+2 əjdaha
1.
şənbə axşamı. həftənin ən səs-küylü, ən dolğun gecəsi. hamı bir yerlərdədir. kimsə dostları ilə kafelərdədir, kimsə sevgilisinin yanında, kimsə ailə süfrəsinin başında. şəhərin özü belə canlı görünür bu gecə: küçələr işıqlı, nəqliyyat sıx, restoran pəncərələrindən gülüş səsləri sızır. amma bir adam var. evdədir. tək.
bu adam yetimdir, bəlkə həqiqi mənada, bəlkə də mənən. həqiqi yetim üçün şənbə axşamının ağırlığı başqadır: ailə həsrəti ən çox belə gecələrdə vurur içinə. hamı "bu axşam haraya gedirik?" deyə danışanda, o, sualın özünü duymur belə çünki həmin suala verilən cavab üçün lazım olan insanlar yoxdur yanında.
mənən yalnız olan üçün isə tablo bir az fərqlidir. ola bilər ki, nömrəsi telefonunda saxlanılan onlarla insan var, amma bu axşam zəng edəcək heç kim yoxdur. çünki yaxınlıq başqadır. üzərimizdə təsir sahibi olan, "axşam neynirsən?" deyə soruşan bir adam olmadan o nömrələrin sayı mənasız qalır.
evdə oturmağın özü günah deyil əlbəttə. amma şənbə axşamı, başqalarının hamısının bir yerdə olduğunu bildiyin halda evdə oturmaq; bu başqa bir şeydir. bu, sosial müqayisənin ən amansız biçimidir. sosial media onu daha da dərinləşdirir: hər yerdən "yaxşı gecələr" şəkilləri, qrup fotoları, "bu axşam çox gözəl oldu" yazıları axır ekrana.byetim və yalnız insan bunu görür. bağlayır. yenidən açır. yenidən bağlayır.
bu gecənin özünəməxsus bir sükutu var. qonşuların küy-kələyi, uzaqdan gələn musiqi səsləri, aşağıdan keçən avtomobilin işıqları; hamısı "həyat davam edir, amma sən onun kənarındasanmı?" sualını soruşur sanki.
ağır gecədir. lakin bu gecəni tanıyanlar üçün bir xüsusiyyəti də var: o adam özü ilə qalmağı öyrənir nə vaxtsa. bütün o sükutun içindən keçə-keçə, tənhalığa dözmək deyil lakin onunla barışmaq mümkün olur. şənbə axşamı evdə oturan yetim və yalnız insan, bir gün fərq edir ki, öz varlığı ilə rahat olmaq ayrı bir qüvvədir.
sifarişi verən: Dezoksiribonuklein turşusu