bu ilki son entry

| sözaltı

əjdaha lazımdı   googllalink

    1. Yəqin ki, bu vaxta qədər girdiyim ən qarışıq entry olacaq.

    2020 özündə bütün rəngləri birləşdirmiş, bütün ipləri bir-birinə dolaşmış yumaqdı mənim üçün, ağlımda həm çox şey var, həm də heç nə yoxdu və bu entrydə onu açmağa çalışacam, bacarsam.
    ən başda həyatımıza covid-19 girdi. Şəxsi gigiyenanın nə qədər önəmli olduğunu bir daha xatırlatdı. Sevdiklərimizdən uzaq düşdük, itirdik bəlkə. “kaş” ilə başlayan cümlələr qurduq, “dəyər” anlayışımızı yeni və dərin bir formaya saldıq. Ölümün hamıya əvvəl-axır xitab edəcəyini, bir gün bizim də yox olmalı olduğumuzu xatırladıq. Limitlə çölə çıxdıq, vaxtımızın qiymətini öyrəndik, onu boş yerə hədər etməməyi, daha lazımlı-daha lazımsız işləri ayırma qabiliyyətimiz formalaşdı. Protestolar gördük, tualet kağızının koronadan qoruyacağına inananları gördük. Nələr görmədik ki biz bu pandemiya ərəfəsində?..

    sonra avstraliyada kütləvi meşə yanğınları oldu. Dünyamızın bir parçasını – heyvanları, ağacları, bitkiləri itirdik. 5 milyon hektardan artıq meşə sahəsi məhv oldu. Heyvanların bəzi növləri nəsilkəsilmə ilə üz-üzə qaldı. Dünyada koalaların 30%-i yanıb kül oldu. Videolara, şəkillərə baxanda ürəyimiz əlimizdə qum olub töküldü bəlkə, qanımız dondu.. Məsələnin iqlim dəyişikliyi, qlobal istiləşmə olduğunu biləndə, bütün bunlarda bizim də məsuliyyətsizliyimizin payı olduğunu başa düşüb, gündəlik hərəkətlərimizdə dəyişiklik etdik. boş otaqda işığı yanılı görəndə gedib söndürdük, dişimizi fırçalayanda su lazım olmadığı təqdirdə suyu bağladıq, israfımızı minimuma endirib, yox etməyə çalışdıq və s. *

    avstraliyadan sonra amerika yandı. Malcolmun “irqçilik psixoloji bir xəstəlikdir” dediyi yerə çatdıq, daha dərindən başa düşdük yaşayaraq. Insani dəyərlərin nə qədər önəmli, dilin, dinin, irqin, sosial statusun və s. isə nə qədər önəmsiz olduğunu xatırladıq. Bəlkə sonradan “bizdən olmayan” insanlara qarşı rəftarımızı dəyişdik, hamımızın eyni primatlar dəstəsindən gəldiyimizi xatırladıq. Bu hadisələrin amerikada belə olduğunu gördük. başa düşdük ki, bu xəstəlik hər yerdədi. Ölkələr sadəcə sərhədlənmiş ərazilərə verilən xüsusi adlardı. Irqçi “insan”lar da hər yerdə.

    iyulda ikinci qarabağ müharibəsinin “elçi”si gəldi, sentyabrda özü. 3000-ə yaxın şəhidimiz, təxminən 5000 yaralımız, itkin düşmüş hərbçilərimiz oldu. Bir yandan itirilən canlara üzülüb, bir yandan torpaqlarımız geri qayıtmasına sevindik. Bəlkə sevinə bilmədik, boğazımızdan keçmədi, amma bütün bunları əsgərlərimizin qanı-canı bahasına əldə etdiyimiz üçün qürur, fərəh hissiylə dolub-daşdıq. əsgər sözünü daha dərindən başa düşdük. Sən demə, bizim oğulların 2 həyatı var imiş: əsgər ömrü və geridə qalan. O əsgər ömrü ki, fiziki həyatdan daha çox, mənəvi həyat imiş. sən demə, onları irəli aparan güclü bədən, möhkəm addımlar, taqətli ayaqlar, bükülməz dizlər yox, zəif və zərif xəyallar imiş, güclü iradə imiş, məqsəd imiş. Bu şəhid olmaq da ola bilər, torpaqları geri alıb alnıaçıq, üzüağ sevdiklərinin yanına qayıtmaq da, yaxınının səsini eşitmək də.
    bir də, əsgərlər hamımızdan daha həssas olurmuş. 100 topdan çıxan atəş səslərinin arasında anasının pıçıltısını eşidəcək qədər həssas...

