artıq. Sonra şikayət edirlər ki, camaat niyə irana müalicəyə gedir. Camaatı bədbəxt edirlər, sonra da özlərini qoyurlar artistliyə. Mundar varlıqlar.

    Səhiyyə inkişaf edirmiş, (capslook) Lol (capslook)
    Səhiyyə bu qədər inkişaf edirsə niyə hər dəfə hansısa varlı məmur xəstələnəndə arxasını tutub qaçır xaricə?

    Əməliyyatların da qiymətlırini bilirsiniz. Adam nə qədər sosial şəbəkələrdə əməliyyat üçün pul dilənənləri görər axı? Mənim çox istədiyim dostum 15 yaşında bu vicdansızların əməliyyat pulu üzündən, xərçəngdən köçüb gedib dünyadan. Qızın xalası deyir ki, balam ağrı içində son anlarını "xala daha güclü ola bilmirəm" deyə ağlıyırdı, bir həkimin də yazığı gəlməyibmiş.

    Nə istəyirlər axı bizdən? Ölməyimizi? Niyə heç kimin vicdanı sızlamır axı? Niyə bu həkimlər, dövlət sürünməyimizdən həzz alır axı?! Niyə?!
    6. Yuxarıda yazılanları oxuyanda gözlərim doldu. 4.qrupu öz istəyim olmadan seçmişdim, heç marağım yox idi bu sahəyə. Ancaq seçdikdən sonra, nə olursa olsun, bacardığım qədər ən yaxşı olmağa çalışdım. Maksimum səviyyədə çalışıb ATUya daxil oldum. Hamı kimi mənim də xaricdə oxumaq arzum vardı, amma imkanımız o qədər də güclü deyildi. Mən də məcbur burada davam etdim. Yenə də pes etmedim, bizim kitablar kifayət etmədiyi üçün xarici ədəbiyyatlar oxuyuram bütün günü. Gələcəyim üçün də çalışıram, xaricdə təhsilimi davam etdirim deyə. Sırf mükəmməl olub, bu bədbəxt xalqa ən azından bir köməklik göstərmək üçün. Hələ yaşım azdır, düzdür, amma yazılanları oxuduqdan sonra düşünürəm görəsən dəymirmi? Mən yazılan bu sistemlə işləyə bilmərəm axı. Necə imkanı olmayan, ağlayan birindən məcbur dartım pul alım? O qədər alçala bilmərəm axı... Bu lənətəgəlmiş sistemi dəyişmək mümkün deyilmi? Bəs bu yazıq millətin sonu nə olacaq? Xaricə gedib müalicə almağa imkanı olmayanlar ağrıya, ölümə məhkumdurlar? Əslində ətrafımdakı gələcəyin həkimlərinə baxanda heç birinin vecinə deyil. Soruşanda niyə bu sahəni seçmisən, cavabı "puluna görə" olur. Çox sıxıldım, sözlük. Özümə bir məqsəd seçmişdim, amma artıq ümidim də azaldı. Bundan sonra necə davam edəcəm bilmirəm...


sən də yaz!