sosiallaşmaq — ən bəyənilən yazılar

+1 əjdaha

1. bir növ tapışmaq deyilir buna. insan psixologiyası o qədər mürəkkəbdir ki, indiki dövrdə çox çətin bacardığım şeylərdən biridir. çox az da olsa sosiallaşdığım ətrafım var, yeni insanlar tanımaq o qədər ağır gəlir ki. biri deyəndə ki, oturub çay içək o qədər ərinirəm, o qədər iç sıxımtılar keçirdirəm ki. əslində məsələ bilirsiniz nədir? hamı o qədər doludur ki, istər istəməz enerjimizi alırlar. adamları nə qədər yola vermək olar? insanların dərdi sadəcə başa düşülmək olub. insanlar yaş artdıqca ehtiyacları tam fərqli seqmentə tərəf itələnir. şəxsən mən bu dünyada elə bir adam yoxdu ki, yola gedə bilməyim. təbii ki, peri peysəriynən vaxt keçirməkdən getmir söhbət. per peysəri necə yola verməkdən gedir. bu sosiallaşmaq sayılmır. insanlar hələ də elə bilirlər ki, qarşılıqlı debat halında olan ünsiyyət boğunuqluğu sosiallaşmaq adlanır. sadəcə mən ciddi həyata uyğunlaşa bilmirəm. ciddi problemlər ürəyimi sıxır. hərənin öz problemi var, düşünürəm ki, özünə. bunu rahatlıqla paylaşa biləcək qədər uduzmuş hiss etməməlidir insan. hərhalda başa düşülmək deyə bir şey yoxdur. yola verilmək deyə bir şey var. camaat bilməyərək yola çıxır, biz bilirik deyə yolun yarısına belə girmirik. sözlük olmasaydı nə edərdik? sosiallaşmaq barədə nə qədər bacarıqsız olsaq belə bunu edirik. təbiətimiz gərəyi edirik. buna məcburuq. bəzən buna görə insanlara məcbur hiss etmək düşündürür adamı. əslində isə bunu məcbur olduğunu düşünmədən edəndə o boşluğa rahat doldurmaq imkanımız olur. gərək qabağıma elə adamlar çıxsın ki, 10 il görməsəm belə eyni ünsiyyəti saxlaya bilim. insanı insandan soyudan şeylər çoxdur. əgər ki, təbiət etibarı ilə həssasınızsa. bir dəfə soyudunuzsa axıra qədər belə davam edəcək. kiməsə niyə şans vermək məcburiyyətindəyik. bu sonu olmayan, mənasız və sıxıcı yola davam etmək kimin ağlından çıxan fikirdir. sözünüz düz gəlmirsə bunu qarşı tərəfə hiss etdirməyə nə var. ya əgər qarşı tərəf gicdıllaqdırsa ya da özünü gicdıllaq yerinə qoyubsa? bəzən bir məsələ haqqında şeirlər, kitablar yaza bilərsən ama adi 2 cümləni düz qoş edib bir aya gətirə bilmərsən ki, qarşındakı səni anlasın. əslində mən səhv anlaşılmaqdan qorxmuram, boşuna avar çəkməkdən sonra da hər şeyi pox etməkdən qorxuram. yaşanmışlıqlar və xatirələr insanın özəyidir və bunlar insanı xarakterizə edən başlıca faktorlardandır sadəcə bu yaşanmışlıqları kiməsə satmaq ucuz işdir. düşünürəm ki, dərdləşmək qədər mənasız bir şey yoxdur. əvvəl deyirdim ki, dərd dərdi unutdurar ama o sözümdə də bir mənasızlıq var anlayıram və deyəcəm. Tanımadığımız adamlarla saatlarla dərdləşməm bəli dərdi unutdurar, bir də görməyəcəyin, hər şeyin 1 saatdan sonra silinəcəyi bir chatda qarşılıqlı dərdləşmə dərdləri unutdurar onu dərdi sənin dərdivi sənin dərdin onun dərdini. Ama bu müvəqqətidir. sosiallaşmaq da mənə görə müvəqqəti şeyləri xoşlayır. axıra qədər getsən ya poxu çıxacaq, ya da çox mənasız bir münasibət ortaya çıxacaq. bir entry yarım litr viskini aparır blin. ən azından klaviyaturamız sağ olsun. çox adam introvert bir şəxsiyyətə sahib olduğunu düşünür və ona görə sosiallaşmaqdan qaçır. əslində yerinə, məkanına, zamanına görə dəyişən şeydir bu. əsgərliyə düşsən nağarasdan mq. orda belə deyil ortam. altda qalan namərddir söhbətdəri gedir. gərək ki, sosiallaşasan ki, altda qalmayasan sən də birini deyəsən. əzilməyəsən. iş ortamındasan bir osturağı da sən basmalısan, soxmamalısan içinə ki, bilgisiz görsənməyəsən. insan olmağın ən pis qaydalarıdan bidir. bilmədiyini də satmalısan ki, sonra başına çıxmasınlar. bəzən düşünürəm ki, orta əsrlərdə yaşasaydım kaş. əvvəllər daha asand və daha təbii olardı yəqin ki sosiallaşma işi. o vaxtlar insanlar bir şeyi ağızdan ağıza öyrənərdilər, öyrəndikləri şey realdırmı yoxsa şəhər efsanəsidir bilməzdilər heç mqe. indi internet dövrüdür blin. hərə alıb əlinə bir dənə də yaxşı süni intelekt çıxardıblar yazır ora hər şeyi çatdırır. belə şey olar amke. belə dövrdə sosiallaşmaq olar, qaqa. əsgərliydə zoruyduye bilib bilmədiyini soxurdun gedirdi. internet yox bir şey yox. bunun adı əslində həyatda qalma mübarizəsidir. bəzən soxuduğun şeylər camaata çox daha məntiqli gələ bilir. bunun adı da fəlsəfədir. əslində fəlsəfə yaratmağa zəmin yaratmayıblar artıq. hər poxdan bir kanfet düzəldirlər. qırılmırlar, çıxmırlar həyatımızdan. axırda laçında bir dağ evinə köçəcəm, adın da qoyacam hacı qaçarın ziyarətgahı. gəlsinlər bi salam verib getsinlər. başqa istədiyim şey yoxdur. onsuz da onlar çox bilirlər, sözlərinin üstünə söz gətirmək başım üçün deyil. zarafat bir yana boş boşuna dolu dolusuna fərq etmir intiriqaya, mübahisəyə girmək də öz əvvəlki dadın itirib. bilsə də bilməsə də hamı özünü haqlı görəcək və hamı bir mənafə üzərinə səninlə salam meleykim eliyəcək. kəndçivari söhbətimizi elədik indi söz verilir kəndin dəlisinə. çünki, əm etibarlısı da elə odur.