+12 əjdaha
1. Dünyada görülməli çox şey var, uşaq məncə bunların önünü kəsən bir aldatmacadır. Anam deyir "az yaxşı, ətəyindən tutub gəzəcəklər", deyəsən hələ də keçmişdə yaşayır, acınası..özü ilə məni bir tutur. Mən tək başıma da yaşayaram. Və qocalanda kimdənsə asılılıq da istəmərəm. məni öz taleyinin içindən görür. Amma mən öz taleyini ayrıca dərk edən bir şüuram. Həmişə belə idim. O, o cümləni dedikdə evlənməyə də iyrəndim. Daha doğrusu, anamın mənim yerimə həyat seçməsindən.. amma həmişə tərs və öz bildiyimdən gedən olmuşam, onun fikirlərinin tale olması qorxutmur, çünki şofer mənəm! Övlad baxmağa gəldikdə, inanın, kiminsə təpəsində əsəcək gücüm yoxdur mənim, uzaq başı başqalarıyla , o da əbədi deyil, bir müddətlik..Həyatın mənə istədiyini vermədiyini düşünürəm. Özüm almağa çalışıram. Kimisə üçün veribsə nə gözəl, ailə də qurar uşaq da. Məhrum böyüdüm, ümid edirəm əvəzi olacaq. Əvəz olmur, özün vuruşmalıymışsan. Yəni Natamamam. Bura Avropadır ki? Kim tamdır ki gənclərə verilən bu həyat səviyyəsində? Nəyim öncəlik olduğunu bilməli və onun üçün savaşmalıyam. Mən bunu tapmadan başqa bir həyatın məsuliyyətini üzərimə götürmək absürt gəlir. Ümumiyyətlə, başqa bir canın məsuliyyətini götürmək mənə boş və mənasız gəlir. Başqa bir fərdin olması da absürt gəlir. Nə deyə insanlar çoxalır ki? Uşaq dünyaya gətirmək sərmayedir , kasıbın sərmayesi. Və ya dünyanı görmüş cütlüyün dolu həyatına ya da durğun münasibətli gənclərin yeni sevinci, əyləncəsi or travmaya qalib gəlmək (hər biri başa düşüləndir).. qalan halda insan niyə çoxalır ki? Mənimsə bir az gücüm var, özümə qarşı ümidim, potensialım, azadlığım varsa nə deyə özümdən asılı varlığa xərcləməli? Başqa cür desəm, Mən özüm üçün hələ yaşaya bilməmişəm, niyə özümü kiminsə üçün sərf edim?
Bu yolda kim birgə addımlayırsa mənlə, onla varam. Belə kim manedirsə, yolumdan döndərirsə onun həyatında yoxam.
Mən sevgimi öz övladımdan başqa hər şeyə vermək istəyirəm. işimə, həyatımdakı bəzi insanlara, xəstələrə..
Ən qorxulu yuxumdur, ciddi mənada, elə bu gün də, istəmədiyim bir evlilik və ya övlad sahibi olmaq.. beynim bədənimə "öl" əmri verər. Travmatik stressmişcəsinə.. Bir gün istədiyim vaxtlar oldu, amma məntiq yerinə gələndə "ala, hansı kolluğa girmisən, r-ə bas" deyən səsi dərk edəndə bu seçimin mənim adıma peşmanlıq olacağını yaxşı başa düşdüm. Məntiqə inanın, o heç vaxt yanıltmayıb.