    ən axırda, mənim üçün daha özəl olan hadisə: sözlüklə tanışlığımdı. Real həyatda insanlarla mənəvi yaxınlıqdan qaçan, qorxan mən üçün sözlük başımı tutub qaçdığım yer oldu. Bəlkə sözlükdən dost qazanmaq başlığına yazacaq qədər yaxınlığım yoxdu kimləsə, amma çox çox dəyərli nicklər tanıdım, entrylər oxudum, başımı qaldırıb həyata başqa yöndən baxa bildim. Oxudum, yeni fikirlər edindim, sorğuladım, səhv çıxdım, düzəltdim, araşdırdım, yazdım. Boş yaşayan mənin həyatına maraqlı nəsə qatdım və bu “nəsə” həyatıma maraq qatmaqdan daha artığını etdi.
    qısası, sözlüklə mənəvi bağ qurmuşam istəmsizsə və bu mənim üçün önəmli hadisədi. Sonda entrylərini oxuyub qeydlər apardığım gravitona, replikləri ilə gülməkdən keçindirən qubadlıya, çəkdiyi şəkilləri ilə gözlərimi oxşayan yazarlara, bilgiləndirici entryləri ilə nəsə öyrədənlərə, bir sözü ilə gözümün suyunu axıdıb günlərlə fikrimdən çıxmayanlara, burdan tapdığım dəyərli yoldaşlarıma, hərtərəfliyə, diabloya, noorchesterə, timidusa, şişi yandırmayıb kababı yandırana, hamıya, haamıya, sözlüyü var edən, mənim üçün dəyərli edən hamıya, hər kəsə, hər şeyə təşəkkür edirəm.

    yeni iliniz də mübarək. daha çox təcrübə edinib, daha çox öyrənəcəyimiz bir il olsun. bu da ilin son entrysinin sonu..



    bu sifarişi verən: can vermə qəmü eşqə ki, eşq afəti-candır
    2. bu gün öyrəndim ki, bizim yolkamız yoxmuş. onsuz qurmayacaqdım.
    3. Həyatımda çox böyük dəyişikliklərin, yeniliklərin olduğu il oldu 2020. ilki əlbəttə universitetə daxil olmağım oldu, üzünü görməsəm də, yollarda səhər dərsə çatmağa, axşam evə avtobus tapmağa çalışmasam da, ən azından bu həyatda istəklərimdən birini həyata keçirə bildim. Məqsəd deyildi, məqsəd ən uca yerdədir mənim üçün, bu dövr o məqsədə çatmaqda mənə pilləkən rolunu oynayacaq, əsas iş o pilləkəni zərərsiz qalxa bilməkdir, onu da zaman göstərər yəqin.

    Yerdə qalan anlar isə bəlkə əvvəlki illərdə yatsam yuxuma da girməyəcək abstraklıqda baş verdi. Düşüncələrimizi, duyğularımızı, sözlərimizi idarə etməkdə çətinlik çəkdik, istəmədən (və ya istəyərək) çevrəmizdə olan şəxslərə qarşı aqressiv davrandıq, və ən pisi bunu özümüzdə olmadan etdik çox vaxt. Qınamıram heç kəsi, standart həyatı olan biri üçün belə 2020 arzuolunmaz bir 12 aydan ibarət oldu.

    Tək diləyim, tək istəyim 2021-ci ilin bu həyatda yaşamaq və yaşatmaq istəyən hər kəsə xoşbəxtlik bəxş etməsidir. Müharibələr, epidemiyalar, fəryadlar, sıxıntılar bitsin, bu dünya üçün toz zərrəsi böyüklüyündə olan yardımlarımızı edə bilək. Sözlük yazarlarımızı da ayrıca təbrik edirəm, bu bir ildə kiminsə xətrinə dəyib qəlbini incitmişəmsə, üzr istəyirəm. Hamınız sevilirsiniz * * *
    4. not: yazar bunları yarı ayıq beyinlə yazdığı üçün entry-də müəyyən mənasızlıqlar ola bilər.

