sevil atakişiyeva

| sosial

əjdaha lazımdı   googllalink

    1. Cəmi bir dəfə yazışmışdıq onunla və həyatı haqqında biraz danışmışdı mənə.. Həmişə niyə bu qədər depressivdir deyə sorğulayardım amma dediklərindən sonra onu anladım.

    Rest in peace.
    2. Onu az müddətlik olsada yaxından tanıyan bir şəxs olaraq bilirdim ki, ailəvi problemlərinə görə bir gün intahar edəcək, çox böyük təəssüf hissi keçirdim, ruhu şad olsun.
    3. dünyadan bir çiçək daha əksildi...
    4. Son günlərə kimi whatsapp statusunda per aspera ad astra (çətinliklə ulduzlara doğru) yazan, hər şeyə rəğmən gülən, hər şeylə zarafatlaşmağı bacaran mərhum sözlük yazarı. Ürəyitəmiz, söhbətcil, bir az da depressiv idi, illərdir tanışdığımızdan intihar söhbətlərini bir yerdən sonra ignor edibmişəm, bayaq anladım. sözün əsl mənasında ömrünün bahar çağında ayrılıb aramızdan, dostları və pişiyi ilə nəfəs alırdı, danışmayalı, xəbərləşməyəli o nəfəs də yetməyib, görünür.
    Nur içində yatsın.
    5. imtahanlar və ixtisas seçimi vaxtı dəyərli məsləhətlər vermişdi, indi oturub o mesajları oxuyanda təsəvvür belə edə bilməzdim ki bir neçə ay sonra belə bir hadisə baş verəcək, hələ 20 yaşında bu dünyadan, sevdiklərindən və təəssüf ki, onu anlamayıb dərdinə ortaq olmayan yaxınlarından uzaq düşəcək. Heyif, sadəcə heyif.

    Bunun üstünə intiharı ilə bağlı xəbər saytlarının paylaşımlarında yazılan şərhlər mənə bir daha bu ölkədən və cəmiyyətin əksəriyyətindən niyə nifrət etdiyimi xatırlatdı. Cavan yaşında gedən bir can, amma vicdan hissini itirmiş insanlar maddiyatı düşünür, avtomobilə ziyan dəydiyini vurğulayır, çox iyrənc şərhlər yazırlar. Əgər bu ölkədə intiharların sayı çoxalırsa, bunun əsas səbəblərindən biri vətəndaşların hər şeydə maddiyyatı güdməsi və intihara aparan yolu çox vecsiz qəbul etmələridir. Ölkənin gələcəyinə vurulan zərbədən isə xəbərsizdirlər.

    Bilmirəm, çox qarışıq hisslərim var. Təəssüf.
    6. ne bilim ala
    nə yazım bilmirəm
    Balaca qız yoxdu artıq

    (youtube: )
    7. "ölüm" sözünü heç vaxt heyvanına, insanına ayırmamışam. hətta deyərəm hər ikisinə eyni qədər üzülürəm, tanıdım-tanımadım, bildim-bilmədim mənə eyni şeyləri hiss etdirir. bir həyat sonunu yaşayıb nə də olmasa.

    mərhum yazarımızın ölüm xəbərini təxminən 6 saatdır görmüşəm və indi ayılıram. bu gün onun ölümü hər birimizə xatırlatmadı. sabah mən ola bilərəm, birigün qeyrisi, fərqi yoxdu. ölüm xəbəri vaxtı qurulmuş zəngli saat kimidir. gəlir, xəbərdarlığını edir, çıxır gedir. bizə vura-vura xatırladır ki, necə gəlmişiksə, elə də gedəcəyik. hə, belə olacaq.

    məni üzən tərəf isə "vaxtı qurulmuş zəngli saat" qismi oldu. 20 yaşlı bir gəncin ölümündən gedir söhbət. vaxtı idimi həqiqətən də? bax, bu suala cavab tapa bilmirəm və altında qalıb xıncım-xıncım oluram.

    yazarımız və onun qismində öz həyatına özü son qoymaq məcburiyyətində qalmış insanların ölümünü gördükcə, cəmiyyətimizin böyük bir çirkab içində olduğunu daha yaxşı başa düşür və daha çox nifrət edirəm. ya gərək sən də qoşulasan sürüyə, yol alasan mənasız və iyrənc yaşama doğru, ya özünü dağa-daşa çırpıb bir çarə tapasan, bütün bunlar əlindən alınıb və üz tutmağa yerin olmayanda da...

    ölümünün qarşısında sözlərim lal olur və özümü çox günahkar hiss edirəm.
    kaş bu yazını yazmağa səbəb olmasa idi..
    8. Uzun müddət sözlüyə baş çəkmədikdən sonra məlum xəbərlə qarşılaşmaq çox sarsıdıcı oldu. amma nə edə bilərik ki həyat bəzilərimizə çətin olarkən, bəzilərimiz üçün daha qəddar olur.. sadəcə ölümündən əvvəl onu tanımaq yanında olub motivasiya verə bilmək istərdim amma heyif.
    indi sadəcə getdiyi yerdə xoşbəxt olmasını arzulayıram. Ümid edirəm, bu qərarı verdiyinə dəymişdir..
    9. niyə axı, bəlkə də bu sualı verməyə haqqım yoxdu, çünki hamımız bivec olmuşuq. həm sənə, həm ətrafımızdakılara qarşı bu dünya yaxşı insanlar üçün cəhənnəmdir və həyat yaxşıları bizdən tez alır onlara dəyər vermədiyimiz üçün.
    10. xatirəsinə ithaf olunur.



sən də yaz!