    2020-ni uzun-uzun müzakirə etməyimə ehtiyac yoxdur yəqin ki. zira hər birimizin hər zaman xatırlayacağı bir il yaşadıq. hər il bu il bunları yaşadım, bunları öyrəndim deyərək növbəti ildə əslində heç nə bilmədiyimi anlayıram. yəqin ki, 2021-də də bu belə olacaq. həyatıma heç nə qatmadı və çox xoşbəxtəm ki, heç nə aparmadı da. indilik bunlar mənə yetər. əziz 2021, səndən heç nə gözləmirəm. gəlsən də olar, gəlməsən də. cheers!
    5. Hər son bir başlanğıcdır deyirlər. Bu ilin son yazısının bütün il boyunca özündə əks etdirdiyi hislər, düşüncələr,yaşanmışlar, yaşanmamışlar gələcəkdə baxdıqda olacaqlar üçün bir başlanğıc olacaqdır mənin üçün.
    Sevdiklərini itirmək qorxusunun verdiyi təlaş mənə sevgimizi göstərməkdən çəkinməməli olduğumuzu bütün dərinlikləri ilə hiss etdirdi.
    Təkbaşına keçirdiyim və bəzən saatlarla davam edən anlar mənə böyüdüyümü, böyüdükcə içimdə tənzimləyə bilmədiyim və durmadan artan gələcək qayğısını ən pik həddinə çatdırdı. Lakin yenə də Gənc yaşda həyatdan ayrılanları gördükdə bütün şübhələrimə, həyatın bütün çətinliklərinə, qəddarlığına rəğmən yaşamağı, var olmağı nə qədər sevdiyimi anladım.
    Bu ilin ən dəyərli şeyi isə əvəzsiz bir dostluq qurdum. Hansı ki, o dostluq mənə illərdir həqiqi dostluğun yaranması üçün illər tələb olduğunu dediyim əzbərimi pozdu, bunun qısa zaman içərisində də mümkün olduğunu və bərabərində bir çox şey öyrətdi.Həmçinin məni buralara, sözlüyə gətirdi.
    Düşüncələrimiz, fikirlərimiz, zövqlərimizlə, qısaca, bizi var edən şeylərlə tanınmaq, bəyənilmək insana “illərim boşuna keçməyib” dedirdən kiçik amma əvəzsiz sevinclərdəndir. Bunu sözlüklə yaşadım bu il. yaxşı ki də yaşadım...
    Keçən il “1 şəkil, 1 il” başlığı altında içində 2019un xatirələrindən ibarət bir collage düzəldib paylaşmışdım. söz vermişdim ki, hər il edim. Bu gün baxdıqda isə yaşadıqlarımızın şəkillə ifadə olunan xatirələrdən daha çox yalnız sözlərlə ifadə oluncaq amma yenə də hər şəkil kimi yaşananların qarşısında əskik qalacaq yazı ilə təsvir edə biləcəyimi gördüm. Belə keçən son il olsun...

    Nə 2021 də, nə də sonrakı illərdə, Nə Bizi biz edən düşüncələrimizin, nə də bizi biz edən xatirələrimizin əskik olmaması diləyiylə, xoş illərə doğru...
    6. nə olursa olsun, özünüz kimi davranın. qərarlarınızın, sevginizin, nifrətinizin arxasında durun.
    və... ucunda ölüm belə olsa vicdanınızla hərəkət edin
    xudahafiz.
    7. Hərkəsin günah keçisi elan etdiyi 2020ə vidalaşıb bir neçə saat sonra 2021ə girəcəyik. Məncə illərin bizə bəxş etdiyi ancaq əlavə 1 il daha yaşadığımızı xatırlatmaqdı. Necə yaşadığımızı nələri öyrəndiyimiz isə yaşımızla bağlıdı. Bu il müharibə xaricində çox gözəl anları olanlarıda gördüm pis xatirələri çox olanlarda.
    Mənə görə isə bol göz yaşı idi. Hələ ilk ayında həyatımda gördüyüm ən böyük alçaqlıqla qarşı qarşıya idim. Müəllim sənəti müqəddəsdir amma hər müəllim müqəddəs deyil,dostlar. Çox inandığım müəllimə oğru olmuşdu mənim üçün, tələbənin materialını almaq ,üzünə durmaq hələ üstəlik layihəsinədə əşi sən kimsən e əvvəldən kafedrada var idi bu, sənə hazır veriblər deyib, qeyri ixtisas qruplara dərs deyəndə mən halal adamam, rüşvət götürmürəm ,ruhunuz təmiz olsun,mağara həyatına qayıtmayın,xislətinizə məğlub olmayın deyən özü əsl pis insan idi. indi nə edir deyə soruşsanız eyni tas eyni hamam, ixtisas artırma ilə psixologiyadan dərs keçib 3 pasiyent görüb qruplara girib ancaq onlardan danışır. Əslində isə danışdıqları həqiqi mənada boşdu.
    Həmçinin 19 yaşımda doğmalarımı itirdim ardarda. Amma ən çətini bilirsiz nədi? 6sı nənəm ölüb ağlamaqdan şişmiş gözlərim az açılırdı ,güclə gördüklərimi oxuyub 8ində imtahana girmişdim. Keçmişdim də imtahandan, özümdə təəccüblənmişdim. Sonra isə anladım ki, insanı tək öldürən şey qəlbinin dayanmasıdı,digər hər şey incitsədə öldürmür. iyun ayından dekabr ayının 10a kimi tanıdığım nə qədər doğma insanı itirdim.
    Sonra müharibə başladı, şəhid xəbərləri ,rayonlara atılan roketlər hər birisi ayrıca təsir edirdi mənə. Getdikcə içimə qapanırdım, özüm özümü tanıya bilmirdim,telefonu qırağa qoyub saatlarca oturub düz divara baxırdım.
    içimdəkiləri kimə danışım nə deyim bilmirdim çünki o qədər çökmüşdüm ki artıq heçnəyə heyimdə qalmamışdı,ruhən həqiqətən məhv olurdum.
    Sonra isə burda yazmağa başladım, bilgi gücdür yazısı ilə yazarlığım qəbul olunan kimi yol hipnozunu yazdım, nə olduğunu çox yaxşı bilirdim,əmimdə bu hipnoz üzündən ölmüşdü. Bəlkə kimsə oxuyar həqiqətən fərqinə varar və hipnoza düşdüyünü hiss edib öz həyatını qurtarar ümidi ilə yazdım. Yaxşı ki də yazdım, burda o qədər düşüncələr tanıdım ki, bir növ özümü aid olduğum yeri tapmış kimi hiss edirdim. Bir ara günümün 80% -i burada keçirdi hətta.
    Nəyəsə əsəbləşirdim,qırılırdımsa onu entryimdə başqa mövzunu yazaraq o emosiyanı özümdən azad edirdim.

    Yazmaq çox gözəldi və bu sayt bizə yazaraq özümüzü sağaltmağımıza kömək edir. ilk gündən bəri içimdən gələn kimi yazdım bura mənə özümü kəşf etməyimə və çöküşümü dayandırmağa kömək etdi.

    Yaxşı ki varsan sözaltı. Yaxşı ki varsan sözaltı ilə məni tanış edən əziz insan. Və yaxşı ki varsız bəzən entrylərimə cavab verib fikirlərimə şərik olanlar.
    8. 2020-ci il bir çox insan kimi mənim üçündə yorucu keçdi.29 Mart tarixindən bəri çox nadirən evdən kənara çıxmışam,heç nəyə həvəs olmayıb.Bu müddətdə öz sahəmlə bağlı kitablar oxumağa səy göstərmişəm,paralel oxuyaraq öyrəndiklərimi həm analiz edir həm qarşıma çıxanlarla əvvəl bildiklərimi müqayisə edirdim,əlaqələndirirdim.nəysə bu məsələ çox uzandı.
    Çayı çox sevirəm bu il çayı da az içmişəm,bilmirəm niyə amma tez tez yadımdan çıxırdı.Sosial həyatın bizdə həm çox qatdığını həmdə çox şeyi unutdurduğunu gördüm.
    Əziz insanlar tanıdım,hər şey yaxşıydı.Sözlüyü də bu il tanıdım,bu bekarçılıqda və özümlə bərabər 3 yazar gətirdim sözlüyə..bu çox maraqlıdı realda tanıdığımızı birilərini indi həmdə sözlükdə tanıya bilirik..
    9. bu il Saf duyğularla yazacağım son entry

    Elif: Polat hangi halde bırakırsın?
    Polat: Neyi?
    Elif: Mafyayı.
    Polat: Ne zaman devlet mafyayı bitirir o zaman.
    Elif: O zaman nereye gideceksin, içeri gireceksin.
    Polat: O zaman bende kaçarım.
    Elif: Nereye kaçacaksın ki. Interpol diye bir şey var.
    Polat: Kimliğimi değiştiririm.
    Elif: Kimlik değiştirmekle olsaydı.
    Polat: O zaman bende yüzümü değiştiririm.
    Elif: Estetik mi olacaksın?
    Polat: Çok param var. istediğim yeri yaptırırım.
    Elif: Ameliyatla Ali olsana.

    (youtube: )


sən də yaz!